II SA/Wr 609/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi K. K. na czynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze w przedmiocie uwzględnienia budynku pałacu w rocznym planie czynności kontrolno-rozpoznawczych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. K. K. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) złożyła skargę na: "czynność z zakresu administracji publicznej Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze polegającą na: 1. uwzględnieniu w rocznym planie czynności kontrolno-rozpoznawczych nieużytkowanej substancji budowlanej byłego budynku rezydencji Pałacu [...] zlokalizowanego na terenie działki [...] B., Gmina M. – w odbudowie na podstawie zaskarżonej czynności Generalnego Konserwatora Zabytków z dnia 31 marca 2023 r. zakresu administracji publicznej, znak: [...] tj. wyznaczenia Pałacu w zespole pałacowo-gospodarczym W.-B., [...] J. do stosowania systemu sygnalizacji pożarowej w myśl § 28 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów; 2. wydaniu upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych dla: [...] W. G., [...] Ł. P., [...] A. L., [...] D. M. w terminie 23 lipca 2024 r. – 25 lipca 2024 r. w zakresie budynków zlokalizowanych na działce nr [...] w B., gmina M., znak: [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze wniósł o oddalenie skargi w całości. Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2024 r. Przewodniczący Wydziału II wyłączył z akt niniejszej sprawy materiały dotyczące skargi na czynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze (dalej: organ, Komendant) polegającą na wydaniu imiennego upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 821/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast według art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W okolicznościach sprawy konieczne jest zatem odniesienie się do samego przedmiotu skargi. Z treści skargi wprost wynika, że zaskarżeniu poddano czynność Komendanta w przedmiocie uwzględnienia budynku pałacu w rocznym planie czynności kontrolno-rozpoznawczych. Wymaga zatem wskazania, że stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 października 2005 r. w sprawie czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzanych przez Państwową Straż Pożarną (Dz.U. z 2005 r. Nr 225, poz. 1934 ze zm., dalej: rozporządzenie) roczny plan czynności sporządza komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej do końca roku poprzedzającego rok objęty planem, na podstawie: 1) analizy stanu bezpieczeństwa powiatu (miasta na prawach powiatu) w zakresie ochrony przeciwpożarowej, uwzględniając w szczególności następujące grupy obiektów budowlanych i terenów: a) budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego, b) terenów leśnych; 2) wykazu zakładów o zwiększonym i dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jednocześnie jak wynika z § 2 ust. 2 rozporządzenia plan, o którym mowa w ust. 1, zawierający zakres czynności oraz termin ich przeprowadzenia z dokładnością co najmniej do kwartału, powinien określać: obiekty, tereny i urządzenia, których dotyczy przeprowadzenie czynności. Plan, o którym mowa w ust. 1, powinien wskazywać także zamiar wykonania prób potwierdzających prawidłowość działania urządzeń przeciwpożarowych, jeżeli próby te uważa się za niezbędny warunek właściwego przeprowadzenia czynności (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Z treści wskazanych przepisów wprost wskazać można, że roczny plan czynności nie przybiera formy jednego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie można też zdaniem Sądu uznać, że stanowi on inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (publ. CBOSA) stwierdzono, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Dany akt lub czynność powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową), a możliwością realizacji takiego uprawnienia czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W ocenie Sądu sporządzając roczny plan czynności kontrolno-rozpoznawczych organ nie wydaje w tym zakresie żadnego aktu, ani nie dokonuje czynności jako organ administracji publicznej w stosunku do indywidualnego podmiotu. Roczny plan sporządzony przez Komendanta nie jest zatem żadną z władczych form decydowania o prawach i obowiązkach strony, nie rozstrzyga żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, a stanowi wyłącznie określenie obiektów, terenów i urządzeń, których dotyczy przeprowadzenie czynności kontrolno-rozpoznawczych. Podkreślić należy również, że w wyniku ustaleń dokonanych w toku prowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie lub wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. (art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej). Samo uwzględnienie budynku pałacu w rocznym planie czynności kontrolno-rozpoznawczych nie wywołało żadnych skutków prawnych po stronie właściciela obiektu. Zatem dopiero wydanie aktu administracyjnego kończącego postępowanie administracyjne wiąże się z możliwością jego ewentualnego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej (pkt I sentencji postanowienia). Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (pkt II sentencji postanowienia).