II SA/Wr 612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. B. i D. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przełożeniem sieci kanalizacyjnej oddala skargę w całości. D. i P. B. skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oprotestowali decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia 8 września 2014 r. K. J. wystąpiła do Staroty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. J. w B.. Zawiadomieniem z dnia 16 października 2014 r. organ poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie, zaś pismem z dnia 21 października 2014 r. D. i P. B. nazwanym odwołaniem zakwestionowali możliwość wydania wnioskodawczyni pozwolenia na przedmiotową inwestycję. Postanowieniem z dnia [...] r. o znaku [...] Starosta B. wezwał do uzupełnienia wniosku o wskazane dokumenty. K. J. wnioskiem z dnia 21 listopada 2014 r. wystąpiła do organu o zawieszenie postępowania, co spowodowało wydanie postanowienia z dnia [...] r. o znaku [...] o zawieszeniu postępowania. Po przedłożeniu przez zobowiązaną uzupełnionej dokumentacji i stosownego wniosku Starosta Bolesławicki postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. podjął zawieszone postępowanie. D. i P. B. pismem z dnia 20 lutego 2015 r. nazwanym odwołaniem ponownie zaprezentowali stanowisko, że nie wyrażają zgody na budowę przedmiotowego budynku. Starosta B. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r., nr [...]7, poz. 2016, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, z późn. zm. - dalej - k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. J. , zam. [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (bez infrastruktury technicznej oraz wjazdu na posesję) wraz z przełożeniem sieci kanalizacyjnej na działce nr [...] w obrębie [...] miasta B. (obiekt kategorii I) zgodnie z projektem budowlanym. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że działka nr [...] w obrębie [...] miasta B. na podstawie uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B., położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem H-MN3 o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa jednorodzinna (w rozumieniu przepisów odrębnych), wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią. Zgodnie z § 6 pkt 5 ppkt 2 uchwały w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej dopuszcza się sytuowanie tej ściany bezpośrednio na granicy działki. Przedmiotem opracowania projektowego jest budynek mieszkalny jednorodzinny parterowy z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony z dobudowanym garażem dwustanowiskowym, który zlokalizowano ze względu na kształt działki w północnej części nieruchomości w odległości 4m od granicy z działką nr 806 oraz w ostrej granicy w działkami nr 812 i nr 813, będącymi własnością D. i P. B.. Od strony działki nr 812 i nr 813 zaprojektowano ścianę oddzielenia ppoż. Zdaniem organu inwestor uwzględnił zastrzeżenia określone w postanowieniu Starosty B. z dnia [...] r. i przedstawił analizę oświetlenia i nasłonecznienia nieruchomości sąsiednich sporządzoną zgodnie z § 13 oraz § 57 - § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75 poz. 690 ze zm.). Zgodnie z przedłożoną analizą sporządzoną przez projektanta opracowującego projekt budowlany dotyczącą ewentualnego zacienianie projektowanym budynkiem jednorodzinnym podano, że może to dotyczyć budynku sąsiedniego nr [...] oraz budynku realizowanego na działkach nr 812 i nr 813. Zgodnie z zamieszczonymi w opracowaniu rysunkami (strony od 69 do 78), w dniach równonocy (tj. w dniu 21 marca oraz w dniu 21 września) w godzinach od 8.00 do 15.00 projektowany budynek nie wpłynie na nasłonecznienie pomieszczeń budynków sąsiednich. Zgodnie z § 60 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. Po przeprowadzeniu oceny przedłożonej analizy organ uznał, że wobec faktu, iż żadne z pomieszczeń mieszkalnych budynków sąsiednich nie jest zacienione w godzinach od 8.00 do 15.00, został spełniony warunek wynikający z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto projektowany budynek oddalony jest o 12,5m od najbliższego budynku mieszkalnego oraz o 14,3m od budynku mieszkalnego D. i P. B.. Uwzględniając wysokość budynku wynoszącą od poziomu terenu do kalenicy 8,29m oraz to, że pomiędzy ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m organ wyjaśnił, iż został także spełniony warunek wynikający z § 13 rozporządzenia. Dodatkowo oceniając przedłożone wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumenty Starosta B. stwierdził, że realizacja obiektu objętego wnioskiem jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, z kolei wniosek wraz z projektem budowlanym spełnia warunki niezbędne do wydania wnioskowanej decyzji. D. i P. B. w odwołaniu od powyższej decyzji podali, że projektowany budynek zlokalizowano w północnej części nieruchomości w ostrej granicy z ich działkami o numerach 812 i 813, których powierzchnia wynosi 606m², a powierzchnia działki [...] wynosi 750m². Od strony działek nr 812 i 813 zaprojektowano ścianę dobudowaną do dwustanowiskowego garażu, a odległość tej ściany od tarasu odwołujących się według planu zagospodarowania działki wynosi tylko 9,60m. Z drugiej strony właściciel działki nr 152 wybudował kurnik piętrowy, dwukrotnie powiększony i niezinwentaryzowany, który też nie jest prawidłowo usytuowany, bo przylega do ich działek. Autorzy odwołania podali, że decyzja pozbawia ich wszelkich praw, gdyż inwestorka będzie miała prawo w każdej chwili wejść na ich posesję celem wybudowania obiektu lub w późniejszym czasie w celu dokonywania napraw czy remontów. Według nich teren przylegający do działki nr [...] jest przeznaczony na ogród warzywny i rekreacyjny, a wzdłuż ogrodzenia mają być posadzone drzewa i krzewy ozdobne. Każde wejście osób trzecich na ten teren celem dokonywania jakichkolwiek prac budowlanych i remontowych wiąże się ze szkodami i zniszczeniami oraz z pozbawieniami prywatności. Ponadto zaznaczyli, że składali odwołania, na które nie otrzymali odpowiedzi, zaś na usytuowanie budynku na działce nr [...] tak, aby jedna ściana postawiona była na granicy nie wyrażają zgody. Według D. i P. B. teren działki inwestorki jest tak duży, a możliwości projektowanego budynku są tak wielkie, że mogła ona wybrać taki projekt i tak go usytuować, aby nie przylegał ścianą do ich działek. W piśmie z dnia 30 kwietnia 2015 r., będącym reakcją na odwołanie K. J. wyjaśniła, że grudniu 2013 r. zakupiła wraz z mężem od Gminy B. działkę budowlaną, analizując wcześniej możliwe warunki zabudowy w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikało, iż w tej części miasta przewiduje się zabudowę na granicy działki. Po przepisie notarialnym, przy udziale urzędnika miejskiego oraz uprawnionego geodety okazano granice i ujawniono, że D. i P. B. posadowili swoje ogrodzenie, wchodząc na teren jej działki nawet o 1,8m, zaś z drugiej strony posadowili barak, sytuując go również na jej działce. Autorka pisma podała nadto, że kupiła z mężem działkę budowlaną znajdującą się pomiędzy dwoma nieruchomościami należącymi do D. i P. B. co ich oburzyło, ponieważ od lat korzystali z działki robiąc sobie z niej wjazd do garażu, stawiając barak budowlany, płot niezgodnie z rzeczywistymi granicami oraz robiąc z przedmiotowej nieruchomości wysypisko odpadów. K. J. twierdząc, że odwołujący się sprzeciwiają się decyzji zupełnie z innego niż przedstawiony w odwołaniu powód wniosła o utrzymanie w mocy decyzji. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r., nr [...] przyjmując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania oraz istotnych elementów decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy wskazał na konieczność oceny przedłożonego wniosku zgodnie z warunkami wynikającymi z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczył, że wnioskodawczyni wraz wnioskiem przedłożyła oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane oraz zgodę drugiego współwłaściciela. Na terenie zainwestowania obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalone uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B., w świetle których przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem H-MN3 o podstawowym przeznaczenie terenu zabudowa jednorodzinna wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią i przeznaczeniu uzupełniającym usługi nieuciążliwe w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej w wyodrębnionej na ten cel części budynku, stanowiącej nie więcej niż 30 % powierzchni całkowitej tego budynku. § 6 ust. 5 uchwały określa parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania danego terenu w sposób następujący: 1) obowiązuje zabudowa w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, 2) w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej dopuszcza się sytuowanie tej ściany bezpośrednio przy granicy działki, 3) maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wynosi: a) dwie kondygnacje nadziemne (w tym: parter i poddasze użytkowe), lecz nie więcej niż 9 m, b) trzy kondygnacje nadziemne (w tym: parter, piętro i poddasze użytkowe), lecz nie więcej niż 12m - wyłącznie dla budynków istniejących oraz dla budynków, dla których wydano pozwolenie na budowę przed dniem uprawomocnienia się niniejszego planu, 4) obowiązują dachy: a) strome, dwu lub wielospadowe, b) o kącie nachylenia połaci dachowych zawierającym się w przedziale 35°-45°, c) pokryte dachówką ceramiczną lub cementową, (...), 6) ustala się następujące zasady lokalizowania obiektów garażowych i gospodarczych: a) w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej dopuszcza się sytuowanie tej ściany bezpośrednio przy granicy działki, z zachowaniem odległości zabudowy od drogi, wyznaczonych obowiązującymi lub nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, (...), 7) maksymalny wskaźnik zabudowy działki wynosi 0.35, 8) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ustala się na 30% powierzchni działki, 9) wyznacza się nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu (...). Ponadto, w treści przepisu § 6 ust. 7 planu ustalono zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Nadto zgodnie z planem miejscowym działki wchodzące w skład terenu należącego do jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem H-MN3 powinny mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną od ulicy J. (oznaczonej na mpzp, jako H-KDd3). Nadto, ustalono obowiązek zapewnienia miejsc postojowych (w tym miejsc postojowych w garażach) w ilości nie mniejszej niż 1 miejsce postojowe na jedno mieszkanie. Na tle zebranej dokumentacji Wojewoda D. stwierdził, że inwestycję zaprojektowano, jako budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie wolnostojącej, niepodpiwniczony, parterowy z użytkowym poddaszem wraz z terenem utwardzonym. Budynek posiada dwie kondygnacje, o wysokości kalenicy od poziomu gruntu równej 8,29 m. Dach budynku zaprojektowano, jako stromy, dwuspadowy o symetrycznych połaciach, drewniany, kryty dachówką ceramiczną lub cementową, o kącie nachylenia połaci równym 40°. Wskaźnik zabudowy działki zainwestowania wynosi 0,188, natomiast powierzchnia działki biologicznie czynna wynosi 55 %. Linię zabudowy projektowanego budynku przyjęto równoległą do ulicy dojazdowej, zachowując równocześnie warunek nieprzekraczalnej linii zabudowy podanej w mpzp. Wedle przyjętych w planie norm budynek posiada garaż jednostanowiskowy i zjazd na drogę gminną dz. nr 1165 (rejon ulicy J.). W myśl ustaleń zawartych w § 6 ust. 5 pkt 2 mpzp w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej dopuszcza się sytuowanie tej ściany bezpośrednio przy granicy działki. Dlatego też, uznaje się za zgodne ze wskazaną normą lokalizację północno- wschodniej ściany zewnętrznej budynku na granicy z działkami nr 812 i 813. W ocenie organu II instancji inwestycję zaprojektowano, jako zgodną z ustaleniami zawartymi w uchwale Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B.. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zamierzenie inwestycyjne odpowiada normom zawartym w treści przepisów stanowiących o odległości od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi oraz ustaleniami mpzp. Zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednocześnie w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia: sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro z ustaleń mpzp wynika, że dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, to przyjęte rozwiązanie techniczne należy uznać, za zgodne z przywołanymi przepisami techniczno-budowlanymi. Odległość północo-wschodniej ściany zewnętrznej (bez otworów okiennych), od budowy budynku na działkach nr 812 i 813, prowadzonej przez D. i P. B., wynosi ok. 14,30m. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m, b) 35m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m (pkt 1), zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (pkt 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§ 13 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Natomiast zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Organ odwoławczy wskazał, iż inwestorka do projektu budowlanego dołączyła opracowania pn.: wnioski z analizy czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych budynków sąsiednich. Analizę przeprowadzono dla budynku projektowanego i budynków sąsiednich o nr [...] oraz dla budynku budowanego na działkach nr 812 i nr 813. Na pozostałe obiekty projektowany budynek jednorodzinny nie ma wpływu w zakresie nasłonecznia. Budynki mieszkalne nr 6, 6a oraz 20, a także projektowany budynek nie posiadają potencjalnego obiektu przesłaniającego w godzinach około południowych i są dlatego dostatecznie nasłonecznione przez większość dnia. Natomiast budynki nr 12 i 14 oraz budynek budowany na działkach nr 812 i 813 mogą być przesłanianie projektowanym budynkiem jednorodzinnym. Budynki te posiadają okna do pomieszczeń mieszkalnych usytuowanych na elewacjach południowo-zachodnich, dlatego analizę przeprowadzono pod kątem czasu nasłonecznienia całej elewacji. Z przeprowadzonej przez projektanta analizy wynika, że w godz. 8.00-15.00 żadne pomieszczenia mieszkalne budynków sąsiednich nie są zacieniane projektowanym budynkiem jednorodzinnym. Zaś w godz. 11.00-15.00 w dniach równonocy elewacje południowo-zachodnie nie są zacieniane żadnym obiektem budowlanym. Projektowany budynek oddalony jest o 12,50m od najbliższego budynku mieszkalnego oraz o 14,30m od budynku budowanego na działkach nr 812 i nr 813 należącej do odwołujących się. Nadto stwierdzono spełnienie warunku wynikającego z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda D. stwierdził, że projektowany budynek nie wypłynie negatywnie na zapewnienie właściwego oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, przedłożony projekt budowlany posiada komplet wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wraz z projektem budowlanym przedłożono: wstępne warunki techniczne dostawy wody i odbioru ścieków nr [...], warunki przyłączenia operatora sieci dystrybutywnej i dostawę energii elektrycznej, warunki przyłączenia do sieci gazowej, uzgodnienie lokalizacji zjazdu z drogi gminnej - dz. dr nr 1165 (rejon ul. J.) obręb [...] na działkę [...] w B., warunki techniczne przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej. Wnioskodawczyni przedłożyła aktualne zaświadczenia z izb samorządów zawodowych projektantów o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, do projektu budowlanego dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających projekt budowlany o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem organu II instancji planowana inwestycja, nie wprowadza ograniczeń w zakresie zagospodarowania działek nr 812 i 813 w obrębie [...] miasta B., których właścicielami są D. i P. B.. Nie godząc się z wydaną decyzją D. i P. B. wywiedli na nią skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji jego poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Wnioski skargi oparte zostały na zarzutach naruszenia: - § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i uznanie że brak jest podstaw do zastosowania odległości nie mniejszej jak 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku działki skarżących nr 812 i 813 oraz działki K. J. nr [...] oraz uznanie, że możliwe jest usytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki, podczas gdy posadowienie budynku na działce w ten sposób spowoduje negatywne konsekwencje dla właścicieli działki nr 812 i 813 w postaci zacienienia oraz utrudnienia inwestycji na działce skarżących; - przepisów uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B. w zakresie zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem H-MN3, tj. przepisu § 6 i uznanie, że usytuowanie ściany budynku może znajdować się bezpośrednio przy granicy działki, podczas gdy takie usytuowanie budynku o wysokości 8,29m spowoduje znaczne zacienienie działki skarżących oraz ewentualna konieczność remontu elewacji czy też termomodernizacja również ingerencję w działkę nr 812 i 813; - sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego i uznanie, że odległość północno-wschodniej ściany zewnętrznej (bez otworów okiennych), od budowy budynku na działkach nr 812 i 813, wynosi 14,30m podczas gdy ta odległość jest znacznie mniejsza i wynosi 9,60m; - art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez orzeczenie o wydaniu pozwolenia na budowę inwestycji, podczas gdy planowana inwestycja K. J. jest niezgodna z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 6 uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B.. Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi D. i P. B. podali, że nie zgadzają się z treścią decyzji Wojewody D. i w całości ją kwestionują, ponieważ organ wydając decyzję naruszył przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż nie zastosował tego przepisu i nie zapewnił odległości nie mniejszej jak 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku działki skarżonych nr 812 i 813 oraz działki K. J. nr [...]. Organ uznał, że możliwe jest usytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki i nie wziął pod uwagę posadowienia budynku na działce w ten sposób, że spowoduje negatywne konsekwencje dla właścicieli działki nr 812 i 813 w postaci zacienienia oraz utrudnienia inwestycji na działce skarżących. Wojewoda D. wydając decyzję naruszył również przepisy uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B. w zakresie zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem H-MN3, tj. przepisu § 6 i uznał, że usytuowanie ściany budynku może znajdować się bezpośrednio przy granicy działki. Jednocześnie Wojewoda nie odniósł się do tego, że usytuowanie budynku o wysokości 8,29m spowoduje znaczne zacienienie działki skarżących, a ewentualna konieczność remontu elewacji posadowionego budynku czy też jego termomodernizacja spowoduje ingerencję w działkę nr 812 i 813. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane skarżący uznali, że organ wydał pozwolenie na budowę, podczas gdy planowana inwestycja jest niezgodna z przepisem § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz § 6 uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...]. Zdaniem skarżących w sprawie nie przeprowadzono także dowodu z opinii biegłego i wizji lokalnej dotyczącej posadowienia nieruchomości budynkowej na działce nr [...] należącej do K. J. oraz jej wpływu na korzystanie z działek nr 812 i 813, w tym zacienia jakie będzie tworzyć oraz faktycznej odległości między budynkami na działkach. Nadto organy obu instancji posiadają wiedzę, że budynek na działce nr [...] będzie posadowiony na linii telekomunikacyjnej światłowodowej oraz na sieci gazowej oraz kanalizacji. Na koniec skarżący oświadczyli, że podtrzymują swoje zarzuty zawarte w odwołaniu i podali, iż od dnia 29 kwietnia 2015 r. właścicielem działki jest A. B. i on jako obecny właściciel nieruchomości winien być adresatem zaskarżonej decyzji na dowód czego przedłożono kserokopię aktu notarialnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane. Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o przedmiocie regulowanym tą ustawą przepisom k.p.a.. Art. 15 k.p.a. stosownie do art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej formułuje zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która w jego toku realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, umożliwiający weryfikację w trybie zwyczajnym kwestionowanego aktu. Skutecznie wniesione przez uprawniony podmiot odwołanie gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu, przy zachowaniu tożsamości sprawy i uwzględnieniu możliwości uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w warunkach określonych w przepisie art. 136 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda D. działający jako organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji po rozpoznaniu odwołania D. i P. B. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji Starosty B. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stwierdza, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) oraz złożył - pod rygorem odpowiedzialności karnej - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, iż przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129). W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji - kierując się dyspozycją zawartą we wskazanym powyżej przepisie, uznały, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestorki i wydania negatywnego orzeczenia. Zdaniem Sądu ocena przyjęta przez organy właściwe w postępowaniu jurysdykcyjnym jest prawidłowa. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika przede wszystkim, że organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji poddały ocenie możliwość realizacji zamierzonej inwestycji na tle zapisów zawartych w uchwale Rady Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zlokalizowanych w mieście B.. W szczególności organy stwierdziły, że teren na którym ma być realizowana inwestycja posiada jako podstawowe przeznaczenie zabudowę jednorodzinną. Względem przedłożonego projektu budowlanego przeanalizowano i opisano w uzasadnieniach wydanych decyzji wszelkie wymogi wynikające z m.p.z.p. jak wysokość, ilość kondygnacji, wskaźnik zabudowy, rodzaj dachu itd. Odnośnie warunków wynikających z uwarunkowań planu (§ 6 ust. 5 pkt 2 mpzp), organy wskazały na dopuszczenie w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej możliwości sytuowania tej ściany bezpośrednio przy granicy działki. Zatem zarówno Starosta B. jak i Wojewoda D. objęte wnioskiem zamierzenie uznali za zgodne z zapisami planu oraz za dopuszczalne posadowienie północno-wschodniej ściany zewnętrznej planowanego budynku na granicy z działkami nr 812 i 813 stanowiącymi własność skarżących. Względem problematycznej, jak wydaje się wynikać z treści skargi, lokalizacji budynku organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w którym uwzględniono przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności odwołując się do zapisu § 12 ust. 1 rozporządzenia przyjęto, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Starosta B., a za nim Wojewoda D., opierając się na zapisie § 12 ust. 2 omawianego rozporządzenia, w myśl którego sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uznali, że skoro z ustaleń planu wynika, że dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, to lokalizacja planowanego budynku jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Kolejnym dowodem jaki uwzględniły organy odnośnie lokalizacji planowanego budynku była przedłożona przez inwestorkę analiza czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych budynków sąsiednich. W oparciu o to opracowanie zdaniem orzekających w sprawie organów spełniony został warunek, o którym mowa w § 13 rozporządzenia. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów związanych z nieprawidłową zdaniem skarżących lokalizacją budynku i wynikającymi z tego faktu naruszeniami przepisów rozporządzenia, zapisów planu, ustawy Prawo budowlane oraz zarzut naruszenia procedury administracyjnej poprzez sprzeczności ustaleń organów z materiałem dowodowym, należy uznać je za chybione. Z całą pewnością zarówno zapisy planu jak też przepisy techniczno-budowlane dopuszczają lokalizację obiektu przedstawioną w projekcie. Twierdzenia skarżących nie zostały poparte argumentacją podważającą ustalenia organów. Niewątpliwie z lokalizacją obiektu mogą wiązać się niedogodności dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, jednak skoro tego rodzaju umiejscowienie budynku wynika z zapisów planu i przepisów technicznych, organ nie ma możliwości odmowy zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. Ewentualne wejście przez inwestora na nieruchomość skarżących w czasie budowy lub przy konserwacji budynku jest zagadnieniem wtórnym, które właściciele nieruchomości mogą rozstrzygać w innych postępowaniach czy nawet przed sądem powszechnym. Podobnie przedstawia się sprawa zacieniania samej działki (z pominięciem zacienienia budynku, bo sprawa ta była przedmiotem analizy nasłonecznienia), czy utrudnień w zainwestowaniu działki samych skarżących. Skoro obowiązujące przepisy uprawniały wnioskodawczynię do wydania pozwolenia na budowę, nie można twierdzeń skarżących zawartych w odwołaniu czy w samej skardze uznać za skuteczne. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wskazywanie na możliwość innej lokalizacji budynku przez inwestorkę, czy wybór innego projektu, a nawet podnoszony brak zgody na aktualną lokalizację nie może skutkować podważeniem prawidłowości wydanych decyzji. Podobnie Sąd nie stwierdził aby ustalenia organów pozostawały w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Przedłożony projekt budowlany posiada też wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia potwierdzone zaświadczeniami odpowiednich samorządów zawodowych, sporządzenie go zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej zostało potwierdzone wymaganym oświadczeniem, a jedynym z załączników projektu jest - złożone w odpowiedniej formie - oświadczenie inwestorki o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący w skardze podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu, stąd koniecznym okazuje się odniesienie do twierdzeń o dwukrotnym złożeniu odwołań, które nie zostały rozpoznane. Z akt administracyjnych wynika, że kierowane do organu pisma nazwane odwołaniami składane były po wszczęciu postępowania jednak przed wydaniem aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Skoro zatem organ nie wydał jeszcze decyzji nie było możliwości złożenia odwołania. Z kolei z uzasadnień decyzji wynika, że stanowisko skarżących zawarte w pismach nazywanych odwołaniami zostało przez organ uwzględnione w toku postępowania. Inną sprawą jest nieuwzględnienie żądań uczestników postępowania, ale w tym zakresie organ przedstawił uzasadnienie prawne i faktyczne wydanej decyzji. Przedłożone łącznie ze skargą akta administracyjne nie potwierdzają zarzutu skarżących o posadowieniu budynku na sieci gazowej czy linii telekomunikacyjnej. Z dokumentacji przedłożonej łącznie ze skargą nie wynika kolizja z siecią gazową czy linią telekomunikacyjną. Decyzja Starosty B. obejmuje natomiast przełożenie sieci kanalizacyjnej, co wynika także z projektu budowlanego. Z tej przyczyny zarzut skargi w części dotyczącej kolizji inwestycji, czy wręcz posadowienia budynku na samej sieci kanalizacyjnej nie może być uznany za zasadny. Odnosząc się do zamieszczonej w skardze informacji, popartej zresztą kopią aktu notarialnego, że obecnym właścicielem nieruchomości jest A. B. i on winien być adresatem decyzji, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że okoliczność ta nie wpływa na prawidłowość wydanych decyzji. Oczywistym jest, że na organach administracyjnych ciąży ustawowy obowiązek zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu osobom, którym w myśl art. 28 k.p.a. przysługuje atrybut strony. Fakt przekazania nieruchomości umową darowizny A. B. może stanowić dla organu podstawę do rozważania uznania go za stronę postępowania. Sama umowa, co wynika z kopii aktu notarialnego, została zawarta w dniu 29 kwietnia 2015 r., zaś Wojewoda D. wydając w dniu [...] r. decyzję nr [...] informacji w tym względzie nie posiadał. Niewykluczone jest zatem podjęcie przez nowego właściciela nieruchomości działań ukierunkowanych na wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę pominięcia strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się jednolity pogląd, podzielany przez skład orzekający Sądu, że jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania zdefiniowana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone – (por. centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych nsa.gov.pl., wyrok II OSK 2478/10, II OSK 463/11). Dodatkowo sam Sąd nie ma podstaw do oceny z urzędu tej okoliczności jako podstawy eliminacji aktu administracyjnego z obrotu prawnego skoro sam zainteresowany nie przejawia w tym zakresie żadnej inicjatywy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że organy orzekające w postepowaniu administracyjnym prawidłowo zastosowały w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.