II SA/Wr 615/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. O. w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]wydaną przez działającą z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś. Dyrektor Departamentu Infrastruktury Miasta orzeczono – stosownie do przepisów art. 104 i art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego o umorzeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n. "Rozbudowa stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci E.Nr [...] przy ul. P./D.w Ś.na terenie działki nr[...], obręb [...], AM [...] w Ś., wszczętego na wniosek [...] Sp. z o.o. z/s przy A.J.[...] w W. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji opisał szczegółowo okoliczności faktyczne sprawy wskazując m.in., że postępowanie w tej sprawie wszczęto w dniu [...]r., przy czym zawieszono je w dniu [...]r. /na okres do [...]r./, a podjęto postanowieniem z dnia [...]r. Organ wyjaśnił również, że na wniosek Stowarzyszenia Ekologicznego "O." organizacja ta postanowieniem z dnia [...]r. została dopuszczona do udziału w toczącym się postępowaniu na prawach strony. Podał ponadto, że w rozpoznawanej sprawie została w dniu [...]r. wydana decyzja odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.– po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika inwestora – uchyliło, a sprawę przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, udzielając jednocześnie wskazówek co do dalszego postępowania w sprawie. Z uzasadnienia wynika również, że w toku postępowania administracyjnego realizacji przedmiotowej inwestycji sprzeciwiło się Stowarzyszenie Ekologiczne "O." oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś., którzy dołączyli do sprzeciwów załączniki graficzne obrazujące wtargnięcie na działkę nr [...] będącą w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni ponadnormatywnych mikrofalowych pól elektro-magnetycznych o gęstości mocy S>0,1 W/m2. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że mając na względzie zmianę rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, jaka nastąpiła z dniem 31 sierpnia 2007r. /Dz.U. Nr 158, poz. 1105/ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o kwalifikację przedsięwzięcia w odniesieniu do § 2 ust. 1 pkt 1 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, niezbędną wobec treści art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./. Organ wskazał następnie, że po przedłożeniu przez inwestora analizy środowiskowej rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej przeprowadzono analizę rozkładu pola elektromagnetycznego wokół projektowanych anten systemowych i radioliniowych, która wykazała, że obszary przekroczonej dopuszczalnej wartości gęstości mocy wystąpią w miejscach niedostępnych dla ludności. Inwestycja nie wymaga również sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie mieści się w § 2 oraz § 3 przedmiotowego rozporządzenia, zatem realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W związku z powyższym, mając na uwadze przepis art. 50 ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi, że: " 2. Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska ..." stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja polegająca na : - zmianie biegu pionowej drogi kablowej tak, aby mogła prowadzić do kontenera, - przebudowie poziomej drogi kablowej - wymianie istniejącej na szer. 60 cm, - posadowieniu kontenera 10-stopowego, - demontażu BS zewnętrznego, - wymianie 6 anten systemu GSM na 3 szt. anten pracujących w paśmie GSM/DCS/UMCS jednocześnie, - wymianie sześciu istniejących anten radioliniowych połączoną ze zmianą azymutów dwóch anten, - ilość zainstalowanych anten systemowych ulegnie zmniejszeniu, natomiast ilość anten radioliniowych pozostanie bez zmian. nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ przedmiotowe roboty budowlane polegające na przebudowie nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Te okoliczności – w ocenie organu pierwszej instancji powodują, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od opisanej powyżej decyzji złożyło Stowarzyszenie Ekologiczne "O.", wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania. W odwołaniu podkreślono, że Stowarzyszenie kierując się interesem społecznym /obroną zdrowia i życia ludności, w tym szczególne osób o podwyższonym ryzyku zdrowotnym, obrona środowiska, Konstytucji oraz troską o zachowanie wartości mieszkań i działek gruntowych na "O.M." w Ś./ wnosi odwołanie wskazując jednocześnie na przepisy art. 28, art. 29 art. 130 i art. 154 § 1 kpa, art. 143, art. 144 i art. 245 kodeksu cywilnego, art. 323.3 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz § 4 pkt 1 Regulaminu /statutu/ nr [...]Stowarzyszenia Ekologicznego "O". Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił – stwierdzając uprzednio, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z kolei w § 2 tegoż przepisu stwierdzono, ze organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Analiza niniejszego przepisu wskazuje, że ustawodawca ustanowił dwie zasady umorzenia postępowania administracyjnego. Obligatoryjną, wynikająca z działania organu /art. 105 § 1/ oraz fakultatywną wynikająca z działania strony /art. 105 § 2/. Z kolei z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawach oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska /pkt 1/, albo nie wymagają pozwolenia na budowę /pkt 2/. Cytowany przepis określa zatem negatywne okoliczności wyłączające konieczność ubiegania się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pierwszą okolicznością wyłączającą konieczność uzyskania decyzji są roboty budowlane, które nie powodują zmiany zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu, nie zmieniają jego formy architektonicznej oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Drugą są natomiast roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Z przedstawionych do oceny akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji po stwierdzeniu wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. "Rozbudowa stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci E. Nr[...], przy ul. P.w Ś., na terenie działki nr[...]". W ocenie Kolegium w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz okoliczności sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że zachodzą wszystkie przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium niewątpliwym jest, że w sprawie mamy do czynienia z planowanymi robotami budowlanymi polegającymi na rozbudowie obiektu już istniejącego. Planowane zamierzenie nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego, jak i jego formy architektonicznej, bowiem w dalszym ciągu będzie to maszt stalowy z przeznaczeniem na stację bazową telefonii komórkowej, a przeprowadzona analiza środowiskowa wykazała, że zamierzenie inwestycyjne nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania zawartych na stronie 10 pisma uznało je za niezasadne i wyjaśniło, że zaskarżona decyzja nie legalizuje, wbrew twierdzeniom skarżących, rozbudowy rzeczonej stacji bazowej. Inwestor przed rozpoczęciem rozbudowy stacji bazowej będzie musiał uzyskać pozwolenie na budowę, w którym, w przypadku wydania pozytywnej decyzji, skonkretyzowane zostaną szczegóły techniczne zamierzenia. Chybiony jest także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 130 § 1 i 2 kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a jego wniesienie, w tym terminie, wstrzymuje jej wykonanie. Skoro więc odwołanie zostało wniesione w przewidzianym terminie decyzja nie podlegała wykonani. W zakończeniu uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowania w sposób prawidłowy, a jego ostateczne umorzenie jako bezprzedmiotowe było prawidłowe i odpowiadało prawu. Decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym, opisana powyżej została zaskarżona przez Stowarzyszenie Ekologiczne "O." reprezentowane przez członków Zarządu w osobach: Prezes – L.M., Sekretarz – S. K. i Skarbnik – R. K. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sformułowane zostały zarzuty tożsame z zarzutami podniesionymi uprzednio przez Stowarzyszenie w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie przez organ pierwszej instancji oraz przedstawiona została argumentacja zbieżna z wówczas zastosowaną. Do skargi oraz złożonych przez Stowarzyszenie w toku postępowania sądowoadministracyjnego pism procesowych dołączone zostały obszerne materiały fachowe dotyczące zasad działania stacji bazowej telefonii komórkowej oraz emitowania przez nie mikrofali i ich szkodliwego wpływu na środowisko, w tym organizmy żywe, a ponadto dokumenty wykazujące aktywność działań proekologicznych skarżącego stowarzyszenia. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Na rozprawie w dniu [...]r. Prezes skarżącego Stowarzyszenia wskazał na istotne naruszenia w tej sprawie przepisów procesowych w tym art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 107 § 3 kpa oraz na naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ograniczenie możliwości zabudowy na działce sąsiedniej, natomiast Sekretarz Stowarzyszenia złożył do akt pismo procesowe wnosząc o potraktowanie go jako załącznika do protokołu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz zastosowaniu przepisu art. 135 tej regulacji, stanowiącego, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić to, że jej okoliczności faktyczne odnoszone były do przepisów powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy ona do sfery prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Działania procesowe organów administracji publicznej w tym zakresie podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto uwzględniony jako jedna z zasad podstawowych w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Dla prawidłowego realizowania tej zasady, wymagającej bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności organu ustawodawca stworzył – poprzez odpowiednie zapisy ustawowe – gwarancje procesowe oraz instrumenty prawne o różnym charakterze i zakresie stosowania. W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa materialnego lub procesowego odpowiedniej dla wydania decyzji załatwiającej sprawę w myśl art. 104 kpa. Gwarancją prawidłowego /tj. zgodne z prawem/ dokonania tej czynności jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z rygorem nałożonym wpisaną w treść art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej. Przestrzeganie tej zasady ze względu na jej istotę warunkuje właściwe dokonanie subsumpcji, dlatego pozostaje ona w ścisłym i bezpośrednim związku z zasadą praworządności. Wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie i ustalenie w ten sposób prawidłowej podstawy faktycznej dla zastosowania właściwego przepisu prawa powinien być realizowany poprzez czynności określone w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym m.in. w art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Powinność ta dotyczy każdego organu dysponującego kompetencją do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i jest niezależna od przyjętego przez właściwy organ sposobu zakończenia sprawy w danej instancji. Załatwienie sprawy w sposób niemerytoryczny tzn. decyzją umarzającą postępowanie nie eliminuje potrzeby prawidłowego ustalenia jej okoliczności faktycznych, bowiem tylko poprzez spełnienie tego wymogu można ocenić w sposób prawidłowy, czy zaistniała bezprzedmiotowość postępowania, stanowiąca przesłankę jego umorzenia. W ocenie Sądu organy orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły prawo w omawianym powyżej zakresie i uchybiały ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenie wadliwością uprawniającą do uwzględnienia skargi. Zważyć bowiem należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez pełnomocnika, który zwrócił się do właściwego organu administracji publicznej na podstawie art. 52 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. /Sąd uznał za właściwe zwrócić uwagę, że żaden z organów orzekających w postępowaniu instancyjnym nie podjął czynności zmierzających do ustalenia prawidłowości udzielonego R. R. pełnomicnictwa./ Z treści wniosku wynika, że jego przedmiotem jest zabudowa stacji bazowej E. w skład której wchodzi wieża telekomunikacyjna o wysokości 40 m, urządzenia nadawczo-odbiorcze zewnętrzne i linia zasilająca energetyczna. Z treści wniosku wynika, że zastosowanie w sprawie nim wszczętej mają przepisy powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestię lokalizacji inwestycji celu publicznego regulują przepisy art. 50-58 tej ustawy należące do jej rozdziału 5. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 wskazywanej ustawy "Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Istotne też jest, że ustawodawca złagodził zasadniczy wymóg wynikający z przywołanego powyżej przepisu /zd. drugie/, stanowiąc w przepisie art. 50 ust. 2 pkt 1 omawianego aktu, wskazywanym w uzasadnieniu decyzji wydanych w tej sprawie w postępowaniu instancyjnym, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniając jego formy architektonicznej i nie naruszają ustaleń planu miejscowego, a w przypadku jego braku – nie oddziałują szkodliwie na środowisko oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Organy orzekające w sprawie odwołując się do tego przepisu uznały postępowanie w niej za bezprzedmiotowe, a przez to wymagające umorzenia, stwierdzając jednocześnie, że zamierzenie inwestycyjne deklarowane we wniosku jest przebudową obiektu budowlanego, a tak zakwalifikowane roboty budowlane nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zważyć jednak należy, że wnioskodawca określił we wniosku planowaną inwestycję jak rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej E., zlokalizowanej w Ś. na działce nr[...], obręb[...], AM-[...], a takiej kategorii robót budowlanych ustawodawca nie uwzględnił w zastosowanym w sprawie przepisie art. 50 ust. 2 pkt 1 powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Termin rozbudowa został też przyjęty w analizie środowiskowej dotyczącej przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, sporządzonej w [...]r. i znajdującej się w aktach sprawy. Istotne jednocześnie jest, że żądanie wniosku i jego treść jest bezwzględnie wiążąca dla organu właściwego w sprawie, który nie jest uprawniony ani do jego modyfikowania ani do dokonywania dowolnej interpretacji żądania czy woli podmiotu występującego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej. Takie stanowisko zajmują w omawianej kwestii zarówno doktryna jak i orzecznictwo /por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA Komentarz, Warszawa 2006, wyrok NSA z dnia 17 września 1992r., sygn. akt III SA 949/92, KPA z orzecznictwem/. Zmiana żądania, czy treści wniosku może pochodzić wyłącznie od uprawnionego podmiotu i może być jedynie skutkiem działań podjętych przez właściwy w sprawie organ. Z akt sprawy nie wynika, aby wnioskodawca podjął czynności zmierzające do zmiany charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego, określonego treścią wniosku z dnia [...]r. wszczynającego postępowanie w tej sprawie. Pozwala to uznać, że organy w sposób dowolny przyjęły, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako przebudowę w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 7 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./, co zwalnia ją z obowiązku uzyskania decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie przyjmując taką kwalifikację deklarowanych przez inwestora robót budowlanych organy przyjęły, że nie zmieniają one formy architektonicznej terenu, nie wskazując na podstawie jakich ustaleń dokonały tej oceny. Zdaniem Sądu nawet kierując się opisem zakresu planowanych robót, z którego wynika m.in., że w ramach realizowania zamierzenia będzie posadowiony kontener 10 – stopowy oraz nastąpi wymiana [...] anten systemowych na[...] anteny systemowe nie można bezwzględnie uznać, że te elementy przestrzenne nie zmieniają formy architektonicznej terenu. Odmienna w tym zakresie ocena organów orzekających wymagała wskazania podstaw dla jej dokonania i wyjaśnienia tego w uzasadnieniu. Wątpliwości Sądu budzi również prawidłowość uznania, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała kolejna okoliczność, wskazująca na bezprzedmiotowość postępowania a mianowicie to, że planowane przedsięwzięcia nie jest zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Rozważając tę kwestię Sąd – orzekający, stosownie do przepisu art. 133 § 1 powołanej wcześniej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – na podstawie akt sprawy, zwrócił uwagę, że z materiału sprawy wynika, iż dopiero w dniu [...]r., a zatem po wydaniu ostatecznej decyzji orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji, podjęta został z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś., czyli w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, decyzja Nr [...]umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu dopiero ostateczna decyzja w tym przedmiocie uprawniałaby do stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przedstawione powyżej okoliczności upoważniając do stwierdzenia, że organy orzekające w sprawie stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania nie ustaliły w sposób wymagany prawem zaistnienia jej przesłanek, a dokonując oceny istotnych w sprawie okoliczności przekroczyły granice swobody w tym zakresie, przyjętej w przepisie art. 80 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenia te odpowiadają treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zgodnie ze wskazanym przepisem, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 powołanej powyżej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien przeprowadzić czynności procesowe w sprawie z uwzględnieniem uwag zawartych w uzasadnieniu i podjąć orzeczenie w sprawie stosownie do dokonanych w sprawie ustaleń i oceny istotnych w niej okoliczności. H.B. 5.06.2009r.