II SA/Wr 607/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ulicy Cmentarnej oddala skargę w całości. Rada Miejska w Sobótce podjęła w dniu 30.12.2021 r. uchwałę nr XLI/389/21 sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ulicy Cmentarnej – dalej: MPZP. Mocą MPZP dokonano zmiany uchwały nr XII/109/11 z 30.09.2011 r. w zakresie przeznaczenia terenów B-RO 2 (ogródki przydomowe z zakazem zabudowy) oraz B-ZP 3 (zieleń parkowa z zakazem zabudowy), wprowadzając teren o symbolu B-MN 9a, który przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Wojewoda Dolnośląski rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] nr NR [...], wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 u.g.n., stwierdził nieważność wskazanej powyżej uchwały, jako podjętej z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: u.p.z.p. oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021r. poz. 1973 ze zm.) - dalej: u.p.o.ś., polegającym na nieuwzględnieniu przez Radę Miejską w Sobótce ograniczeń wynikających z ustanowienia parku krajobrazowego. W motywach rozstrzygnięcia przybliżono treść kwestionowanej uchwały jak również przywołano brzmienie przepisów leżących u podstaw jej podjęcia oraz zaakcentowano, że teren, którego dotyczy uchwała w sprawie zmiany planu miejscowego, znajduje się w granicach Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, stąd organ stanowiący Gminy Sobótka zobowiązany był uwzględnić w podejmowanej przez siebie uchwale ograniczenia wynikające z tego faktu. Ograniczenia dotyczące terenu objętego analizowaną uchwałą nr XLI/389/21 wynikają m.in. z uchwały nr XVI/331/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z 27.10.2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego – dalej: plan ochrony ŚPK. Na podstawie § 14 ust. 2 uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego wprowadzono ustalenia dla nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego sporządzanych dla terenów zabudowy, obowiązujące na terenie całego Parku w granicach gmin Dzierżoniów, Jordanów Śląski, Łagiewniki, Marcinowice oraz Sobótka. "Nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego", o którym mowa w § 14 ust. 2 uchwały nr XVI/331/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, była uchwała nr XII/109/11 Rady Miejskiej w Sobótce z 30.09.2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka, która została opublikowana w dzienniku urzędowym województwa dolnośląskiego w 10.01.2012 r. (Dz. Urz. Woj. z 2021 r. poz. 12) i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia (czyli już po wejściu w życie planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego). Kwestionowaną uchwałą nr XLI/389/21 Rada dokonała zmiany uchwały nr XII/109/11 z 30.09.2011 r. w zakresie przeznaczenia terenów B-RO 2 (ogródki przydomowe z zakazem zabudowy) oraz B-ZP 3 (zieleń parkowa z zakazem zabudowy), wprowadzając teren B-MN 9a, który przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności. W ocenie organu nadzoru takie działanie Rady stoi w sprzeczności z § 14 ust 2 pkt 15 planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, zgodnie z którym "dla terenów zieleni urządzonej przyjmuje się następujące zasady zagospodarowania: a) nie dopuszcza się zmiany przeznaczenia na inne cele, b) ustala się obowiązek utrzymania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej 80%". Zatem dokonanie na podstawie kwestionowanej uchwały zmiany przeznaczenia terenów zieleni urządzonej (tj. B-RO 2 i B-ZP 3) na teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności - oznaczony na rysunku planu symbolem B-MN 9a - pozostaje w sprzeczności ze wskazanymi ustaleniami planu ochrony, które wykluczają możliwość zmiany przeznaczenia terenów zieleni urządzonej na inne cele. Odnosząc się do uzasadnienia kwestionowanej uchwały organ nadzoru wskazał, że bez znaczenia pozostaje fakt, że teren, którego dotyczy zmiana, dotychczas był użytkowany rolniczo (tj. nie zrealizowano przeznaczenia ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka, przyjętym uchwałą nr XII/109/11 Rady Miejskiej w Sobótce z 30.09.2011 r.). Regulacja § 14 ust. 2 pkt 15 lit. a planu ochrony dla ŚPK wprowadza zakaz zmiany przeznaczenia terenów zieleni urządzonej w nowych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przepis nie odnosi się do kwestii faktycznego użytkowania. W analizowanej sprawie Rada zmieniła przeznaczenie terenów, które w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były na zieleń urządzoną. Tym samym dopuściła się istotnego naruszenia prawa polegającego na nieuwzględnieniu ograniczeń wynikających z ustanowienia parku krajobrazowego. Organ nadzoru zauważył, że zaprezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym stanowisko potwierdza wyrok WSA we Wrocławiu z 10.2020 r. (sygn. akt II SA/Wr 401/19), w którym sąd stwierdził nieważność uchwały nr XLI/328/18 Rady Miejskiej w Sobótce z 30.01.2018 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ulicy Cmentarnej. Zmianą planu miejscowego, której nieważność stwierdził Sąd, Rada Miejska w Sobótce - podobnie jak w analizowanej sprawie - dokonała zmiany przeznaczenia części terenów B-RO 2 i B-ZP 3, przeznaczając je pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności. W związku z tym, że kwestionowana zmiana planu miejscowego niezgodnie z prawem wprowadza teren B-MN 9a, zasadnym jest stwierdzenie nieważności również pozostałych regulacji uchwały, które dotyczą kwestii nierozerwalnie związanych z terenem B-MN 9a (tj. regulacji w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenu za pośrednictwem drogi dojazdowej i ciągu pieszojezdnego). Ze wskazanym rozstrzygnięciem nadzorczym nie zgodziła się Gmina Sobótka, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej zaskarżono powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 91 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 20 ust. 2 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, bowiem organ nadzorczy nie dochował 30-dniowego terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego; - art. 91 ust. 3 u.s.g. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na braku uzasadnienia faktycznego wskazującego na czym polega naruszenie przytoczonych regulacji prawnych z wydaną uchwałą w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niewykazaniu i nieuzasadnieniu na czym polegało jego naruszenie; - art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że akt planistyczny nie uwzględnia regulacji odrębnych przepisów, gdy tymczasem przepisy uchwały Nr XVI/331/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z 27.10.2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, zdaniem skarżącego, nie mają zastosowania jako podjęte później niż przeprowadzona procedura w sprawie podjęcia uchwały wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w roku 2011, zatem uwzględnienie planu ochrony ŚPK w procedurze planistycznej było pierwotnie niemożliwe, a zatem zmiany tego planu miejscowego również nie podlegają jego regulacjom; - art. 73 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że Rada miała obowiązek lecz nie uwzględniła ograniczeń płynących z planu ochrony ŚPK, a w szczególności treści § 14 ust. 2 pkt 15 lit. a MPZP, skoro podjęcie pierwotnego aktu planistycznego w roku 2011 nie wiązało się z takim obowiązkiem, skoro plan ochrony ŚPK nie obowiązywał w momencie podjęcia uchwały przez Radę Miejską, a zatem nie może być traktowany jak akt podjęty po wprowadzeniu zasad wynikających z planu ochrony ŚPK. W oparciu o przedstawione zarzuty wniesiono o uchylenie w całości kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego oraz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi przybliżono stan faktyczny w sprawie, a w szczególności działania podejmowane przez organ nadzoru w ramach prowadzonego postępowania nadzorczego. W części poświęconej stanowi prawnemu przedstawiono argumentację przemawiającą za uznaniem wniesionej skargi i uchyleniem wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w motywach rozstrzygnięcia nadzorczego. Odnosząc się do postawionych zarzutów nie uznano ich za trafne i uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli art. 148 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W tym zakresie, dokonując oceny legalności, sąd bada, czy akt nadzoru, z uwagi na jego formę, treść rozstrzygnięcia, argumentację uzasadnienia i tryb wydania odpowiada przepisom prawa. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich uchybień w kwestionowanym rozstrzygnięciu, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Stosownie do art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. W świetle ust. 3 tego przepisu do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Z akt sprawy wynika, że spełnione zostały wymogi dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Skarga dotyczy bowiem aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i wniesiona została w przepisanym prawem terminie. Zachowano również wymogi proceduralne wynikające z art. 98 ust. 3 u.s.g., gdyż Rada Miejska w Sobótce podjęła w dniu 27.07.2022 r. uchwałę nr XLVIII/445/22 w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, która stanowi podstawę do wniesienia skargi. Przed analizą zasadności podniesionych zarzutów skargi oraz przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy akt ten został wydany w 30-dniowym terminie wynikającym z cytowanego wyżej art. 91 ust. 1 u.s.g. Dostrzec bowiem należy, że na mocy art. 93 ust. 1 u.s.g., po upływie tego terminu Wojewoda nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W takim przypadku w celu dokonania oceny legalności aktu poddanego jego kontroli może wyłącznie zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten ma charakter bezwzględny, a wydanie aktu nadzorczego po upływie terminu z art. 91 ust. 1 u.s.g. skutkuje jego naruszeniem. Taki też zarzut stawiany jest w złożonej skardze. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzuty skargi przyjdzie na wstępie wskazać na bezsporność w sprawie faktu wpłynięcia uchwała nr XLI/389/21 do organu nadzoru w dniu [...]. Natomiast dokumentacja prac planistycznych została przekazana pismem z [...] (znak pisma: [...]) i wpłynęła do organu nadzoru w dniu [...]. Ustawodawca w przepisie art. 94 ust. 1 u.s.g. wskazał na dwa wyjątki od stosowania środka nadzorczego w postaci stwierdzenia nieważności aktu. Pierwszy z wyjątków dotyczy stanowionych aktów prawa miejscowego. Drugi z nich dotyczy sytuacji, w której nastąpiło uchybienie obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1 u.s.g. Przepis art. 90 ust. 1 zd. 1 u.s.g. wskazuje, że organ wykonawczy gminy "obowiązany jest do przedłożenia wojewodzie uchwał rady gminy w ciągu 7 dni od dnia ich podjęcia.". Przepis ten został skorelowany z art. 20 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym organ wykonawczy gminy przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. Z przytoczonych regulacji normatywnej jednoznacznie wynika, że przekazanie podjętej uchwały wraz z załącznikami i dokumentacją prac planistycznych do organu nadzoru rozpoczyna bieg 30 dniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Po upływie terminu 30 dni, o którym mowa w przywołanym powyżej przepisie, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały, może zaś zaskarżać taką uchwałę do sądu administracyjnego. Określony w powołanym przepisie termin ma charakter prekluzyjny i biegnie od dnia doręczenia wojewodzie przedmiotowej uchwały. Po upływie tego terminu wojewoda traci uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwały, może jednak zaskarżyć uchwalę do sądu administracyjnego. W uchwale 7 sędziów z 21.10.2002 r. w sprawie sygn. akt OPS 9/02, (ONSA 2003/2/43) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że termin określony w art. 91 ust. 1 u.p.z.p. nie różni się zasadniczo od typowych terminów na podejmowanie czynności procesowych w innych postępowaniach, poza brakiem możliwości jego przywracania i utratą uprawnień organu do orzekania o nieważności uchwały po jego upływie. Niemniej jednak w przypadku uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do ustalenia początku biegu terminu do dokonania czynności nadzorczych zastosowanie mają, jako lex specialis, przepisy u.p.z.p., w tym art. 20 ust. 2 - w odniesieniu do planów miejscowych. Z przepisów tych wynika, że organ wykonawczy gminy zobligowany jest do przedstawienia wojewodzie określonych uchwał, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych, w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. Analiza normatywna przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że termin do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaczyna biec od dnia, w którym organ wykonawczy gminy przedłoży wojewodzie uchwałę z załącznikami i dokumentacją prac planistycznych. W ocenie Sądu, zgodzić się należało z organem nadzoru, że termin do stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaczyna biec od dnia, w którym organ wykonawczy gminy przedłoży wojewodzie uchwałę z załącznikami i dokumentacją prac planistycznych, co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w dniu [...]. Przechodząc do merytorycznych rozważań przyjdzie przywołać stan prawny obowiązujący w sprawie. Stosownie do postanowień art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Odrębnymi przepisami, o których mowa w przywołanym przepisie, jest m.in. art. 73 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś., zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo- krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin. W kontekście rozpoznawanej sprawy nie budzi zatem wątpliwości nałożony na organ stanowiący gminy obowiązek uwzględnienia w treści planu miejscowego ograniczeń, jakie wiążą się z istnieniem na terenie objętym planem parku krajobrazowego. Brak bowiem uwzględnienia tych ograniczeń stanowi naruszenie zasad jego sporządzania. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dla oceny prawidłowości przyjętej przez Radę Miejską w Sobótce uchwały nr XLI/389/21 kluczowe znaczenie posiada podjęta przez Sejmik Województwa Dolnośląskiego uchwała nr XVI/331/11 z 27.10.2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego. Z § 14 ust. 2 pkt 15 lit. a uchwały w sprawie plan ochrony ŚPK wynika, że terenów zieleni urządzonej nie można przeznaczyć na inne cele. Jak zasadnie wykazał to organ nadzoru, w przypadku objętego rozstrzygnięciem nadzorczym MPZP, Rada przeznaczyła tereny oznaczone w dotychczasowym planie jako B-RO 2 (ogródki przydomowe z zakazem zabudowy) oraz B-ZP 3 (zieleń parkowa z zakazem zabudowy), pod tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności - wprowadzając teren B-MN 9a. Wbrew przy tym zarzutom skargi zmieniana uchwałą nr XLI/389/21 uchwała nr XII/109/11 Rady Miejskiej w Sobótce z 30.09.2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2012 r. poz. 12), weszła w życie już po wejściu w życie uchwały nr XVI/331/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z 27.10.2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2011 r. Nr 251, poz. 4508). Zatem uchwała nr XII/109/11 stanowi "nowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego", o którym mowa w §14 ust. 2 planu ochrony ŚPK. Uchwała nr XLI/389/21 zmienia uchwałę nr XII/109/11, stąd stosuje się do niej ograniczenia wynikające z § 14 ust. 2 pkt 15 lit. a planu ochrony ŚPK. Zasadnie przy tym wskazuje się w odpowiedzi na skargę, że o wejściu w życie aktu prawa miejscowego decyduje data publikacji w dzienniku urzędowym i upływu odpowiedniego vacatio legis, nie zaś daty podjęcia przywoływanych uchwał. Plan ochrony ŚPK nie wprowadził żadnych przepisów przejściowych w tym zakresie, co oznacza, że decydujące znaczenie ma wejście w życie uchwał. Nowymi planami zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w § 14 ust. 2 planu ochrony ŚPK są te uchwały, które weszły w życie po wejściu w życie planu ochrony ŚPK. Dostrzeżone przez organ nadzoru uchybienia uchwały nr XLI/389/21 należy podzielić. Zasadność zarzutów organu nadzoru sformułowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym znajduje potwierdzenie w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z 29.10.2020 r., sygn. akt II SA/Wr 401/19, w którym Sąd wprost wskazał, że procedując nad zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Rada Miejska zobligowana była do uwzględnienia ograniczeń wynikających z § 14 ust. 2 pkt 15 planu ochrony ŚPK w przypadku terenów znajdujących się w granicach obszarów B-RO 2 (ogródki przydomowe z zakazem zabudowy) oraz B-ZP 3 (zieleń parkowa z zakazem zabudowy z wyjątkiem obiektów architektury parkowej, obiektów małej architektury oraz urządzeń sportoworekreacyjnych), a więc dokładnie tych terenów, które zostały objęte zakwestionowaną przez organ nadzoru uchwałą nr XLI/389/21. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi jak i jej samej. Organ nadzoru zasadnie dostrzegł w uchwale nr XLI/389/21 takie uchybienia, które wyczerpują znamiona istotnego naruszenia prawa, przewidziane treścią art. 91 ust. 1 u.g.n., które skutkują, biorąc pod uwagę, że pozostałe kwestie uregulowane w tej uchwale wiążą się nierozerwalnie z terenem B-MN 9a, niezbędnością eliminacji całej uchwały z obrotu prawnego. Kierując się art. 134 § 1 p.p.s.a. nie znaleziono jakichkolwiek podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.