II SA/Wr 631/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie podjęcia postępowania administracyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w sentencji postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie podjęcia postępowania administracyjnego dotyczącego wolnostojących zbiorników magazynowych (silosów). W petitum skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wywodząc, iż w przeciwnym wypadku będzie zmuszony do wykonania nakazu rozbiórki silosów, w których przetrzymuje zboże z ostatniej akcji żniwnej. Narazi go to na znaczną szkodę, którą trudno jest nawet określić w przybliżeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki itp. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem stwierdzono niedopuszczalność zażalenia. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, gdyż wywołuje jedynie skutek procesowy, a nie materialnoprawny. Tym samym uznać należy, iż wniosek skarżącego nie dotyczy takiego aktu lub czynności, którego wykonanie mogłoby być wstrzymane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy tut. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.