II SA/Wr 611/04

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ Dnia 22 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA - Halina Kremis Asesor WSA - Alicja Palus Protokolant: Izabela Krajewska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. Ś. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowanej wiaty przez A. S. na działce nr [...] przy ul. K. [...] w Z. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej kwotę 560 zl (słownie: pięć set sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98 , poz. 1071 ze zm.), umarzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wybudowanej przez Pana A. S. wiaty na działce nr [...] przy ul. K. [...] w Z . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku postępowania wszczętego na wniosek J. Ś. przeprowadzono w dniu [...] r. oględziny należącej do A. S. działki nr [...] przy ul. K. [...] w Z. w wyniku których stwierdzono, że na tej posesji posadowiona została wiata drewniana o wymiarach: szerokość - 3,89 m, długość- 3,98 m; posadowiona została w części dolnej złączeniem z blachy, skręconym śrubami i ustalono, że wiata usytuowana została w odległości 2,30 m od granicy działki Pani Ś. zam. przy ul. K. [...]. Organ zaznaczył, iż w toku dalszego postępowania ustalił, że Inwestor - Pan S. w dniu [...]r., dokonał w Starostwie Powiatowym w Z. zgłoszenia robót nie wymagających pozwolenia na budowę. W ocenie organu I instancji usytuowanie wiaty w odległości 2,3 m od granicy sąsiedniej działki nie naruszało warunków § 12 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakimi powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), jedynie wymiary przedmiotowej wiaty przekraczające 10 m2 sprawiały, że powyższy obiekt "wymykał" się spod uregulowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016). Organ oświadczył, iż wobec zapewnienia inwestora o zmniejszeniu powierzchni zabudowy do wymaganych ustawą 10 m2 do dnia [...]r., decyzją z dnia [...]r., o znaku: [...] umorzył postępowanie w sprawie wybudowanej przez Pana A. S. wiaty na dz. nr [...] przy ul. K. [...] w Z . Organ zaznaczył, iż w wyniku zaskarżenia powyższej decyzji przez Panią J. Ś. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzją z dnia [...] r., nr [...] oprotestowane rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, bowiem za niedopuszczalne uznał przyjęcia jako przesłanki bezprzedmiotowości postępowania obietnicę inwestora do zmniejszenia powierzchni zabudowy obiektu - wiaty. Organ I instancji wskazał, iż pismem z dnia [...]r., Pan S. poinformował go, że w dniu [...]r., dokonał zmniejszenia powierzchni przedmiotowej wiaty do 10 m2, pokrył wiatę atestowaną blachą falistą, a drewnianą konstrukcję zakonserwował środkiem ognioochronnym i powyższe fakty znalazły potwierdzenie w trakcie ponownych oględzin wybudowanej wiaty, przeprowadzonych w dniu [...]r. 2 sygn. akt II SA/Wr 611/04 W odwołaniu od powyższej decyzji J. M. Ś. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, nakazanie rozbiórki przedmiotowej wiaty - garażu i wyciągnięcie konsekwencji karnych w stosunku do winnych tej samowoli. Odwołująca podniosła, iż przedmiotowa wiata a raczej, jak twierdzi skarżąca- garaż, stoi za blisko jej budynku mieszkalnego, a pomiary dokonane przez PINB w Z. są błędne, gdyż wg jej obliczeń powierzchnia wiaty (powierzchnia przykrycia) to 13 m2 (3,18 m x 4,10 m) a nie 10 m2 jak ustalił organ I instancji. Nadto wskazała, iż przedmiotowa wiata nie ma ściany oddzielenia pożarowego, a jest obiektem palnym- garażem oraz nie jest obiektem wolnostojącym. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc w uzasadnieniu, iż przedmiotowa wiata spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa budowlanego kryteria, dlatego też dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie należy uznać za bezprzedmiotowe co wyczerpuje przesłankę art. 105 kpa skutkującą umorzeniem toczącego się postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m , przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m powierzchni działki, jednakże obiekty te polegają obowiązkowi zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej na mocy art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ zwrócił uwagę, iż w przedmiotowej sprawie istnieje w obrocie prawnym zgłoszenie inwestora A. S., informujące o zamiarze postawienia wiaty o konstrukcji drewnianej przed wjazdem do garażu, na działce nr [...] przy ul. K. [...] w Z . Podkreślił, iż z protokołu przeprowadzonych w dniu [...]r. oględzin posesji A. S. wynika, iż inwestor, zmniejszył powierzchnię zabudowy przedmiotowej wiaty do 10 m2 jak wymagają tego przepisy prawa budowlanego, a odległości, określone w § 12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie również zostały zachowane. Organ odwoławczy nadmienił, iż z analizy porównawczej zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że wykonany obiekt budowlany jest wiatą o konstrukcji drewnianej przed wjazdem do garażu, który zlokalizowany jest w budynku w poziomie piwnicy, a nie jak podnosi odwołująca- garażem. Ponadto zaakcentował, iż elementy drewniane (słupki i konstrukcja zadaszenia) zostały zakonserwowane materiałem ognioochronnym. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. M. Ś. zarzucając organowi naruszenie art. 7 kpa (poprzez nieprecyzyjne ustalenie faktów decydujących o rozstrzygnięciu sporu oraz tolerowanie działań łamiących normy prawne), art. 3 sygn. akt II SA/Wr 611/04 35 § 3 kpa (poprzez opieszałe działanie) oraz przepisów prawa budowlanego wraz aktami wykonawczymi, wniosła o "rozebranie przedmiotowej wiaty przez cofnięcie zaskarżonej decyzji i wyegzekwowania od inwestora przywrócenia stanu prawnego na posesji przy ul. K. [...] w Z ". W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż wszystkie jej wnioski i skargi organ I instancji pozostawiał bez odpowiedzi powyżej 30 dni, a przedmiotowa wiata jest drugim garażem na posesji przy ul. K. [...], z tym iż garaż ten nie ma ściany oddzielenia pożarowego i stoi za blisko granicy działki łamiąc przepisy przeciwpożarowe dla garaży na posesjach sąsiednich. Dodała, iż użyty do zakonserwowania wiaty środek ognioochronny nie jest skuteczny (z uwagi na niewłaściwe jego zastosowanie), a nadto podniosła, iż roboty związane z budową wiaty rozpoczęto (fundamenty wykonano w [...]r.) przed zgłoszeniem wniosku w Wydziale Architektury ([...]r.), a z kolei zakończono je ([...]-[...]r.) przed upływem 30 dni od zgłoszenia. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga jest zasadna. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, mając na uwadze treść przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Podstawowym dowodem w niniejszej sprawie, na podstawie którego organy obu instancji ustaliły fakty mające istotne znaczenie w sprawie, stanowi protokół z czynności oględzin z dnia [...]r. i ustalenia tam zawarte. Organy stwierdziły bowiem, że wybudowana wiata, po dokonaniu zmian przez inwestora, nie przekracza powierzchni 10m2 . Stąd przyjęły, że skoro wiata do 10 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę ( art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego), a jej odległość od granicy działki nie narusza przepisów prawa, to postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Otóż Sąd stwierdza, że protokół z oględzin z dnia [...]r. jest niedokładny, mianowicie szkic sytuacyjny z naniesionymi liczbami wskazującymi na poszczególne odległości nie zawiera przede wszystkim opisu od jakich punktów wiaty zmierzone zostały te odległości. Na stronie drugiej protokołu naniesione zostały uwagi( prawdopodobnie skarżącej), z których wynika, że osoba je zgłaszająca ma zastrzeżenia do "zdjętego obmiaru", jednakże brak jest opisu na czym polegały te zastrzeżenia. Ponadto oprócz wskazania liczb określających 4 sygn. Akt II SA/Wr 611/04 długość i szerokość wiaty( w jednym miejscu liczba została poprawiona i zapis jest nieczytelny), obok szkicu zapisano dodatkowo stwierdzenie "okap czołowy wystaje na odległość 53 cm, okap boczny wystaje na odległość 27 cm". Co oznacza ten zapis w kontekście dokonanego "obmiaru", nie zostało w protokole wyjaśnione. Przy tak nieprecyzyjnie sporządzonym protokole, nie można przyjąć, że stan sprawy został należycie wyjaśniony przez organy administracyjne orzekające w sprawie. Zatem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż w dalszym ciągu pozostaje do wyjaśnienia faktyczna powierzchnia zabudowy wiaty. Nie wyjaśniono również w zaskarżonej decyzji w oparciu o jakie dowody ustalone zostało, że wiata "zakonserwowana" jest środkiem ognioochronnym. Z powyższego wynika, że wskazane okoliczności są istotne i wymagają wyjaśnienia, co może nastąpić dopiero po ponownie niewadliwym przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Niewyjaśnienie tych okoliczności narusza wskazane na wstępie przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. 5