II SA/Wr 612/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zasądzić od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...] (wyznaczając jedynie nowy termin wykonania obowiązku do dnia 14 lipca 2013 r.), nakładające na skarżącą spółkę obowiązek wykonania ekspertyzy stanu technicznego budynku zlokalizowanego w Z. przy ul. [...]. Skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Przekazując sądowi skargę, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. poinformował, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił skargę w całości oraz uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadnieniem dla tego rozstrzygnięcia było uwzględnienie zarzutu skarżącej spółki, że nie jest ona stroną postępowania administracyjnego, więc nie powinna była być adresatem zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało przez organ wyeliminowane z obrotu prawnego. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi m.in. wtedy, kiedy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 lutego 2007 r., IV SA/Gl 927/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, skoro po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego doszło do skutecznego wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, to brak jest możliwości dalszego prowadzenia postępowania sądowego. Co więcej, brak przedmiotu zaskarżenia uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, tj. ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia czy też oddalenie skargi (por. art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a.). Wobec powyższego zasadne było umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Odnośnie do kosztów postępowania sądowego, trzeba wskazać, że zgodnie z przepisem art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., a więc w wypadku uwzględnienia skargi w całości przez organ. Wobec tego w niniejszej sprawie należało orzec na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), na którą składają się: kwota 100 zł (słownie: sto złotych) z tytułu wpisu sądowego od skargi, kwota 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, i kwota 17 zł (słownie: siedemnaście złotych) z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Biorąc pod uwagę dotychczasowe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I sentencji orzekł na podstawie art. 161 § 2 p.p.s.a., a w pkt II sentencji stosownie do art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.