II SA/Wr 611/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.Ł. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] w sprawie ze skargi W.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...]. W.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]., Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...] o wymierzeniu W.Ł. kary z tytułu nielegalnego użytkowania "zespołu tymczasowych pawilonów handlowych w technologii szkieletu drewnianego, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną" zlokalizowanych w O.na działce nr [...]. W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. postanowienie, zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] r. Powyższy wniosek skarżący uzasadnił w ten sposób, że ewentualne wyegzekwowanie kary, spowoduje trudne do odwrócenia skutki polegające na jego bankructwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach tej samej sprawy. Z przedstawionej regulacji wynika zatem, że instytucja ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, ale także do wszystkich innych podjętych w granicach tej samej sprawy. Opierając się na poglądach dotychczas wyrażanych w doktrynie i judykaturze można przyjąć, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" oznacza, że omawiany przepis będzie miał zastosowanie do aktów wydawanych w postępowaniach zaliczanych do trybu głównego /toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji/, jak też do aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych /wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej/ oraz w tzw. postępowaniach wpadkowych do postępowania głównego /np. art. 106 k.p.a./. W tej sytuacji jak najbardziej możliwe było zakwalifikowanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.z dnia [...] r. jako postanowienia podjętego w granicach tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie z dnia 10 sierpnia 2006r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na wcześniej wymienione postanowienie. W ocenie Sądu zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia dnia [...] r. nie zasługuje jednak na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie można bowiem przyjąć aby zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby postanowienie organu nadzoru budowlanego miało być wykonane. Podkreślić należy, że obie przesłanki uzasadniające udzielnie ochrony tymczasowej oparte zostały na tzw. pojęciach nieostrych, wymagających wyjaśnienia i skonkretyzowania w okolicznościach danej sprawy. To zaś powoduje, że to strona wnioskująca o ochronę tymczasową, obciążona jest obowiązkiem wykazania, że w sytuacji faktycznej w jakiej się znajduje, wykonanie postanowienia spowodowałby niemożliwie do odwrócenia skutki. W rozpoznawanej sprawie skarżący tylko w sposób ogólnikowy wskazał, że wykonanie postanowienia z dnia 15 listopada 2006 r. mogłoby doprowadzić go do bankructwa, w żaden sposób nie uprawdopodabniając jednak, że ewentualna egzekucja kary, może spowodować taki stan. Tymczasem konstrukcja art. 61 p.p.s.a wskazuje, że ciężar wykazania okoliczności, że takie niebezpieczeństwo istnieje spoczywa na osobie wnioskującej. Sąd zauważa, że również na podstawie przedstawionych akt sprawy nie można wywieść, czy wyegzekwowanie kary może spowodować "bankructwo" skarżącego. Można jedynie ustalić, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, brak jednak jakichkolwiek danych co do jego kondycji finansowej i gospodarczej. W konsekwencji brak odpowiedniego uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę. Godzi się wreszcie zauważyć, że zaskarżone postanowienie nakłada obowiązek uiszczenia kary administracyjnej, a więc obowiązek w postaci świadczenia pieniężnego. Takie postanowienie z zasady nie jest więc tego typu rozstrzygnięciem, którego wykonanie mogłoby powodować nieodwracalne skutki dla interesu skarżącego. Z istoty swojej świadczenia pieniężne są z reguły "odwracalne". W przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego takiego aktu , możliwe jest bowiem domaganie się jego zwrotu uiszczonego świadczenia. Z tych względów działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.