II SA/Wr 618/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. i B. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. i B. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] i przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawę zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. C. i B. C. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] (działka nr [...]). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. C. i B. C. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ jej wykonanie – ich zdaniem – pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie procesowym z dnia 10 września 2014 r. skarżący wnieśli o pilne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali, że organ I instancji zgodnie z wytycznymi wojewody zawartymi w zaskarżonej decyzji wzywa skarżących do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę poprzez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący nie godzą się ze stanowiskiem wojewody, że przedłożenie nowej decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne, a w razie nieuzupełnienia wniosku o wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, wniosek ten zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Jego kolejne złożenie będzie się wiązać z koniecznością wprowadzenia licznych zmian (aktualizacji) w projekcie i z koniecznością przygotowania wymaganej liczby egzemplarzy projektu. Również w piśmie procesowym z dnia 10 października 2014 r. i z dnia 20 października 2014 r. skarżący, zastępowani przez pełnomocnika adwokat M. D., podtrzymali wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto zaznaczyć, że z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny wniosku zawartego w skardze i uzupełnionego kolejnymi pismami procesowymi sąd doszedł do przekonania, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, z dokonanej przez sąd analizy wniosku wynika, że wniosek nie wskazuje na to, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu bowiem argumentacja przedstawiona we wniosku rozpoznawanym na obecnym etapie nie pozwala na dokonanie wszechstronnej oceny, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest tak za sprawą tego, że wniosek złożony przez stronę, zastępowaną przez pełnomocnika będącego adwokatem, został sformułowany w sposób niezwykle lakoniczny i brakuje w nim należytego uzasadnienia, które odnosiłoby się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawców wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W ocenie sądu, aspekt szkody majątkowej został we wniosku poruszony jedynie marginalnie, gdyż podano, że skarżący będą zmuszeni pokryć ewentualne koszty aktualizacji projektu budowlanego, w tym wynagrodzenia projektantów. W żaden sposób jednak nie wskazano, w jakiej wysokości miałyby to być koszty i jak można je odnieść do sytuacji majątkowej wnioskodawców. W zakresie "trudnych do odwrócenia skutków" autorka wniosku skupiła się na tym, że organ I instancji może pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżących o zmianę pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu, jakiekolwiek byłyby dalsze losy postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, to akty wydane przez organ I instancji podlegać będą zaskarżeniu do organu wyższego stopnia czy potem do sądu administracyjnego. Trudno zatem przyjąć, aby wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia przez organ I instancji mogło być uznane za skutek trudny do odwrócenia. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu trzeba mieć na uwadze, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Nie wystarcza także samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W tym kontekście zgodzić się wypada z poglądem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaganiom w tym zakresie wniosek złożony przez stronę skarżącą nie odpowiada. W świetle powyższego należy zauważyć jeszcze, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prowadzone wyłącznie z inicjatywy strony skarżącej, to w razie złożenia kolejnego wniosku – tym razem należycie umotywowanego – kwestia przyznania ochrony tymczasowej podlegać może ponownej ocenie sądu. Nadto podkreślenia wymaga, że ocena wniosku dokonana na obecnym etapie nie wiąże sądu w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie sądu podczas merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.