II SA/Wr 638/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu W składzie: Asesor sądowy Grażyna Jeżewska-sprawozdawca po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym, 2) nakazać zwrot na rzecz skarżącej T. J. połowę wpisu sądowego w kwocie 5 (pięć) złotych. T. J. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], dotyczącą odmowy wymeldowania z pobytu stałego w Z. Z. J. Pismem procesowym z dnia 19 stycznia 2004 r. skarżąca cofnęła skargę, podnosząc, iż powodem wycofania skargi jest uzyskanie prawomocnego wyroku o eksmisję byłego męża .W Urzędzie Miejskim w Z. otrzymała informację, iż do momentu zakończenia postępowania przed sadem administracyjnym nie można wydać ponownej decyzji, stąd jej wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. l270-zwaną dalej ustawą/ skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, chyba że Sąd uzna cofniecie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie widzi podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi. W razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sad postępowania przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, skarżącemu zwraca się połowę wpisu /art.232 & 1 pkt 2 ustawy/. W związku z tym, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę, co umożliwi ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji, wydanie wyroku stało się zbędne. Skutkiem tego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy należało umorzyć postępowanie. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu uzasadnia przepis art. 232 § 1 ustawy.