II SA/Wr 626/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy K., w miejscowości B., dla działki nr ewid. [...] umarza postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewoda D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Gminy Krośnice nr [...] z dnia [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie Gminy K., w miejscowości B., dla działki nr ewid [...] . Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] wyznaczono termin rozprawy w niniejszej sprawie na dzień [...] prawidłowo zawiadamiając strony o terminie rozprawy. Obecny na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2009 pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa złożoną w tej sprawie skargę, w załączeniu przedkładając pismo z dnia [...] wraz z kopią uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesowa strony skarżącej - w okolicznościach niniejszej sprawy nie budziła wątpliwości w związku z czym cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne. W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.