II SA/Wr 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. i J. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy podpiwniczenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym postanawia: I. podjąć zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne; II. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; III. zwrócić skarżącym cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, obecnie: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 31 maja 2018 r. skarżący oświadczyli, że cofają skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zawieszone postępowanie sądowe należało podjąć, ponieważ skarżący oświadczyli, że cofają skargę. Sąd uznał, że cofnięcie skargi stanowi okoliczność uzasadniającą podjęcie zawieszonego postępowania. Dlatego należało postanowić jak w pkt I sentencji. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności, które uzasadniałyby dalsze prowadzenie postępowania sądowego pomimo cofnięcia skargi. Wobec jednoznacznego oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi i wobec braku merytorycznej przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji. Natomiast pkt III sentencji ma podstawę w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zwrotu całego uiszczonego wpisu sądowego w razie cofnięcia skargi.