II SA/Wr 626/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...], którą nakazano Gminie W. – właścicielowi lokalu mieszkalnego nr 19 usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. we W., w którym wykonano instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli gazowej; doprowadzenie lokalu do stanu poprzedniego, poprzez zdemontowanie wykonanej instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym, składającej się z butli gazowej propan-butan o masie 11 kg, urządzenia redukującego przy butli, przewodów z armaturą oraz urządzenia gazowego (kuchenki gazowej czteropalnikowej) oraz usunięcie butli gazowej z przedmiotowego lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2018 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ewentualnie w części dotyczącej określenia Gminy W. jako adresata zaskarżonych decyzji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do stwierdzenia, że w celu wykonania decyzji skarżąca zmuszona byłaby do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, co naraziłoby ją na ryzyko odpowiedzialności odszkodowawczej, a nawet karnej. Dla wyjaśnienia tej kwestii skarżąca odsyła do uzasadnienia skargi, w którym wskazała, że inwestorem prac budowlanych jest osoba, która zamieszkuje lokal. Wskazała, że osoba ta, dysponuje tytułem prawnym do lokalu. Gmina nie widzi zrozumienia w braku możliwości uznania inwestora za adresata zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie ma prawnych możliwości zrealizowania nałożonego na nią obowiązku przywrócenia lokalu do stanu zgodnego z prawem, wskazując na konieczność przeprowadzenia procedury eksmisyjnej. Z kolei zaniechanie wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niekorzystnych dla skarżącej konsekwencji finansowych poprzez nałożenie na nią grzywny w celu przymuszenia wykonania nałożonego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Strona skarżąca wskazała, że realizacja zaskarżonej decyzji może narazić ją na ryzyko odpowiedzialności odszkodowawczej, a nawet karnej. Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja powołana przez skarżącą nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została, w ocenie Sądu, przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie rozpoznając merytorycznie sprawy należy stwierdzić, że demontaż i usunięcie instalacji gazowej zasilanej gazem płynnym jest konieczne, gdyż stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Stanowi o tym wykonanie instalacji gazowej z butli z gazem płynnym w sytuacji, gdy w budynku istnieje instalacja gazowa, do której podłączony jest gaz z sieci. Niewłaściwe użytkowanie butli gazowej może doprowadzić do wybuchu, w konsekwencji do wybuchu gazu z całej instalacji gazowej budynku zasilanego z sieci. Przedmiotowa instalacja gazowa została wykonana w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Dlatego też zdaniem Sądu, wprost przeciwnie jak twierdzi skarżąca, w chwili obecnej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w stosunku do mieszkańców budynku przy ul. Henryka Pobożnego 7 we Wrocławiu. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.