II SA/Wr 616/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca Z. M., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę majątkową. Ewentualne wykonanie decyzji wiązać się będzie ze znacznymi nakładami finansowymi związanymi z wykonaniem nakazanych robót budowlanych, przy czym roboty te będą bezskuteczne z powodu niewyeliminowania przyczyny nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. To spowoduje, że skarżąca będzie musiała powtarzać swoje nakłady finansowe, aby na bieżąco naprawiać stale powstające uszkodzenia. W dalszej części uzasadnienia przedmiotowego wniosku pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, Skarżąca nie będzie miała możliwości zwrotu poniesionych wydatków związanych z jej wykonaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Skarżąca nie przedstawiła orientacyjnego kosztorysu wykonania obowiązku, ani nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie realizacja nakazu wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku skarżącej. Ogólnikowe powołanie się, że "wykonanie decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę majątkową" nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z przeznaczeniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej, że wykonanie nakazanych robót budowlanych, będzie bezskuteczne z powodu niewyeliminowania przyczyny nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, za którą w ocenie skarżącej jest odpowiedzialny sąsiad, a to spowoduje, że skarżąca będzie musiała powtarzać swoje nakłady finansowe, aby na bieżąco naprawiać stale powstające uszkodzenia Sąd podkreśla, że wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie bada przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Do wydania decyzji nie jest konieczne również ustalenie dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ani ustalenie kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami Fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie bowiem wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej praktycznie w każdym przypadku wiąże się z określonymi kosztami. Ponadto w sytuacji, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest efektem działań osób trzecich, adresatowi nakazu orzeczonego na podstawie art. 66 powoływanej ustawy przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w przepisach kodeksu cywilnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały podstawy do uzyskania przez skarżącą ochrony tymczasowej, o czym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.