II SA/Wr 62/01

Sygn. akt II SA/Wr 62/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Asesor WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Kinga Kręc po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy hurtowni układów wydechowych do samochodów, salonu samochodowego ze stacją serwisową, dwóch domów jednorodzinnych z infrastrukturą techniczną przy ul. K. nr [...] we W. oddala skargę Sygn. akt II SA/Wr 62/2001 2 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U.Nr 15, poz. 139 z 1999 r.) oraz w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. uchwalonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą nr [...] z dn. [...]r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. W. Nr [...], poz. 165 z dnia [...]r. - odmówił A. S. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie hurtowni układów wydechowych do samochodów , salonu samochodowego ze stacją serwisową i dwóch domków jednorodzinnych przewidzianej do realizacji we W. przy ul. K. [...], na działce nr [...], AM-24, obręb O . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazane zostało, że w/w działka leży w kompleksie terenów przeznaczonych pod usługi handlu oraz układ komunikacyjny. Proponowana przez inwestora inwestycja przekracza swym zasięgiem i gabarytami granice obszaru pasa przeznaczonego pod usługi handlu. Ponadto proponowana budowa dwóch domków jednorodzinnych jest niezgodna z ustaleniami w/w planu. Na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium uznało bowiem, że lokalizacja przedmiotowego zamierzenia jest sprzeczna z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., bowiem na wskazanym przez inwestora terenie nie przewiduje się lokalizacji zabudowy mieszkaniowej. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu pełnomocnik skarżącego A. S., wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji administracyjnych. Zaskarżone decyzje, zdaniem skarżącego, są niezgodne z prawem, bowiem w sposób rażący naruszają przepisy prawa materialnego. I. Skarżący podnosi zarzut naruszenia przepisu art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przez przyjęcie w zaskarżonych decyzjach, że wymieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako nieobowiązujący stanowił podstawę prawną ich wydania. Z mocy powołanego przepisu art. 67 cyt. ustawy utracił on moc obowiązywania z dniem 31 grudnia 1999 r. Stąd też powoływanie się przez organy I i II instancji na to, że Sygn. akt II SA/Wr 62/ 2001 3 planowana przez skarżącego inwestycja jest niezgodna z planem jest pozbawione podstawy prawnej, bowiem nieistniejący plan nie jest wiążący. II. Skarżący wskazuje na poprzednio wydane na jego rzecz ostateczne pozytywne decyzje lokalizacyjne jako zgodne z prawem i podnosi, że w związku z tym poczynił już pewne nakłady, połączone ze znacznymi wydatkami. Nie rozważenie tych zarzutów i okoliczności stanowi uchybienie przepisowi art 80 k.p.a. i miało oczywisty wpływ na wynik sprawy. IIL Dodatkowo podnosi zarzut obrazy przepisów art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 86 k.p.a. przez to, że nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony dla wyjaśnienia istotnych faktów i okoliczności koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W ocenie Kolegium podstawowy argument skargi kwestionujący ważność wydanej decyzji na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, który jakoby utracił swą ważność, jest bezzasadny, gdyż pełnomocnik skarżącego nie uwzględnił zmian dokonanych w art. 67 ust. 1 cyt. ustawy. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 7 lat od dnia wejścia w życie, a zatem okres ważności upływa z dniem 31 grudnia 2001 r., a nie jak sugeruje skarżący z dniem 31 grudnia 1999 r, Również pozostałe zarzuty nie znajdują potwierdzenia. Zarówno uprzednie wystąpienia skarżącego z wnioskami lokalizacyjnymi , każdorazowe ich rozszerzanie oraz to, że skarżący w niespełna pół roku trzykrotnie występował z wnioskami , świadczy o tym, że miał on możliwość czynnego udziału w postępowaniu i przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy Sygn. akt IISA/Wr 62/2001 4 administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że cytowana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz czy organy orzekające przestrzegały przepisy prawa proceduralne w postępowaniu administracyjnym (art, 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Sąd władny jest zatem wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził wymienionych naruszeń prawa, co prowadziło do uznania, że skarga A. S. jest nieuzasadniona. Skarżący zarzucił przede wszystkim, że wymieniony wyżej plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydane zostały zaskarżone decyzje administracyjne, utracił moc obowiązywania z dniem 31 grudnia 1999 r., wobec tego decyzje te pozbawione są podstawy prawnej. Otóż, wskazać należy , że treść art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w dacie sporządzania skargi przez pełnomocnika, nie dawała podstaw do zgłoszenia powyższego zarzutu, albowiem na skutek zmiany przepisu art. 67 ust. 1 dokonanej ustawą z dnia 22 grudnia 1999 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 111, poz. 1279) -"miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 7 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2", co oznacza, że okres ich ważności upływa z dniem 31 grudnia 2001 r. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, a więc przepisem powszechnie obowiązującym na terenie danej gminy. Stosownie zaś do art. 40 ust. 1 cyt. ustawy, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora( art. 41 ustawy). Wniosek ten powinien między innymi określać granice objętego wnioskiem terenu. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma obowiązek Sygn. akt IISA/Wr 62/2001 5 zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Oznacza to, że organ orzekający w sprawie jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice lub rozstrzygnięcie nie obejmujące całego wniosku. Wnioskodawca A. S. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. wskazał, że zamierzona inwestycja polegająca na budowie hurtowni układów wydechowych do samochodów osobowych, salonu sprzedaży samochodów ze stacją serwisową oraz zespołem dwóch domków jednorodzinnych - ma być realizowana na działce nr [...] AM-24, obręb O. we W . Jak wynika z załączonego wypisu planu zagospodarowania przestrzennego m. W. wydanego w dniu [...]r., nieruchomość położona przy ul. K. [...] we W., oznaczona nr geodezyjnym [...] AM-24, obręb O. - położona jest częściowo na obszarze oznaczonym w planie symbolem K5-UH z przeznaczeniem pod lokalizację urządzeń ogólnomiejskich - pod rozbudowę Bazy Obrotu Rolnego przy ul. K., a częściowo na terenach oznaczonych symbolem 52 Zo 2/2 - wydzielających ulicę wspomagającą wlot do miasta od strony południowej. Z załączonej kopii rysunku planu wynika, że przedmiotowa działka położona jest niewątpliwie na terenie oznaczonym symbolem K5 - UH, brak jest natomiast na przedłożonym Sądowi rysunku planu drugiego oznaczenia, tj. symbolu 52 Zo 2/2. Postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma generalnie wyjaśniać, czy planowane zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku inwestora na konkretnym terenie nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Nie można bowiem, w myśl art. 43 ustawy, odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie przedmiotowego terenu w planie m. W. zarezerwowane zostało pod urządzenia ogólnomiejskie - pod bazę obrotu rolnego, co w tej sytuacji wyklucza na terenie działki nr [...] lokalizację budownictwa mieszkalnego. Organ administracji rozstrzygający w sprawie lokalizacji planowanej inwestycji obowiązany jest bowiem do badania rodzaju obiektów, jakie mają być na danym terenie wzniesione. Skoro budowa domków jednorodzinnych na działce nr [...] jest sprzeczna z powołanym planem zagospodarowania przestrzennego m. W., to nie ma znaczenia dla podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia brak możliwości zbadania przez skład orzekający - z uwagi na braki w przedłożonym wyrysie rysunku planu - Sygn. akt IISA/Wr 62/2001 6 zgodności z planem spornej inwestycji w zakresie planowanej rozbudowy komunikacyjnej( 52 Zo 2/2). Wedle tego planu, budowanie na w/w działce między innymi zespołu dwóch domków jednorodzinnych nie jest możliwe, co w świetle rozpatrywania żądań wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego objętego tym wnioskiem oznacza sprzeczność z tym planem. Wskazać przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu i wniosek taki może złożyć każdy niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości. Wydanie takiej decyzji nie wymaga od zainteresowanego udokumentowania tytułu do dysponowania nieruchomością objętą wnioskiem. W jednym czasie właściwy organ może wydać dla jednej nieruchomości wiele decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, dla więcej niż jednego potencjalnego inwestora. Dla uprawnionego decyzja ta stanowi niezbędny warunek do ubiegania się o pozwolenie na budowę, po uprzednim uzyskaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem zarzut skarżącego dotyczący poczynienia znacznych nakładów, w związku z poprzednio wydanymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] jest chybiony, gdyż dotyczy innych postępowań administracyjnych określających lokalizację innych inwestycji, które nie są objęte kontrolą Sądu w niniejszym postępowaniu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procesowych postępowania administracyjnego przez organy orzekające, na co zwraca uwagę skarżący w skardze, w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.