II SA/Wr 620/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody D. z dnia 31 sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2005 r. Nr [...] wydaną po uprzednim kasacyjnym orzeczeniu Wojewody D. Prezydent W. działając na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 28, art. 34 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /tj. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm./, art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./, odmówił M. J. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. 8 we W. /działki Nr [...], [...] i [...], AM-5, obręb Z., kat. obiektu XIII/. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający wyjaśnił, że Wojewoda D. decyzją Nr [...] z dnia 22 listopada 2004 r. uchylił decyzję Nr [...] z dnia 28 lipca 2004 r. w sprawie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując w motywach rozstrzygnięcia na niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., który zaczął obowiązywać w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie organ przytoczył treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu nadanym mu treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane /Dz. U. Nr 93, poz. 888/ i wskazał, że przepis ten zobowiązuje właściwy organ administracji architektoniczo-budowlanej do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż dla tego terenu obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia 17 czerwca 2004 r. /Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 193, poz. 3049/. Plan ten dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MN 14, na którym znajdują się działki Nr [...], [...] i [...] przy ul. A. C. [...] ustala jako podstawowe przeznaczenie zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Pod takim pojęciem należy rozumieć lokalizację budynku jednorodzinnego zawierającego nie więcej niż 2 mieszkania lub 1 mieszkanie i jedno pomieszczenie usługowe lub budynku wielorodzinnego zawierającego nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym i bliźniaczym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania. Budynek - budynki muszą mieć charakter dostosowany do kameralnego charakteru zespołu urbanistycznego, liczba kondygnacji zabudowy nie może być większa niż 2, bez uwzględnienia poddasza użytkowego, wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu nie może przekraczać 9 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 15 m. Dachy budynków mają być strome wielospadowe, mansardowe lub naczółkowe o nachyleniu połaci od 35-600, dopuszcza się wprowadzenie lukarn, pokrycie dachówką ceramiczną lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze czerwonym, czerwonobrązowym lub brązowym. Maksymalna powierzchnia zabudowy działki - 30%. W dalszej części uzasadnienia Prezydent W. wyjaśnił, że przedłożony przez Inwestora projekt budowlany nie spełnia ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania. Jest to budynek wielorodzinny zawierający 23 mieszkania, jego wielkość koliduje z kameralnym charakterem osiedla, a powierzchnia zabudowy przekracza 30% powierzchni działek. Z tego względu postanowieniem Nr [...] z dnia 13 stycznia 2005 r. nałożono na Inwestora obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zgodnego z obowiązującym od dnia 27 października 2004 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. w terminie do dnia 31 stycznia 2005 r., który na wniosek Inwestora został zmieniony na dzień 30 marca 2005 r. Jednocześnie Inwestor wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi na uchwałę Rady Miejskiej W. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Wniosek o zawieszenie postępowania nie został uwzględniony, a na postanowienie wydane w tym przedmiocie Inwestor wniósł zażalenie do Wojewody D. W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający wskazał, że zgodnie z art. 143 kpa wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a Inwestor w wyznaczonym terminie nie wykonał nałożonego obowiązku i nie przedłożył projektu budowlanego, zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., zatem zgodnie z zapisem art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu od opisanej powyżej decyzji M. J. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając to żądanie odwołujący się szczegółowo opisał okoliczności faktyczne sprawy, a następnie oświadczył, iż nie podziela stanowiska organów orzekających w przedmiocie zawieszenia postępowania, w tym przede wszystkim ich oceny dotyczącej braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną przez niego kwestią wstępną /skargą do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego/, a rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Wyjaśnił ponadto, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ w wyniku wyroku sądu administracyjnego może dojść do uchylenia zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., zgodnie z wnioskiem inwestora i następnie ponowne uchwalenie planu dla przedmiotowego obszaru, uzgodnienie projektu budowlanego z miejscowym planem, zgodnie z wezwaniem organu stałoby się bezprzedmiotowe i należałoby czynność tę powtórzyć. Taka organizacja toku postępowania administracyjnego byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania, którą organy administracji publicznej mają obowiązek realizować. W odwołaniu M. J. wskazał również, że zaskarżona do sądu administracyjnego uchwała narusza jego prawnie chroniony interes oraz prawa nabyte, jak również w nieuprawniony sposób ogranicza prawo własności w zakresie uprawnienia do korzystania. W tej sytuacji dostosowywanie projektu do nowego planu miejscowego, wadliwego w przekonaniu odwołującego się, byłoby sprzeczne z jego rolą jako inwestora co do sposobu korzystania z nieruchomości, wyrażoną między innymi we wniosku o wydanie pozwolenia na zabudowę nieruchomości, zgodnie z zatwierdzonym uprzednio projektem. Oznacza to, że realizacja wezwania do sporządzenia nowego projektu budowlanego byłaby w istocie zgodą na naruszenie interesu prawnego bronionego w ramach postępowania w zakresie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, a inwestor działałby wbrew własnemu interesowi. Zawieszenie postępowania pozwoliłoby na taką organizację postępowania w niniejszej sprawie, która umożliwia rzeczywistą realizację praw strony w postępowaniu, gdyby bowiem inwestor dostosował projekt budowlany do nowego planu miejscowego, to w istocie wnosiłby o pozwolenie na budowę innego obiektu niż ten, do wzniesienia którego zmierza w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W przekonaniu odwołującego się naruszenie przepisów postępowania nastąpiło zarówno przez wydanie postanowienia zobowiązującego do przedstawienia projektu budowlanego zgodnego z nowym, zaskarżonym do sądu administracyjnego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i poprzez odmowę zawieszenia postępowania, tym bardziej, że przedstawione okoliczności uzasadniają ponadto zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 kpa, a zatem na wniosek strony, skoro organ nie stwierdził wystąpienia w niniejszej sprawie kwestii wstępnej. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 31 sierpnia 2005 r. Nr [...], stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ orzekający po wyczerpującym przedstawieniu wszystkich czynności orzeczniczych, podjętych w sprawie od dnia złożenia wniosku tzn. od dnia 31 maja 2001 r., wyjaśnił m.in., że w dacie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 3 marca 2000 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co wypełniało przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym na dzień składania wniosku. W trakcie trwania postępowania dla terenu przedmiotowej inwestycji, oznaczonego na rysunku planu symbolem MN 14 zaczęła obowiązywać /od dnia 27 października 2004 r./ uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia 12 października 2004 r. Nr 193, poz. 3049. Przepis § 25 ust. 1 pkt 1 tej uchwały ustala przeznaczenie podstawowe tego terenu - zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Natomiast w § 2 pkt 1 tekstu planu podano, że przez pojęcie zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności należy rozumieć lokalizację budynku jednorodzinnego zawierającego nie więcej niż 2 mieszkania lub 1 mieszkanie i 1 pomieszczenie usługowe lub budynku wielorodzinnego zawierającego nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym i bliźniaczym zawierającym nie więcej niż 4 mieszkania. Z akt przedmiotowej sprawy w tym z projektu budowlanego wynika, że omawiana inwestycja nie spełnia wyżej wymienionej definicji zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności. Również inne zapisy nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące przeznaczenia uzupełniającego oraz innych ustaleń na terenie oznaczonym symbolem NM 14 /§ 25 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tekstu planu/ nie przewidują możliwości lokalizacji omawianej inwestycji. Zgodnie z § 2 pkt 2 tekstu planu planowana zabudowa spełnia bowiem definicję zabudowy wielorodzinnej, a w związku z tym nie odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy - Prawo budowlane. Natomiast zgodnie z przepisem art. 35 ust. 3 tego aktu w razie stwierdzenia naruszeń określonych w ust. 1 wymienionego artykułu, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej spawie Prezydent W. postanowieniem z dnia 13 stycznia 1005 r. Nr [...] zmienionym w zakresie terminu postanowieniem tego organu z dnia 4 lutego 2005 r. Nr [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w wyznaczonym terminie wskazanych nieprawidłowości w zakresie niezgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy obowiązku tego inwestor nie wypełnił, zatem słusznie - zdaniem organu odwoławczego - odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] we W. /działki Nr [...], [...], [...], AM-5, obręb Z./. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda D. odniósł się również do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 kpa i stwierdził, że co do kwestii prejudycjalnej, to przedstawił swoje stanowisko zarówno w postanowieniu z dnia 16 maja 2005 r. Nr [...] jak i w odpowiedzi na skargę wniesioną na to orzeczenie. Podkreślił przy tym, że sam fakt wniesienia skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego nie stanowi zagadnienia wstępnego, obligującego organ do zawieszenia postępowania, a ponadto obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako przepis gminy jest aktem prawa miejscowego, w odniesieniu do którego przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania przez sąd administracyjny jego wykonywania. Natomiast odnosząc się do powołanej w odwołaniu argumentacji dotyczącej art. 98 § 1 kpa, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniały warunki do zawieszenia postępowania na tej podstawie. Na decyzję wydaną w niniejszej sprawie przez Wojewodę D. wniesiona została przez M. J. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 kpa, wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja zbieżna z przedstawioną wcześniej w uzasadnieniu odwołania. Dodatkowo skarżący zakwestionował w nim prawidłowość dokonanej przez organ odwoławczy oceny co do możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 98 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 28 października 2005 r. Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, mimo uwzględnienia dyspozycji art. 134 § 1 powołanego aktu. Działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dla prawidłowego realizowania tej zasady, wymagającej bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności organu, ustawodawca stworzył - poprzez odpowiednie zapisy normatywne - gwarancje procesowe oraz instrumenty prawne o różnym charakterze i zakresie stosowania. W doktrynalnym ujęciu postępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy. Gwarancją prawidłowego /tj. zgodnego z prawem/ dokonania tej czynności jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z rygorem nałożonym wpisaną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej. Przestrzeganie tej zasady ze względu na jej istotę warunkuje właściwe dokonanie subsumpcji, dlatego pozostaje ona w ścisłym i bezpośrednim związku z zasadą praworządności. Z zasady prawdy obiektywnej wynika ponadto obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie i ustalenie w ten sposób prawidłowej podstawy faktycznej dla zastosowania właściwego przepisu prawa. Z akt sprawy wynika, że czynności organów orzekających w administracyjnym postępowaniu instancyjnym w omawianym powyżej zakresie dokonane zostały w sposób prawidłowy. Istotą tej sprawy była ocena możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. J. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. A. C. [...] we W. /działki Nr [...], [...], [...], AM-5, obręb Z./. Wymagało to zatem odniesienia jej okoliczności faktycznych do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Zważyć więc należy, że - jak prawidłowo przyjęły organy orzekające w sprawie - zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 wskazanej powyżej regulacji "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska ...". Taką normą ustawodawca upoważnił organy administracji architektoniczno- budowlanej do dokonywania oceny zgodności z prawem treści projektu budowlanego - w szerokim tego słowa znaczeniu - w zakresie w tej normie ustalonym. Ponadto w ust. 3 powołanego artykułu postanowił, że: "W razie naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że w dacie orzekania w sprawie w postępowaniu instancyjnym obowiązywała uchwała Rady Miejskiej W. z dnia 17 czerwca 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. /Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 193, poz. 3049/. W tych warunkach czynności właściwego organu, o których mowa w powoływanym wcześniej przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane ograniczone zostały do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W zakresie objętym wskazanym powyżej aktem planistycznym znajdują się działki, na których realizowana miała być przedmiotowa inwestycja, stanowiące teren oznaczony symbolem MN 14. Dla tego terenu - jak wynika z treści § 25 ust. 1 pkt 1 uchwały - ustalona została jako przeznaczenie podstawowe funkcja mieszkaniowa z zabudową o niskiej intensywności. Określenie to wyjaśniono w § 2 pkt 1 tekstu planu. Oznacza lokalizację budynku jednorodzinnego zawierającego nie więcej niż 2 mieszkania lub 1 mieszkanie i 1 pomieszczenie usługowe lub budynku wielorodzinnego zawierającego nie więcej niż 4 mieszkania albo zespół takich budynków w układzie wolnostojącym i bliźniaczym nie więcej niż 4 mieszkania. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budynek wielorodzinny o 23 mieszkaniach, takiego obiektu dotyczy złożony przez M. J. wniosek o pozwolenie na budowę i taki obiekt jest też uwzględniony w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Nie można zatem tego zamierzenia uznać za mieszczące się w pojęciu zabudowy o niskiej intensywności właściwej dla funkcji podstawowej ustalonej dla przedmiotowego terenu. Planowana inwestycja nie odpowiada również zapisom planu określającym funkcję uzupełniającą terenu oznaczonego symbolem MN-14 oraz innym ustaleniom przyjętym dla tego terenu, zawartym w § 25 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tekstu planu. W takich okolicznościach zasadne było wydanie w sprawie przez Prezydenta W. w dniu 13 stycznia 2005 r. postanowienia Nr [...] w trybie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, którym zobowiązano inwestora do usunięcia nieprawidłowości kwalifikowanych jako naruszenia w zakresie wskazanym w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. /Sąd oceniając postanowienie w tym przedmiocie oraz postanowienie je zmieniające jako wydane w granicach tej sprawy nie dopatrzył się wadliwości uprawniającej do podjęcia w stosunku do nich orzeczeń kasacyjnych./ Z akt sprawy wynika natomiast w sposób nie budzący wątpliwości, że inwestor nie wykonał czynności określonych we wskazanym powyżej postanowieniu. Zważyć przy tym należy, że skutek zaniechania w tym zakresie przewidziany został również w przywoływanym przepisie art. 35 ust. 3 /in fine/, a z jego treści wynika, że bezskuteczny upływ terminu określonego dla usunięcia w projekcie budowlanym wskazanych nieprawidłowości obliguje właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie zaistniały wszelkie okoliczności uzasadniające zastosowanie powołanego powyżej przepisu. W tym aspekcie rozważań wyjaśnić też należy, że niewłaściwe jest w tej sprawie kwestionowanie zasadności odmowy zawieszenia postępowania, bowiem od orzeczeń podjętych w tym przedmiocie przysługują samoistne środki zaskarżenia, z których zresztą wnioskodawca skorzystał. Istotne ponadto jest, że - jak wskazały już wcześniej organy orzekające w sprawie - wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia /art. 143 zd. pierwsze kpa/, co w warunkach tej sprawy oznacza niemożność wstrzymania skutków wynikających z podjętego orzeczenia. Ta zasada z kolei legitymowała organ właściwy w sprawie do kontynuowania czynności procesowych - w myśl zasad zawartych w art. 12 i art. 35 § 1 kpa - mimo podjętej przez M. J. próby zweryfikowania postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania w sprawie w trybie zażaleniowym. Należy też - zdaniem Sądu - niezależnie od powyższego, zwrócić uwagę, że zawieszenie postępowania nie wstrzymuje biegu terminów wynikających z przepisów prawa materialnego /art. 103 kpa/, co sprawia, że ewentualne zawieszenie postępowania - bez względu na tryb z jakim by to nastąpiło - nie mogłoby znieść skutków zaniechania inwestora w zakresie usunięcia nieprawidłowości objętych postanowieniem Prezydenta W. z dnia 13 stycznia 2005 r. Nr [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, nie uchybiając przy tym w toku podejmowanych czynności procesowych wymogom procedury administracyjnej. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i zgodnie z art. 151 powoływanej poprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.