II SA/Wr 613/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – sprawozdawca Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Asystent sędziego Paweł Czyszkowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi R B na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w S P przy ul. D, na cele mieszkalno-pensjonatowe oddala skargę. Decyzją z dnia 23 lutego 2011 r. Starosta J po ponownym rozpatrzeniu sprawy udzielił D i B S pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego na cele mieszkalno-pensjonatowe w S P przy ul. D wraz z przebudową zjazdu z ulicy D, na działkach nr [...] i [...]. W odwołaniu skarżący wskazał, że działka nr [...] powstała z połączenia działki nr [...] zabudowanej domem mieszkalno-pensjonatowym oraz niezabudowanej działki nr [...]. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy z 2006 r. odnosi się do budynku mieszkalnego, nie zaś mieszkalno-pensjonatowego. Udzielając Staroście upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Minister Infrastruktury zastrzegł warunek wykonania pasa zieleni izolacyjnej pomiędzy miejscami postojowymi i granicą działek. Udzielając zaś zgody na odstępstwo Starosta nie zawarł w postanowieniu tego warunku. W projekcie zagospodarowania terenu usytuowano trzy miejsca postojowe na dawnej działce nr [...], niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy oraz sześć na dawnej działce nr [...] bez wymaganego pasa zieleni. Na działce inwestorów już obecnie parkuje około 10 samochodów, więc projekt budowlany nie zapewnia wystarczającej ilości miejsc parkingowych. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Na wstępie organ dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia 1 sierpnia 2006 r. Organ stwierdził istnienie tej zgodności w zakresie szczegółowych wskaźników i linii zabudowy oraz zaleceń WKZ. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono wjazd na działkę od ul. D. Nałożono na inwestora obowiązek zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych, czyli 1 stanowisko postojowe/garażowe na 1 mieszkanie oraz 1 miejsce postojowe na 3 miejsca noclegowe z zastrzeżeniem, że miejsca parkingowe mają być zlokalizowane w granicach objętych wnioskiem. Inwestorzy uzyskali decyzję Zarządu Powiatu Jego zezwalającą na przebudowę istniejącego zjazdu z ul. D oraz lokalizację stanowisk postojowych na działce nr [...] z ich obsługą przez chodnik drogi powiatowej (ul. D, działka nr [...]). Organ stwierdził poprawienie projektu budowlanego w zakresie elementów nasuwających zastrzeżenia wyrażone w poprzedniej decyzji odwoławczej, w szczególności w zakresie właściwego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Dołączenie takiej analizy było konieczne z uwagi na udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. W projekcie określono liczbę miejsc noclegowych w istniejącej części budynku, która wynosi 12, co wymaga 4 miejsc postojowych. W części projektowanej przewidziano 10 miejsc noclegowych, co wymaga dalszych 4 miejsc postojowych. Ponadto w budynku znajduje się lokal mieszkalny, dla którego przewidziano 1 miejsce postojowe. Z zawartego w projekcie (s. 110-111) bilansu miejsc noclegowych i postojowych wynika, że projektowana liczba 9 miejsc noclegowych na działce nr [...] jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Organ stwierdził, że w projekcie zagospodarowania terenu projektant przewidział zieleń izolacyjną. Odnosząc się do odwołania organ wskazał, że poza zakresem badania pozostawała prawidłowość samej decyzji o warunkach zabudowy oraz dotychczasowa organizacja komunikacji wewnętrznej. W konsekwencji należało uznać projekt zagospodarowania za zgodny z art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowalnego oraz § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Kompletna była część architektoniczno-budowlana w świetle art. 34 ust. 3 pkt 2 prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymagania w zakresie ustaleń określonych w decyzji o warunkach zabudowy odnośnie odprowadzania wody opadowej oraz harmonizuje z sąsiednią zabudową. W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Twierdził ponadto, że inwestor powinien urządzić co najmniej 11 miejsc postojowych. Dodał, że szerokość wjazdów na działkę jest niezgodna z § 14 p. 3 warunków technicznych. W projekcie zagospodarowania terenu od strony ul. D zaprojektowano chodnik, trawnik i śmietnik, których nie było w projekcie zatwierdzonym przez Zarząd Dróg Powiatowych. Szerokość zjazdu na miejsce postojowe jest niezgodna z § 14 pkt 1 warunków technicznych. Sama ul. D nie może pełnić roli drogi pożarowej z uwagi na znaczną odległość od rozbudowanej części budynku, zaś dojazd od części północnej blokują miejsca postojowe (§ 12 rozporządzenia MSWiA z 24 lipca 2009 r. w sprawie dróg pożarowych). W projekcie nie jest przewidziana dylatacja przy dobudowanej części budynku, o której mowa w opisie. Wewnętrzna droga dojazdowa powinna mieć barierę, której nie zaprojektowano. Projekt nie spełnia wymagań warunków technicznych dotyczących omurowania przewodu wentylacyjnego oraz murka ogniowego na dachu. Starosta nie sprawdził projektu pod względem kompletności oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Uzgodnienia z dostawcami mediów dotyczą budynku mieszkalnego i są przeterminowane. Projekt budowlany wykonano bez opinii geologa. Dołączona do projektu decyzja o warunkach zabudowy nie zwiera załącznika graficznego. Projekt budowlany został opracowany niestarannie. Na stronie tytułowej podano datę opracowania projektu w czerwcu 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi zgłoszono zarzut naruszenia art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. Starosta błędnie wystąpił o upoważnienie do wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych odnośnie 3 miejsc postojowych, podczas gdy miejsc jest 9. Należało rozważyć różnicę w zakresie warunków technicznych dotyczących budynku mieszkalnego i pensjonatu (§ 3 pkt 4 rozporządzenia). Do pisma procesowego dołączono fachowe ,,Uwagi do projektu budowalnego", które jak wynika z ich treści stanowiły podstawę opracowania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, zaś przebieg postępowania przed organem oraz wyrażone w zaskarżonej decyzji oceny prawne nie budziły zastrzeżeń. Zarzuty skarżącego można podzielić na trzy grupy. W jednej z nich znajdują się zarzuty dotyczące poprawności decyzji o warunkach zabudowy oraz parametrów technicznych zagospodarowania terenu w dotychczasowym (tj. przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę i wydaniem tej decyzji) kształcie. W drugiej zarzuty dotyczące poprawności projektu architektoniczno-budowlanego. Zarzuty z obu tych grup nie dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Skarżący nie twierdził i nie wykazywał istnienia podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania nadzwyczajnego odnoście warunków zabudowy. Jedynie wówczas mógłby zarzucać organowi, ale nie to, że respektował wiążącą go decyzję, lecz że nie zasygnalizował właściwemu organowi rozważenia tych podstaw z urzędu. Wydawanie pozwolenia na budowę nie jest okazją do poprawienia zastanego w terenie stanu rzeczy w ramach tego postępowania. Poprawność projektu architektoniczno-budowlanego sprawdzał organ przed uchyleniem art. 35 ust. 2 prawa budowalnego (patrz również art. 20 ust. 4 prawa budowalnego). Dopiero pozostała część zarzutów dotyczyła okoliczności istotnych w sprawie w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy. W przeważającej części zarzuty te nie są związane z przysługującym skarżącemu interesem prawnym, zatem występuje on jako podmiot zainteresowany w ogóle legalnością decyzji organu architektoniczno-budowlanego. Samo przejawienie takiej obywatelskiej troski zasługiwało na aprobatę, jednak nie znajdowało ono oparcia w okolicznościach sprawy. W dacie orzekania przez organ nie istniała już działka nr [...]. Obecnie podlegało ocenie zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych na działce nr [...], nie zaś ich usytuowanie, dozwolone po przeprowadzeniu procedury z art. 9 prawa budowalnego. Udzielenie w tym zakresie zgody na odstępstwo od warunków technicznych w pewnym zakresie dotyczyło oddziaływania na sąsiednią działkę nr [...]. Skarżący nie podważa zasadności upoważnienia do uzyskania tej zgody, lecz sposób jej realizacji w pewnym zakresie. Jednak organ podkreślił, że projekt przewiduje usytuowanie pasa zieleni (s. 45 projektu). Z kolei organ I instancji argumentował, że miejsca postojowe w części będą obecnie przylegały do działki inwestora (dawniej [...], obecnie [...]), zaś w części do parkingu urządzonego na działce nr [...]. W tym miejscu na działce inwestora znajduje się obniżenie terenu o 3m w stosunku do działki sąsiedniej. Organy trafnie powołały się na powyższe okoliczności. Prawidłowo nie zakwestionowały ponadto przedstawionego w projekcie omówienia wymaganej liczby miejsc parkingowych, skoro w istniejącej części budynku znajduje się 12 miejsc noclegowych (4 miejsca parkingowe) oraz mieszkanie (1 miejsce), zaś rozbudowa obejmuje urządzenie 10 miejsc noclegowych (dalsze 4 miejsca parkingowe, łącznie 9 miejsc). W części projektu zawierającej jego uzupełnienie (s. 109 i nast.) znajduje się opinia sanitarna dot. miejsca gromadzenia odpadów i uzupełnione uprawnienia projektantów. Projekt zawiera uzgodnienie zarządcy dróg powiatowych i decyzję z art. 29 ustawy o drogach publicznych dot. przebudowy wjazdu i lokalizacji miejsc parkingowych z dojazdem przez działkę nr [...] (ulica). Dołączona jest do projektu ekspertyza techniczna w zakresie ochrony przeciwpożarowej, kwestii tych dotyczy również omówienie na s. 45 i 68 projektu. Wszystkie te okoliczności uwzględnił i prawidłowo rozważył organ (s. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, s. 6-7 tej decyzji). W postanowieniu z dnia 7 grudnia 2009 r. (ważne 2 lata) zarząd dróg powiatowych wypowiadał się w zakresie zagadnień dotyczących zadań tego zarządu, nie zaś odnośnie sposobu urządzenia placu. Istniejący budynek inwestora kwalifikowany jest jako budynek mieszkalny, stąd w dokumentacji występuje jako właśnie budynek mieszkalny, takiego budynku dotyczą też zapewnienia dostawców mediów operujące rozmiarem zapotrzebowania przekraczającego planowaną przez inwestora liczbę odbiorców. Uaktualnienie projektu przez projektantów nastąpiło według roku 2011, nie zaś czerwca 2011 r. jak pisze skarżący. Skarżący niczym nie wykazał potrzeby uzyskania opinii geologa. W projekcie nastąpiła zmiana dotycząca usytuowania trzech miejsc postojowych więc nie było potrzeby ponawiana upoważnienia odnośnie pozostałych miejsc. O ile więc nawet organ nie omówił szczegółowo części zarzutów skarżącego, to związane z tym naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowiło uchybienia istotnego, tj. mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. ponadto wyroki NSA II OSK 42/06 lub II OSK 303/07). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 12.01.2012 r.