II SA/Wr 609/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. przy udziale sprawy ze skargi M.O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M.A. oraz M. A. pozwolenia na budowę przy ul. K. [...] we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art.28, 33 ust.1, 34 ust.4, 36, 82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz.1126 ze zm./ oraz art.104 k.p.a., a także art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz.578) zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę dla M. i M. A. zam. we W. przy ul. K. [...]inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa ogrodniczego z domem mieszkalnym jednorodzinnym wolno stojącym o wysokości zabudowy - II kondygnacje w tym poddasze użytkowe pod stromym dachem z garażem dwustanowiskowym dla samochodów osobowych - zlokalizowanego we W. przy ul. K. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. O. zarzucając: * naruszenie zasady czynnego udział stron w postępowaniu poprzez nie powiadomienie stron o ponownie prowadzonym postępowaniu, * udzielenie pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji na gruncie ornym, * udzielenie pozwolenia na budowę dla osoby, która nie wnosiła o jego wydanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda D. uchylił w całości decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wraz z garażem przy ul. K. [...] we W. w szczególności ze względu na niezgodność sporządzonego projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] ustalającej dla planowanej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącymi ilości kondygnacji projektowanego budynku co pozostawało w sprzeczności z przepisem art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W związku z powyższym, Prezydent W. w wyniku ponownego rozstrzygnięcia sprawy zobowiązany był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i uzupełniające w tym zakresie. Przesłany do organu odwoławczego, zatwierdzony projekt budowlany zawiera poprawki sporządzone przez projektanta dokonujące korekty co do liczby kondygnacji - to znaczy planowany do budowy budynek mieszkalny zawiera obecnie dwie kondygnacje oraz poddasze nieużytkowe - co spełnia zdaniem organu warunki wymienionej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, że Prezydent W., zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, nie powiadomił stron tegoż postępowania o tym fakcie, co tym samym uchybiło zasadzie czynnego udziału stron w tym postępowaniu, organ stwierdził, iż Wydział Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta W. pismem z dnia [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego wraz z garażem dwustanowiskowym dla samochodów osobowych przewidzianego do realizacji przy ul. K. [...] we W. Począwszy od dnia wszczęcia omawianego postępowania pozostaje ono w toku, aż do czasu wydania merytorycznego rozstrzygnięcia - wydania bądź odmowy wydania pozwolenia na budowę. Podczas prowadzenia postępowania administracyjnego zawiadomione o tym fakcie strony mają prawo brać czynny udział w każdym jego stadium. O tym, czy strony określonego postępowania skorzystają z przysługującego im prawa zależne jest tylko od nich samych. W przedmiotowej sprawie strony postępowania były zawiadomione w sposób prawidłowy o toku tego postępowania, tym samym nie naruszono w ocenie organu odwoławczego przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego się M.O., organ zauważył, iż teren na którym zaplanowano usytuowanie omawianej inwestycji został zakwalifikowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako obszar przeznaczony pod uprawy ogrodnicze z możliwością realizacji zabudowy mieszkaniowej dla właścicieli ogrodnictw i sadów. Organ pierwszej instancji ustalił, iż przedmiotem zamierzenia budowlanego w omawianej sprawie jest budowa gospodarstwa ogrodniczego z domem mieszkalnym jednorodzinnym wolno stojącym wraz z garażem dwustanowiskowym w pierwszym etapie, oraz budowa budynku gospodarczego w drugim etapie. W związku z powyższym inwestor ma w ocenie organu odwoławczego możliwość wybudowania budynku mieszkalnego na działce nr [...],[...], obręb O. przy ul. K. [...] we W. jako właściciel przewidzianego do wykonania gospodarstwa ogrodniczego. Ostatnie wymienione przez skarżącego uchybienie dotyczy wydania przez organ pierwszej instancji decyzji dla M. i M. A. podczas, gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożony został tylko przez M. A. W tym przedmiocie należy zdaniem organu zauważyć, iż M. i M. A. pozostają w związku małżeńskim - co powoduje z mocy prawa powstanie wspólności ustawowej pomiędzy nimi. Znajdująca się w aktach sprawy umowa sprzedaży przedmiotowej nieruchomości sporządzona w formie aktu notarialnego potwierdza nabycie tej nieruchomości jako własność na rzecz M. i M. małżonków A. - na prawach wspólności ustawowej. W związku z powyższym należy domniemywać, iż M. A. występując o udzielenie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji - działał również w imieniu współmałżonka, w związku z czym organ pierwszej instancji prawidłowo przyznał uprawnienie obojgu małżonkom. Natomiast przekroczenie przez jednego ze współmałżonków zakresu czynności zarządu zwykłego może być, w przypadku sprzeciwu drugiego, przedmiotem postępowania cywilnoprawnego. Biorąc powyższe fakty pod uwagę, oraz w wyniku nie stwierdzenia, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, naruszeń przepisów prawa proceduralnego i przepisów prawa materialnego, organ orzekł jak wyżej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżący w dalszym ciągu podnosi, iż o tym, że organ I instancji przystąpił do ponownego rozpatrywania sprawy wiedział jedynie inwestor. A zatem o tym jakie zmiany wprowadzono do uprzednio złożonego projektu, pozostałe strony postępowania nie zostały powiadomione. Postępowanie w pierwszej instancji toczyło się wyłącznie z udziałem inwestora, skoro inni mający w tym interes prawny nie mieli nawet świadomości, że sprawa jest już ponownie rozpatrywana, nie znali i znać nie mogli dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie. Nadto skarżący podniósł, iż w odwołaniu wskazywał, że decyzja pierwszoinstancyjna ma jeszcze i inne wady. Mianowicie Wojewoda D. w decyzji wydanej wskutek pierwszego odwołania nakazał przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygnąć kwestię legalności projektowanej budowy na gruncie ornym. Zważyć należy, że inwestor dysponuje działką będącą gruntem rolnym o powierzchni ok. [...] m2. Nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, obejmującego ową działkę, który by przewidywał budowlane przeznaczenie tego terenu. Stosownie zaś do treści ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 95/16/98 ze zmianami) zasadniczo nie istnieje możliwość innego niż rolne wykorzystywanie gruntów tego rodzaju: możliwe jest to tylko zupełnie wyjątkowo i to dopiero po wyczerpaniu opisanej ustawowo procedury. Inwestor zaniechał jednak wykonania koniecznych czynności, nie wszczął postępowania którego skutkiem mogłaby być zmiana przeznaczenia gruntów rolnych, zaś skarżona decyzja takie postępowanie sankcjonuje. Dodatkowo zarzucono, iż przy takiej powierzchni działki nie jest możliwe, by inwestor mógł prowadzić gospodarstwo rolne, ponieważ - jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 czerwca 2000r., II CKN 1067/98 (OSP 2001/2/27) - Gospodarstwem rolnym jest jednostka gospodarcza zorganizowana na nieruchomości rolnej o takim obszarze, że możliwe jest prowadzenie działalności wytwórczej przeznaczonej na zbyt. Trudno przypuszczać, by tak mała powierzchnia, pomniejszona jeszcze o część zabudowaną domem jednorodzinnym i drogami dojazdowymi, mogła być gospodarstwem rolnym. Zarzucono dalej, iż zatwierdzenie takiego projektu budowlanego rażąco narusza przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego, wyjątkowo - na wniosek inwestora - może ograniczać się do wybranych obiektów lub zespołów obiektów. Przepis ten wszakże wymaga, by jednak nawet wtedy, gdy pozwolenie odnosić się będzie do wybranych obiektów mogących samodzielnie funkcjonować, to jednak konieczne jest przedstawienie projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. A takiego projektu zagospodarowania działki, z którego by wynikało, że ma tam powstać gospodarstwo rolne, inwestor nie przedstawił. Wreszcie zarzucono, że organ I instancji raz za wnioskodawcę uważa M. A. (decyzja z dnia [...]) natomiast w drugim wypadku, bez żadnych w tej mierze wniosków strony, adresatem decyzji czyni też M.A., co prowadzi do wniosku, że jest to decyzja wadliwa i ze względów podmiotowych, skoro wydano ją na rzecz osoby, która nie wniosła o jej wydanie. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. skarżący podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta W. wydana została w dniu [...] przy czym Wojewoda D. rozpoznający odwołanie przekazał decyzję z dnia [...] właściwemu wydziałowi Urzędu Miejskiego we W. w dniu [...]. Pomiędzy zatem zwrotem akt, a ponownym wydaniem decyzji upłynęły - 4 (cztery) dni, przy czym w tym czasie dokonano zmian w projekcie budowlanym. Postępowanie pierwszoinstancyjne więc z przeprowadzeniem nowych dowodów zamknęło się w tak krótkim czasie, nie bez znaczenia wydaje się być i ta okoliczność, że był to czas w istocie świąteczny, między świętami a tuż przed nowym rokiem. Wojewoda D. nie dostrzega w tych okolicznościach naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a., w myśl której strona ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych dowodów. Skoro pierwotnie przedstawiony projekt budowlany został przez wnioskodawcę zmieniony, to z punktu widzenia dowodowego jest to nowa okoliczność, co do której każda ze stron ma prawo, po pierwsze się z nią zapoznać, po wtóre zaś, wypowiedzenie się co do tych okoliczności. Organ pierwszoinstancyjny, zdaniem skarżącego, w tym wypadku w sposób oczywisty naruszył to podstawowe prawo strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy /art.7 k.p.a./ spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego / art.77 § 1 i art.80 k.p.a./. Zgodnie z przepisem art.140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie zatem odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może jednak przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art.136 k.p.a.), które ma szczególne znaczenie w razie, jeżeli strona w odwołaniu / jak w niniejszej sprawie/ kwestionuje ustalenie istotnych okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, od którego norma prawa uzależnia pozytywne rozstrzygni-cie sprawy. Skoro istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, to wszechstronne postępowanie w niniejszej sprawie było konieczne, celem wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, a które to zarzuty konsekwentnie podniesione zostały w skardze do Sądu. Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę tak M. A. jak i M. A. inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa ogrodniczego z domem mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. K. [...] we W. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106 ze zm.), zwaną dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. I tak zgodnie z art.32 ust.4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto : złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lektura akt sprawy wskazuje, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przy ul. K. [...] złożył tylko M.A. Z akt sprawy nie wynika by wniosek taki składała również M.A. Istotne jest przy tym, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu jedynie dla M. A. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa ogrodniczego z domem mieszkalnym jednorodzinnym o wysokości zabudowy - II - kondygnacje w tym poddasze użytkowe pod stromym dachem, z garażem i budynkiem gospodarczym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. wod.-kan, gaz, energetyka, przewidzianej do realizacji we W. przy ul. K. [...] na działce nr [...],[...], obręb O. Skoro zatem z cyt. wyżej przepisu art.32 ust.4 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to brak przedmiotowego wniosku M. A., jak i brak decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu dla opisanej wyżej inwestycji dla M. A., uniemożliwiał wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę tej inwestycji. Równie istotną okolicznością w świetle cyt. wyżej art.32 ust.4 Prawa budowlanego jest wniosek / żądanie/ M. A. z dnia [...], a na który to dokument powołują się organy w wydanych decyzjach. We wniosku tym M.A. zwraca się o wydanie pozwolenia na budowę jedynie domku jednorodzinnego, nie wskazując przy tym, że po pierwsze : budowa realizowana będzie etapami, a po drugie, że zamierzona inwestycja to budowa gospodarstwa ogrodniczego . Mając na uwadze cyt. wyżej przepis art.32 ust.4 pkt.4 Prawa budowlanego , organ uprawniony był jedynie rozpatrzeć sprawę i wydać decyzję w ramach zgłoszonego żądania, gdy zaś organ wyszedł poza wniosek. Podkreślić przy tym należy, że żądanie objęte powyższym wnioskiem inwestora znajduje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym. Z dokumentu tego nie wynika zaś, by teren objęty sporną inwestycją miał służyć budowie gospodarstwa ogrodniczego, a wręcz odwrotnie zamieszczona tam "Legenda" mówi tylko o budynku mieszkalnym, gospodarczym i zieleni ogrodowej. Wskazać nadto należy, że stosownie do art.35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ jest zobowiązany do: 1/ sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z: - miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, - wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , - przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 2/ sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3/ sprawdzenia wykonania projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. To jednoznaczne wyodrębnienie i powołanie w cyt. wyżej art.35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego, tak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obliguje organ do zbadania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, czy planowana inwestycja będzie realizowana na terenach przeznaczonych pod danego typu zabudowę. Podkreślić przy tym należy, że w opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu dla M. A. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej przy ul. K. nr [...] stwierdzono, że zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego m. W. uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą nr [...] z [...] /Dz.Urz.Nr 11/88, poz.165/ - teren inwestycji leży w obszarze przewidzianym pod uprawy ogrodnicze /RO/, jako przeznaczenie uzupełniające i zabudowa mieszkaniowa dla właścicieli ogrodnictw i sadów. Powyższy zapis planu wskazywałby zatem, że wprawdzie dopuszczalna jest na opisanym wyżej terenie zabudowa mieszkaniowa, lecz dotyczy ona jedynie właścicieli ogrodnictw i sadów. Mając powyższe na uwadze, jak i to, że działka na której planowana była sporna budowa liczy [...] m2, organy wydając w niniejszej sprawie pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa ogrodniczego z domem mieszkalnym jednorodzinnym, nie wyjaśniły tej kwestii w taki sposób, aby można było przyjąć, że zachodzi zgodność projektu zagospodarowania działki z planem zagospodarowania przestrzennego, naruszając tym samym nie tylko cyt. wyżej przepis art.35 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego, lecz także art.7 i 77 § 1 k.p.a. Organy pominęły także, tym samym nie rozważając podnoszonego przez skarżącego zarzutu dot. wydania pozwolenia na budowę na gruncie rolnym. Jak to już wyżej Sad zauważył, organ przed wydaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest w myśl omawianego przepisu art.35 ust.1 pkt.2 do sprawdzenia posiadania przez inwestora wymaganych opinii, uzgodnień, jak i pozwoleń. Zgodnie zaś art.11 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. Nr 16, poz.78 ze zm./ - Wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. W decyzji określa się obowiązki związane z wyłączeniem. Wydanie zaś takiej decyzji następuje w myśl art.11 ust.4 w/w ustawy - przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja taka została wydana, zaś organy wydając zaskarżone decyzje nie wykazały, iż powyższa decyzja nie była konieczna do wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygniecie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe /por. wyrok z 6 listopada 1984r., sygn. akt I S.A. 508/84, ONSA 2/84, poz.100/. Istotne jest także w niniejszej sprawie, iż z akt sprawy nie wynika by skarżący przed wydaniem w/w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Obowiązkiem zaś organu pierwszej instancji było pouczenie skarżącego o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżącego oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art.10 § 1 k.p.a./por.W.Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, W-wa 1983, str.94/. Z zasadą określoną a art. 10 k.p.a. pozostaje w związku przepis art. 81 k.p.a., który to stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zaś okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione /wyrok NSA z dnia 7 listopada 1988 r. sygn. akt IV S.A. 701/88/. Stwierdzić zatem należy, że materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art.7 i 77 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.