II SA/Wr 614/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W.D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (wiaty obudowanej konstrukcji stalowej z przeznaczeniem na warsztat samochodowy) oddala skargę w całości. W dniu 28.11.2013 r. organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie budowy przez skarżącego wiaty obudowanej konstrukcji stalowej z przeznaczeniem na warsztat samochodowy. Postanowieniem z tego samego dnia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 6 miesięcy zaświadczenia wójta o zgodności budowy z decyzją o warunkach zabudowy oraz dokumentów, o których mowa w art. 32 ust.2 pkt 1, 2 i 4 oraz art. 3 p.b. (cztery egzemplarze projektu budowlanego, inwentaryzacja robót i ocena techniczna ich wykonania, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Jak wskazano, wiata została wybudowana w 2012 r. Posiada wymiary 6,80 x 18,63 m. Organ przytoczył brzmienie art. 48 p.b. i pouczył o skutku prawnym niewykonania obowiązku (nakaz rozbiórki). Organ na prośbę inwestora przesunął termin do końca 2014 r. W dniu 8.08.2014 r. wpłynęła do organu odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez WKZ. Kolejno wpłynęło pismo współwłaściciela działki informujące, że wiata została wybudowana bez zgody współwłaścicieli. Inwestor dołączył odwołanie z dnia 4.12.2014r. od decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, co wywołało kolejne przesunięcie terminu do dnia 30.06.2015 r. Decyzją z dnia [...] r. organ ten nakazał rozbiórkę wiaty, gdyż inwestor nie wykonał obowiązków (art. 48 ust. 4 p.b.). W odwołaniu inwestor wskazał na przedwczesność nakazu, bowiem nadal stara się o uzyskanie o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ podkreślił, że nowy wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej odnosi się do innej budowli. Inwestor nie uzyskał i nie dołączył dokumentów wskazanych w postanowieniu. Uzasadniało to orzeczony nakaz rozbiórki. W skardze do sądu administracyjnego inwestor wniósł o uchylenie decyzji. Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi inwestor zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organy nie podały żadnej okoliczności dowodzącej istnienia samowoli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarżący podpisał zawarte w protokole kontroli stwierdzenie wybudowania wiaty bez pozwolenia na budowę. Organ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania powołał protokół tej kontroli. Również przed wszczęciem postępowania organ uzyskał informacje o działce, w której wymieniono osoby współwłaścicieli i wysokość udziałów. W toku postępowania uzyskał oświadczenie inwestora, że jest krewnym mniejszościowego współwłaściciela. W postanowieniu z dnia 28.11.2015 r. organ nie nałożył na skarżącego obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Nie powinien więc na niewykonaniu takiego obowiązku opierać nakazu rozbiórki. Powołany przez organ przepis nie wymaga zaświadczenia wójta o zgodności budowy z decyzją lokalizacyjną, której inwestor nie posiada, lecz uzyskania i przedstawienia tej decyzji. O ile nawet skarżący lepiej i prawidłowo zrozumiał treść obowiązku, to jednak nie został nim obciążony. Skarżący niewątpliwie nie uzyskał decyzji lokalizacyjnej. W przedłożonym nowym wniosku o ustalenie warunków zabudowy przedstawił inny obiekt i zawarł informację o zamiarze rozbiórki istniejącej wiaty. Ustalenia, że wiata została wybudowana samowolnie, organy nie potwierdziły poprzez informację od właściwego starosty. Poprzestały na oświadczeniach inwestora i jednego z współwłaścicieli. Dowodziło to oczywiście naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., które jednak w ocenie Sądu nie było istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Niewykonanie pozostałych obowiązków, prawidłowo nałożonych, niewątpliwie uzasadniało nakaz rozbiórki (art. 48 ust. 4 p.b.). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.