II SA/Wr 613/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011r . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego na cele mieszkalno- pensjonatowe odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze na wyżej opisaną decyzję skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty J. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi, oprócz zarzutów odnoszących się do prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji nie podano argumentów na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. W ostatnim zdaniu skargi skarżący wskazał, że "szczególnie mając na względzie zagrożenie życia i zdrowia ludzi wnosi o uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości oraz wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie obu decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Ciężar wykazania, iż wykonanie aktu lub czynności rodzi niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych spoczywa na osobie domagającej się wstrzymania wykonania. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających wstrzymanie, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a), lecz za brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący w złożonej skardze nie wskazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Bowiem skarżący we wniosku w sposób lakoniczny przywołał jedynie pojedyncze twierdzenie odnoszące się prawdopodobnie do możliwych skutków wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez powołanie się na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego to jednak nie wskazał konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie tych skutków oraz nie przedstawił w tym względzie żadnych dowodów. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawione stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wskazanie przez wnioskodawcę konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia merytoryczną ocenę przesłanek wstrzymania i tym samym uwzględnienie wniosku. Samo zakwestionowanie prawidłowości zaskarżonego aktu i domaganie się stwierdzenia jego nieważności nie zastępuje wykazania przesłanek, o których mowa w wyżej przywołanym przepisie. Skoro zatem strona skarżąca nie wykazała na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, to wniosek nie jest zasadny. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji