II SA/Wr 624/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. na postanowienie D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia ... w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Decyzją z dnia 31 maja 2000 r. Prezydent Wrocławia na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie Domu Seniora Wyższych Uczelni W.. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że początkowo inwestorem była skarżąca Fundacja, lecz decyzją z 1999 r. przeniesiono pozwolenie na budowę na Spółdzielnię Mieszkaniową W.. Zgodnie z rozdzielnikiem decyzję doręczono m.in. Spółdzielni oraz Fundacji. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. odmówił skarżącemu sprostowania decyzji. Według uzasadnienia, Fundacja wniosła o sprostowanie nazwy obiektu w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu decyzji z ,,Domu" na ,,Ośrodek". W treści pozwolenia na budowę nazwę budynku określono jako ,,D.". Natomiast w decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę posłużono się nazwą ,,Ośrodek", jednak istotą tej decyzji było dokonanie zmiany inwestora, nie zaś nazwy obiektu budowlanego. Istotnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu użyto nazwy ,,Ośrodek". Jednak podstawą dla wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie określonego budynku była jego nazwa zawarta w pozwoleniu na budowę. Nie było przesłanek stosowania art. 113 § 1 k.p.a. przede wszystkim z uwagi na brak cech oczywistej omyłki przy nazwaniu budynku, skoro właściwy organ świadomie posłużył się nazwą zgodną z treścią pozwolenia na budowę. W zażaleniu skarżący przekonywał, że skoro w decyzji o warunkach zabudowy użyto nazwy ,,Ośrodek", to powinna być stosowana konsekwentnie w każdej kolejnej decyzji dotyczącej budynku. Skarżący dołączył dokumenty sądowe i notarialne, w których budynek określa się jako Ośrodek. Nazwa ta jest odpowiednia do funkcji budynku, w którym oprócz części mieszkalnej znajduje się obszerna część użytkowa. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Prawidłowe było bowiem zawarte w nim rozstrzygnięcie, które zostało jedynie wadliwe uzasadnione. Organ stwierdził mianowicie brak przymiotu strony u skarżącego, a prostowanie decyzji odbywa się na żądanie strony. Skarżący przestał być stroną z chwilą przeniesienia pozwolenia na budowę i utraty wskutek tego pozycji inwestora. Skarżący nie był też i nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości z budynkiem. Obecnie toczy się spór pomiędzy Fundacją a Spółdzielnią, obejmujący również sposób rozumienia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia w nin. sprawie. W skardze do sądu administracyjnego Fundacja zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a. Skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją. To Fundacja zainicjowała założenie Spółdzielni, a następnie przekazała jej nieruchomość i zadanie inwestycyjne. Od początku nazwa mającego powstać budynku brzmiała ,,Ośrodek". Organ powinien orzekać merytorycznie, a nie czystko formalnie, skoro rozstrzygał ponownie po uprzednim uznaniu skarżącego za stronę przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Właściwą formą orzekania w sprawie wszczętej na wniosek niestrony, powinno być umorzenie postępowania. Sąd jednak ocenił zaskarżone rozstrzygnięcie jako prawidłowe bowiem organ rozstrzygając kwestię incydentalną w postaci prostowania decyzji nie powinien korygować aspektu podmiotowego sprawy głównej, który znalazł wyraz w treści decyzji. Z treści decyzji wynika niewątpliwie, że Fundacja traktowana była przez właściwy organ jako strona. Konsekwentnie powinna być uznana za stronę w kwestii sprostowania decyzji w zakresie nazwy budynku, na którego użytkowanie decyzja pozwalała. Prawidłowa była ocena organów, że żądanie skarżącego sprostowania nazwy budynku oznaczonego w decyzji było nieuzasadnione. Trafnie podkreślono, że prostowanie dotyczyć może sformułowań zawartych w decyzji wbrew woli organu, który ją wydał. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego jest decyzją kończącą proces inwestycyjno-budowlany. W typowym przebiegu tego procesu wydawane były kolejno trzy powiązane ze sobą decyzje, zatem o warunkach zabudowy, o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie. Dookreślenie nazwą własną obiektu budowalnego powinno niewątpliwie powtarzać się w każdej z decyzji. Jednak organ orzekający na etapie pozwolenia na użytkowanie zwraca uwagę na treść pozwolenia na budowę i na niej się wzoruje. Oczywista omyłka mogła zatem nastąpić w nazwaniu budynku w pozwoleniu na budowę, ale już nie w pozwoleniu na użytkowanie. Nie daje się więc podważyć twierdzenia właściwego organu, że posługiwał się nazwą ,,Dom" w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu decyzji, czyli w jej obrębie w sposób jednolity, w konsekwencji uprzedniego nazwania w ten sposób budynku w decyzji tego samego organu o pozwoleniu na budowę. Argument, że nazwa ,,Ośrodek" lepiej oddaje mieszane funkcje pomieszczeń budynku, niż nazwa ,,Dom" (por. zresztą nazwy dom towarowy lub rolnika – w żadnej części nie mieszkalne), nie miał znaczenia przy rozważaniu oczywistości omyłki. Nie miało również znaczenia, jaką nazwą budynku posługiwano się poza obrębem akt administracyjnych sprawy. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 03.01.2013 r. popr. 07.01.2013 r.