II SA/Wr 610/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego O. w Ś. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu wieżowca oddala skargę. Sąd przyjął następujący stan faktyczny sprawy: Sprawa związana ze stacją bazową telefonii komórkowej na dachu wieżowca przy ul. Z. nr [...]-[...] w Ś. była już przedmiotem skargi rozpoznawanej przez tutejszy Sąd. Stan faktyczny związany z postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego przedstawiał się następująco. Pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. Stowarzyszenie Ekologiczne "O." z/s w Ś. wystąpiło o rozbiórkę nielegalnie, jego zdaniem, zbudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu wieżowca przy ul. Z. nr [...] –[...] w Ś. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. wszczął postępowanie, na wniosek Stowarzyszenia Ekologicznego "O." w sprawie samowolnie wykonanej przez Spółkę z o.o. [...] stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu wieżowca przy ul. Z. w Ś. oraz jednocześnie wskazał na podstawie art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), o wykorzystaniu jako dowodu w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego zgromadzonego podczas wcześniejszego postępowania wyjaśniającego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w ww. sprawie. Organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że wysokość zainstalowanych urządzeń na dachu budynku wynosi 2,45 m. a inwestor legitymuje się umową najmu części dachu zawartą w dniu 24 września 2008 r. ze Wspólnotą Mieszkaniową. Stwierdzono także, na podstawie przedłożonej przez inwestora "Analizy rozkładu pól elekromagnetycznych" z października 2008 r., iż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga raportu o oddziaływaniu na środowisko. Autor ww. opracowania we wnioskach końcowych wskazał także, że wariant techniczny i lokalizacyjny zaproponowany przez inwestora umożliwi spełnienie wymagań z zakresu ochrony środowiska, a w szczególności zapewni dostateczny poziom ochrony ludzi i środowiska przed elekromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym. Ponadto wykonane w dniu 14 maja 2009 r. sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych z zakresu 80MHz - 60 GHz wskazuje, że na terenie otaczającym instalacje stacji bazowej [...] nie występują natężenia pól elektromagnetycznych przekraczające wartości graniczne dostępu dla ludności. Organ I instancji podkreślił ponadto, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Jednakże instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi. Ponieważ zainstalowane urządzenia wystają ponad dach na wysokość 2,45 m, to ich instalacja nie wymagała ani dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji Stowarzyszenie Ekologiczne "O." zarzuciło organowi szereg uchybień proceduralnych w prowadzonym postępowaniu, a także naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że bezspornie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, iż Stowarzyszenie Ekologiczne "O." zostało uznane za stronę niniejszego postępowania. Zdaniem organu II instancji wynikało to z faktu niewydania przez PINB postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu i dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu, w związku z tym nie podlega badaniu kwestia, czy cele statutowe tej organizacji i interes społeczny przemawiają za wszczęciem postępowania, zaś w zawiadomieniu użyto określenia, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek Stowarzyszenia. Dlatego też organ odwoławczy skupił swoje rozważania tylko na tym, czy odwołujące się Stowarzyszenie ma przymiot strony, tj. czy postępowanie to dotyczy jego interesu prawnego lub uprawnienia (art. 28 k.p.a.). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji wywiódł, że siedziba Stowarzyszenia (ul. P.[...] ) znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej (ul. Z. [...]-[...]). Dlatego też prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku Stowarzyszenia, a zatem nie jest ono i nie może być uznane za stronę postępowania. Wszczęcie zaś postępowania na wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania stanowi podstawę do wydania decyzji o jego umorzeniu. Organ ocenił materiał dowodowy pod kątem legalności zrealizowanej przez Spółkę [...] inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie naruszył przepisów prawa budowlanego w dacie wykonania przedmiotowej inwestycji (maj 2009 r.), w związku z czym brak jest podstaw do podjęcia interwencji z urzędu w sprawie spornej inwestycji przez organy nadzoru budowlanego. Jak dalej wyjaśnił organ z dniem 31 sierpnia 2007r. uległy zmianie przepisy § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem przedmiotowa stacja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Wskutek zmian przepisów od dnia 31 sierpnia 2007 r. legalne jest realizowanie niektórych stacji bazowych telefonii komórkowych bez pozwolenia na budowę - dotyczy to wszystkich tych stacji, których anteny nie spełniają nowych kryteriów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, a roboty budowlane ograniczają się do instalowania urządzeń ma istniejącym obiekcie budowlanym (art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane). Co więcej, ww. stacje bazowe nie będą wymagały nawet zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy - Prawo budowlane, jeżeli urządzenia stacji nie będą przekraczały 3 m wysokości (przy jednoczesnym nie kwalifikowaniu się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko"). Dodatkowe dwa argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji to zawarcie umowy najmu ze Wspólnotą Mieszkaniową oraz przedłożenie przez inwestora opracowania "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych" z października 2008 r. autorstwa mgr inż. P. K., z której wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ponadto, że w bezpośredniej bliskości miejsca lokalizacji stacji bazowej nie występują obszary zaliczane do Europejskiej Sieci Ekologicznej NATURA 2000. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Stowarzyszenie Ekologiczne "O." wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wyjaśniła, że uzyskała od Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kserokopię nowego sprawozdania z ponownych kontrolnych pomiarów PEM, przeprowadzonych 19 lutego 2010 r. wokół stacji bazowej. Sprawozdanie to zastąpiło uprzednie wadliwe sprawozdanie z 14 maja 2009 r., opracowane dla innej konfiguracji i ilości anten radioliniowych, niezgodnej z aktualnym stanem faktycznym na tej stacji. W zaskarżonej decyzji pominięto milczeniem liczne zarzuty prawne i faktyczne udokumentowane w odwołaniu, skupiając się na rozważaniach dotyczących interesu prawnego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego I i II instancji. W uzasadnieniu wyroku sąd podał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca organu I instancji naruszają przepisy prawa. Zdaniem Sądu Stowarzyszenie posiadało prawo, wynikające z art. 31 k.p.a., do uczestniczenia w postępowaniu jako podmiotu na prawach strony. Jako nietrafne uznał sąd stwierdzenie organu odwoławczego odnośnie braku legitymacji procesowej Stowarzyszenia do działania w sprawie i z tego powodu umorzenie postępowania administracyjnego, gdyż prowadzone postępowanie przez organ nadzoru budowlanego zostało niewątpliwie wszczęte, a wszczęcie tego postępowania następuje z urzędu. W ocenie Sądu, postępowanie na podstawie, którego wydano zaskarżoną decyzję było obarczone wadami wynikającymi z istotnego naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ organ orzekający w sprawie nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. Istotą postępowania było niebudzące wątpliwości wykazanie, w jakiej dacie powstała sporna inwestycja, albowiem ma to znaczenie do ustalenia właściwych przepisów, które winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, czy planowana inwestycja w świetle obowiązujących regulacji normatywnych zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz to, że organy obu instancji dokonując pomiaru wysokości urządzenia - stacji bazowej telefonii komórkowej - pominęły całkowitą jego wysokość, ograniczając się jedynie do pomiaru wysokości, jak to określiły masztu (2.45 m). Na wykonanych zdjęciach wyraźnie widać, że ponad wymierzoną i zakreśloną cześć urządzenia wystaje jeszcze dodatkowa część ponad jak to określiły organy maszt. Organ zatem winien wyjaśnić dlaczego dokonano pomiaru zainstalowanego urządzenia, bez dalszej jego części wystającej prawdopodobnie powyżej 3 m. Sąd wykazał również naruszenie przez organy obu instancji przepisów art. 7 i 77 kpa w zakresie oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto obowiązkiem organu przy uzasadnianiu decyzji było też ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Organ winien zatem wyjaśnić stronie przyczyny, dla których odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów oraz dlaczego nie uznał zasadności argumentów podnoszonych przez nią w odwołaniu tym bardziej, jeżeli dotyczą one kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, organy w toku prowadzonego postępowania w całości oparły ustalenia faktyczne na dowodach przedłożonych przez inwestora. Samodzielnie nie podjęły natomiast żadnych czynności mających na celu, zebranie wszystkich dowodów istotnych w sprawie oraz nie skonfrontowały prezentowanych przez Stowarzyszenie poglądów z argumentacją inwestora. Organy oparły swoje przekonanie na przywoływanej "Analizie sporządzonej przez inwestora pomijając w tym względzie inne dowody a w uzasadnieniu podjętych decyzji nie przedstawiły również motywów, dla których w ich ocenie, bezzasadnym było zsumowanie mocy wszystkich anteny przy obliczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo. Sąd rozpoznając sprawę uznał że postępowanie organu odwoławczego zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 15 KPA, który wprowadza obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej i stanowi o istocie postępowania odwoławczego. Organ drugiej instancji obowiązany jest rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, a to nakłada na niego obowiązek zbadania i odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zobligowany jest on dążyć z urzędu, tak jak organ pierwszej instancji, do wykrycia prawdy obiektywnej, czyli do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy (art. 7 k.p.a.). Powinien też ocenić całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem pierwszej instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany przez ten organ. W sytuacji, gdy stwierdzi braki w postępowaniu lub pewne niejasności, może i powinien przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, o ile oczywiście nie zostaną przekroczone granice zakreślone art. 136 k.p.a. Przystępując do badania sprawy po rozstrzygnięciu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. wezwał w charakterze świadka upoważnionego przedstawiciela [...] Sp. z o.o. w celu przedłożenia dokumentów związanych z przedmiotową inwestycją. Następnie przeprowadził kontrolę na nieruchomości, na której zainstalowana jest przedmiotowa stacja bazowa. W sporządzonym na tą okoliczność protokole kontroli odnotowano istotne w sprawie okoliczności dotyczące wysokości anten. Organ decyzyjny I instancji przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe zwracając się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. z zapytaniem dotyczących ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych przez stację bazową telefonii komórkowej. Następnie organ nadzoru budowlanego I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] którą w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie. Na skutek odwołania złożonego przez Stowarzyszenie Ekologiczne O. sprawa została rozpoznana przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., który decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ II instancji, co do zasady podzielił poglądy przyjęte przez organ I instancji w zakresie bezprzedmiotowości postępowania. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów potwierdzono możliwość realizacji stacji bazowej bez konieczności dokonywania zgłoszenia czy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazano brak przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji pól elektromagnetycznych, a także odniesiono się do czasu realizacji stacji i wysokości masztów antenowych. Stowarzyszenie Ekologiczne O. zaskarżyło decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji rażące naruszenie art. 19 k.p.a. poprzez przejęcie właściwości innych organów, oparcie decyzji na wadliwych dowodach inwestora i błędnej ich interpretacji przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, naruszenie prawa materialnego oraz usiłowanie podważenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Rozwijając zarzuty skargi zakwestionowano możliwość zwolnienia stacji bazowej z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co Skarżący wykazywał na tle poziomów emisji pól elektromagnetycznych przez stację. Dodatkowo organy nadzoru budowlanego zawłaszczyły sobie zdaniem Skarżącego uprawnienia przewidziane dla innych organów w zakresie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego kwalifikacji inwestycji jako oddziaływujących znacząco na środowisko. Pomimo składania do Starosty wniosków o udostępnienie decyzji o pozwoleniu na budowę czy decyzji o odziaływaniu na środowisko Stowarzyszenie Ekologiczne O. dokumentów tych nie uzyskało, gdyż organ takich rozstrzygnięć nie wydawał. Zdaniem Skarżącego organ nadzoru budowlanego stwierdzając, że przywołane wyżej decyzje nie są wymagane ,,zawłaszczył" uprawnienia przewidziane dla innego organu. W dalszej części skargi podniesiono, że organy decyzyjne w sposób nieuprawniony dokonały oceny emisji pól elektromagnetycznych poprzez nieuzasadnione pominięcie konieczności zsumowania wielkości emisji wszystkich anten zamontowanych na budynku. Kwestionując działania organów nadzoru budowlanego przywołano orzeczenie sądu i wykazano brak możliwości trafnego zastosowania norm prawa materialnego. Jak podał Skarżący organy w myśl art. 6 k.p.a. mają kierować się całokształtem obowiązującego prawa, a nie wybiórczo eksponować te jednostki redakcyjne prawa, które zostały wygenerowane przez korporacje radiokomunikacyjne. Uczestnik postępowania [...] Spółka z o.o. podzielił stanowisko organu administracyjnego i wniósł o oddalenie skargi ze względu na jej bezzasadność. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa.). Zgodnie zaś z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kontroli tutejszego Sądu podlegała decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu wieżowca przy ul. Z. [...]-[...] w Ś. Na wstępie zauważyć należy, że sprawa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej była już rozpoznawana przez tutejszy Sąd. Konieczne zatem okazało się zbadanie czy organy obu instancji zastosowały się do przepisu wynikającego z art. 170 ustawy ppsa, który wskazuje na konieczność uwzględnienia w toku prowadzonego postępowania prawomocnego orzeczenia. Analiza wydanego rozstrzygnięcia w tym kierunku konieczna jest również ze względu na zarzuty skargi, w której zakwestionowano nieuwzględnienie ostatecznych wyroków sądu. W wyroku z 15 marca 2011 r. wskazano na szereg naruszeń przepisów postępowania administracyjnego dotyczących zarówno udziału Stowarzyszenia Ekologicznego O. w postępowaniu, oceny zebranych w sprawie dowodów, odniesienia się do dowodów wskazywanych przez Stowarzyszenie oraz oceny wysokości masztu antenowego, co miało znaczenie ze względu na kwalifikację prawną. Analizując tok prowadzonego postępowania Sąd stwierdził, że po wyroku z 2011 r. organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] r., którym dopuścił Stowarzyszenie Ekologiczne O.do udziału w postępowaniu, w ten sposób wyeliminowany został podstawowy mankament proceduralny ujawniony w trakcie wcześniej prowadzonego postępowania. W znacznym stopniu, w stosunku do wcześniejszego postępowania uzupełniono dowody przesądzające o możliwości zajęcia merytorycznego stanowiska, co do legalności zrealizowania stacji bazowej. Postępowanie dowodowe zostało bowiem uzupełnione poprzez, wezwanie właściciela masztu do wyjaśnienia sprawy wysokości masztu oraz przeprowadzenie kontroli na nieruchomości na której zlokalizowana jest stacja. Dodatkowo organ I instancji wziął pod uwagę wyniki pomiarów jakie miały miejsce w dniu 19 maja 2011 r w zakresie natężenia pól elektromagnetycznych, przesłuchał w charakterze świadka pełnomocnika [...] Spółki z o.o. oraz w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych zasięgnął opinii u D.Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Co do kolejnego mankamentu we wcześniejszym postępowaniu wskazanego przez Sąd zauważyć należy, że zarówno w toku obecnie prowadzonego postępowania jak też w uzasadnieniach wydanych decyzji organy nadzoru budowlanego przeanalizowały i oceniły moc dowodową dokumentów wskazywanych przez Stowarzyszenie. W tym stanie rzeczy przyjąć więc należy, że wyeliminowane zostały wcześniej dostrzeżone uchybienia w prowadzonym postępowaniu, które spowodowały uchylenie poprzednich rozstrzygnięć. Zatem uprawniony jest pogląd, że organy zastosowały się do art. 170 ppsa i uwzględniły zapadły wyrok. W zakresie naruszenia art. 170 ppsa zauważyć należy, że w skardze przywołany został prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 marca 2010 r., w którym podano że ,,wskazanie mocy promieniowania izotopowo wyznaczonego dla jednej anteny stanowi jednak tylko swoisty wycinek oceny, charakterystyki planowanej inwestycji, a zatem nie może zostać uznane za miarodajne. Tak ustalony stan faktyczny wyklucza bowiem możliwość trafnego zastosowania norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim wskazania czy inwestycja ta znacząco oddziaływuje na środowisko" (sygn. akt II SA/Wr 693/10). Zauważyć należy, że argumentacja skargi opierająca się na przywołanym orzeczeniu pozostaje bez wpływu na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia z dwóch powodów. Po pierwsze wyrok sądu nie odnosi się wprost do rozpoznawanej sprawy lecz został wydany podczas weryfikacji sądowej innego rozstrzygnięcia, wydanego w toku innego postępowania. Nie można zatem uznać, aby organy nadzoru budowlanego poprzez odmienne niż miało to miejsce w innej sytuacji rozpoznanie sprawy naruszyły normę prawną ustanowioną art. 170 ppsa. Po wtóre organy administracyjne wydając merytoryczne rozstrzygnięcia winny kierować się linią orzeczniczą wypracowaną przez sądy administracyjne, jednakże ich rolą jest ustalenie, czy stan faktyczny sprawy rozpoznanej przez sąd jest tożsamy w sensie stanu faktycznego z sytuacją zaistniałą w toku toczącego się postępowania. W niniejszym przypadku Sąd uznał, że nie może być mowy o analogicznym stanie faktycznym, stąd też przywołane orzeczenie nie może mieć zastosowania wprost w sprawie. W sprawie o sygn. akt II SA/Wr 693/10 mowa jest o dopuszczeniu jako dowodu analizy, w której autor ograniczył się do oceny równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny sektorowej, pomijając pozostałe anteny. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organy administracyjne co prawda nie dokonały połączenia sum wszystkich emisji jednakże, działania takiego nie można zakwestionować. Przyczyną niezsumowania mocy wszystkich anten przy obliczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowego jest to, że trzy anteny składające się na stację bazową są różnego rodzaju i skierowane są na różne azymuty. Zatem przyjąć należy, że organy nadzoru budowlanego nie tylko rozważały możliwość i konieczność zsumowania poziomu immisji promieniowania elektromagnetycznego poszczególnych anten, ale też uznały, że nie można dokonać prostego zsumowania, gdyż w ten sposób nie zostanie odzwierciedlony stan faktyczny. Dodatkowo za koniecznością takiego potraktowania wyników pomiarów przemawiały pomiary przedłożone organowi w trakcie postępowania przez jednostki posiadające stosowne akredytacje. Przechodząc do merytorycznych aspektów sprawy wskazać należy, że organy decyzyjne właściwie przyporządkowały stan faktyczny do obowiązujących przepisów. Kluczowe ze względu właśnie na obowiązujące przepisy było ustalenie daty realizacji stacji bazowej. Organy administracyjne postępowaniem wyjaśniającym objęły również ten aspekt sprawy. Jako czas realizacji inwestycji przyjęto 2008 r. co wynikało z kilku okoliczności. Uczestnicy postępowania nie kwestionowali zrealizowania stacji w 2008 r., dodatkowo umowa najmu zawarta pomiędzy Spółką a Wspólnotą Mieszkaniową zawarta w tymże roku potwierdza wykonanie robót w tym czasie. Zatem wobec braku innych dowodów ustalenie takie należy przyjąć za dopuszczalne i wystarczające. Z dniem 31 sierpnia 2007 r. (a więc przed zamontowaniem stacji bazowej) uległy zmianie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2007 r., Nr 158, poz. 1105). W tej sytuacji organy decyzyjne w pierwszym rzędzie zobowiązane były do ustalenia czy dana stacja bazowa spełnia wymagania pozwalające na zakwalifikowanie jej jako zwolnionej z konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko czy też nie. W sprawie istniał sprzeczny materiał dowodowy w postaci raportu sporządzonego przez Spółkę oraz opracowania przedłożonego przez Stowarzyszenie. Rolą organu decyzyjnego w takiej sytuacji było nie tylko wskazanie które z opracowań uznano za wiążące ale także powodów, dla których odmówiono mocy dowodowej nie uwzględnionemu dokumentowi. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. przeprowadził dodatkowy dowód w postaci skonfrontowania obu wymienionych opracowań z pomiarami monitoringowymi prowadzonymi przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Skoro pomiary prowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora ochrony Środowiska pokryły się z pomiarami przedstawionymi przez Spółkę należy przyjąć, że organy miały prawo uznać, że właśnie takie poziomy promieniowania elektromagnetycznego występują w niniejszym stanie faktycznym. Dodać w tym miejscu należy, że organy decyzyjne I i II instancji wykazały również, iż badania przedłożone przez Spółkę sporządzone były przez jednostki akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji, natomiast w badaniach Stowarzyszenia zauważono uwzględnienie przy obliczeniach wartości przybliżonych, co podważało ich wiarygodność. Ustalenie poziomu pól elektromagnetycznych w granicach dopuszczających zwolnienie zarówno z uzyskiwania raportu o oddziaływaniu na środowisko jak też z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia właściwemu organowi pozwoliło na zbadania kolejnej przesłanki, a więc wysokości masztu do 3 metrów, gdyż realizacja urządzeń nie przekraczających takiej wysokości zwolniona jest z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W trakcie czynności wyjaśniających organ I instancji ustalił, że wysokość anten stacji wynosi odpowiednio: 2,42, 2,52, 2, 60. W trakcie oględzin ustalono, że wcześniej zakwestionowana przez Sąd wysokość konstrukcji wsporczej była uwzględniona łącznie z zamontowanymi na niej urządzeniami odgrzmieniowymi, które zostały zmienione na poziome. Zarzucane w skardze przejęcie przez organy nadzoru budowlanego kompetencji innych organów w zakresie orzekania o oddziaływaniu na środowisko inwestycji nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro jak wykazały organy nie miało miejsca przekroczenie jakichkolwiek parametrów obligujących do przeprowadzenia takich badań organy nadzoru budowanego miały nie tylko prawo, ale również obowiązek uznać, że tego typu badania nie tylko są zbędne ale też ich żądanie nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Wobec tego, że organy ustaliły, iż nie można w stosunku do funkcjonowania stacji bazowej potwierdzić naruszeń prawa rolą Sądu jest odniesienie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem Sądu nie można uznać aby istniały podstawy do nakazania ,,jak żąda Skarżący" przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Jak wykazało postępowanie organów nadzoru budowlanego funkcjonowanie stancji bazowej nie narusza przepisów prawa i nie wymaga nawet zgłoszenia właściwemu organowi, nie stwierdzono również aby organy administracyjne naruszyły przepisy procedury administracyjnej. Jakkolwiek we wcześniej prowadzonym postępowaniu czynny udział Stowarzyszenia był ograniczony, w postępowaniu w trakcie którego została wydana zaskarżona do Sądu decyzja takich uchybień nie stwierdzono. Stowarzyszenie brało czynny udział w postępowaniu, przed wydaniem decyzji przedstawiciel Stowarzyszenia zapoznał się z aktami sprawy i nie naruszono uprawnień Stowarzyszenia wynikających z art. 31 k.p.a. Nie można również uznać aby były podstawy do wdrożenia wnioskowanego przez Stowarzyszenie trybu z art. 51 Prawa budowlanego i przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do stacji. W sprawie nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie, a stwierdzone poziomy promieniowania elektromagnetycznego nie naruszają obowiązujących norm. Przyjąć zatem należy za organami że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skoro art. 105 § 1 k.p.a. przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, to przyjąć należy, że postępowanie może się toczyć jedynie w sytuacji, kiedy ma ono swój przedmiot. Co do zasady bezprzedmiotowość postępowania powoduje, że nie może ono prowadzić do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem (wnioskiem) zainteresowanego. W tym stanie rzeczy nie stwierdzono, aby umorzenie postępowania w trybie art. 105 k.p.a godziło w obowiązujący porządek prawny i skargę należało oddalić.