II SA/Wr 623/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Decyzją z dnia 31 maja 2000 r. Prezydent W. na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 28 kwietnia 2000 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie Domu Seniora Wyższych Uczelni W. przy ul. K. we W.. W uzasadnieniu organ wskazał, że pozwolenia na budowę Domu udzielono w 1998 r. W. Międzyuczelnianej Fundacji P., lecz w 1999 r. decyzję tę przemieniono na Spółdzielnię Mieszkaniową W.. Inwestor dołączył m.in. postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 21 kwietnia 2000 r. o niezgłaszaniu sprzeciwu w dopuszczeniu do użytkowania w/w obiektu (z zastrzeżeniem, że oddzielnemu odbiorowi podlega część usługowa – apteka, bar uniwersalny, sklep spożywczy, fryzjer, pomieszczenia rehabilitacyjne, przewidziane na gabinety lekarskie i stomatologiczne – po wyposażeniu technologicznym). Decyzję doręczono m.in. Spółdzielni W. i Fundacji P.. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. odmówił skarżącej Fundacji wyjaśnienia treści powyższej decyzji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że Fundacja domagała się wyjaśnienia treści decyzji przez stwierdzenie, że decyzja ta zgodnie z treścią rozstrzygnięcia udziela pozwolenia na użytkowanie całego budynku. Wątpliwości w tym zakresie zgłosił obecny zarząd Spółdzielni. Według oceny tego organu treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Nie były uzasadnione więc również wątpliwości zgłoszone przez zarząd Spółdzielni. Pozwolenie na użytkowanie dotyczy niewątpliwie całego obiektu. Nie było więc podstaw do wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, które nie zachodziły. W zażaleniu skarżący wyjaśnił, że wątpliwości zarządu Spółdzielni dotyczą kwestii, czy pozwolenie na użytkowanie obejmuje część niemieszkalną budynku z uwagi na zawarte w uzasadnieniu decyzji sformułowanie powołanego w nim postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Na tej podstawie zarząd Spółdzielni wezwał Fundację do zaprzestania użytkowania należących do Fundacji lokali użytkowych, bądź przedstawienia pozwolenia na użytkowanie części niemieszkalnej budynku. Fundacja uzyskała od prezesa Spółdzielni z okresu uzyskania pozwolenia na użytkowanie, że decyzja dotyczyła całego budynku, natomiast odbiór sanitarny dotyczyć miał wyposażenia technologicznego lokali usługowych. W zaskarżonym postanowieniu organ nadzoru budowlanego potwierdził zakres rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, jako obejmującego zarówno część mieszkalną, jak i użytkową budynku, jednak dokonał tego jedynie w uzasadnieniu. Niezbędne było natomiast umieszczenie tego wyjaśnienia w sentencji postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Organ ocenił jako prawidłowe samo rozstrzygniecie i przedstawił jego odmienne uzasadnienie. Organ stwierdził mianowicie, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, jak też nie był i nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, na której posadowiono budynek. Spór toczący się między skarżącym a inwestorem nie może zmienić tej oceny. Wniosek niestrony o wykładnię decyzji był bezzasadny. W skardze do sądu administracyjnego Fundacja zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a. Skarżący podał, że jest członkiem założycielem Spółdzielni Mieszkaniowej ,,W." i posiada lokale użytkowe na zasadzie spółdzielczego własnościowego prawa do tych lokali. Odmawiając skarżącemu przymiotu strony organ pominął treść pisma Spółdzielni dołączonego do wniosku o wykładnię, w którym zarzuca się skarżącemu zajmowanie lokali użytkowych nie objętych pozwoleniem na użytkowanie i wzywa do zaprzestania ich użytkowania. Uprawnienie skarżącego do lokali nie wynika z decyzji, lecz z przysługującego mu prawa. Spółdzielnia bezpodstawnie podważa to uprawnienie w oparciu o błędną wykładnię decyzji. Dlatego skarżący posiada interes prawny w domaganiu się prawidłowej wykładni decyzji przez właściwy organ. Organ ten uznał skarżącego za stronę i organ odwoławczy nie powinien uchylać się od merytorycznego rozpatrzenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Organ mający dokonać wykładni decyzji nie powinien kwestionować zakresu podmiotowego sprawy przyjętego w tej decyzji. Jak zaznaczono powyżej, z rozdzielnika decyzji wynika niewątpliwie, że organ orzekający o pozwoleniu na użytkowanie uznawał skarżącego za stronę tego postępowania. Skoro zaś organ rozważał, czy interes prawny przysługiwał by właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu), to nie powinien pomijać, że skarżącemu przysługuje do określonych części obiektu budowlanego ograniczone prawo rzeczowe podlegające ochronie analogicznej jak dla prawa własności, zaś interesów skarżącego związanych z lokalami nie realizuje Spółdzielnia, która wdała się w spór ze skarżącym, kwestionując przysługujące mu prawo. Mogło wprawdzie zastanawiać, że inwestor sam kwestionuje przysługujące mu pozwolenie na użytkowanie budynku, czego nie czyni organ nadzoru budowlanego oraz wysnuwa z treści decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie roszczenia cywilnoprawne wobec osoby, której sam oddał część budynku do użytkowania, ale były to kwestie dalsze, nie mające istotnego znaczenia dla ocen. Oczywista bezpodstawność roszczeń wysuwanych przez Spółdzielnię wobec skarżącego (gdyby ich podstawą miała być jedynie wzmianka w uzasadnieniu decyzji adresowanej do Spółdzielni i wydanej w 2000 r.), nie powinna rzutować na ocenę legitymacji skarżącego do domagania się wykładni decyzji. Miał natomiast rację organ I instancji, że treść decyzji jest jasna i nie wymaga wykładni. Pomocniczo sięgając do ówczesnych przepisów Prawa budowlanego (art. 55 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 2 i 3) można wskazać, że dla właściwego organu było istotne, czy w budynku wykonano wszystkie wymagane roboty budowlane i w wymagany sposób, nie zaś stan sanitarny wyposażenia technologicznego pomieszczeń użytkowych budynku. W przypadku niewykonania wszystkich robót, okoliczność ta musiałaby znaleźć wyraz w treści decyzji. W decyzji wydanej w nin. sprawie nie ma o tym mowy. Decyzja niewątpliwie dotyczy pozwolenia na użytkowanie całego budynku, tj. po wykonaniu w nim wszystkich robót budowlanych oraz w prawidłowy sposób. Instrumentalna próba przeinaczenia treści decyzji przez Spółdzielnię, dla potrzeb zainicjowanego przez nią sporu cywilnoprawnego ze skarżącym, nie mogła stanowić impulsu dla dokonywania wykładni decyzji przez właściwy organ. Dostrzegając trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia z podanych przyczyn, należało skargę oddalić pomimo trafności przytoczonego w niej zarzutu. Istotny dla rozstrzygnięcia był bowiem brak przesłanek dla stosowania art. 113 § 2 k.p.a. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 03.01.2013 r. popr. 07.01.2013 r.