II SA/Wr 638/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Wojskowego Koła Łowieckiego A nr [...] na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 11 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 8 maja 2005 r. odmawiającej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), art. 104 KPA oraz art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.) i art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 21 kwietnia 2005 r. o przyznanie płatności na rok 2005 r., wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania Wojskowemu Kołu Łowieckiemu nr [...] A płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) na rok 2005 z tytułu: 1. Jednolita Płatność Obszarowa – 2005 (kod EFOiGR: 050301020000002, krajowa pozycja budżetowa: 99999999999) i nałożył sankcję w wysokości 2182,50 zł, która potrącona zostanie z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. 2. Uzupełniająca Płatność Obszarowa – inne- 2005 (kod EFOiGR: 050404000000402, krajowa pozycja budżetowa: 00003301038) i nałożył sankcję w wysokości 2738,80 zł, która zostanie potrącona z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z dnia 21 kwietnia 2005 r., odmówiono przyznania płatności na rok 2005 ze względu na niezgodności pomiędzy zadeklarowaną sumą powierzchni działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w roku 2005 wynosiła 13,2 ha. Powierzchnia, co do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 3,5 ha. Wyliczenie procentowej różnicy w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 277,14 %. W związku z tym, jak wskazał organ I instancji, płatność w roku bieżącym nie przysługiwała. Powyższa decyzja została przesłana S. H. na adres ul. P. [...] we W. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Wojskowe Koło Łowieckie z prośbą o anulowanie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, iż zarówno wezwania do stawienia się w celu złożenia wyjaśnień jak również sama decyzja, z uwagi na błędne zaadresowanie, nigdy nie dotarły do wnioskodawcy, to jest Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] A. Ponadto w odwołaniu wskazano, że Wojskowe Koło Łowieckie działa przy Dowództwie Ś. Okręgu Wojskowego, stąd adres Koła jest adresem Dowództwa Okręgu i cała korespondencja, w tym również z organem pierwszoinstancyjnym, przyjmowana była przez kancelarię sztabu SOW, a ponieważ adresowane były do Prezesa Koła - S. H., a nie do Wojskowego Koła Łowieckiego [...] A, nie zostały doręczone, ponieważ S. H. od co najmniej 7 lat jest oficerem rezerwy i jego adresem Kancelaria Sztabu nie dysponuje. W dniu [...] Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Dyrektor Oddziału Regionalnego we W. na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 KPA, art. 5a ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 8 maja 2006 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Na podstawie przekazanych w przedmiotowej sprawie dokumentów organ II instancji stwierdził, że producent rolny – Wojskowe Koło Łowieckie A reprezentowane przez S. H. otrzymało decyzje organu I instancji w dniu 9 maja 2006 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Odwołanie strony zostało złożone sześćdziesiąt dwa dni po terminie przewidzianym do jego wniesienia. Wniesienie odwołania po przekroczonym terminie powoduje jego bezskuteczność, wobec czego decyzja organu pierwszoinstancyjnego staje się decyzją ostateczną. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło Wojskowe Koło Łowieckie A, zarzucając naruszenie przepisu art. 58 KPA w związku z czym został złożony wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swą argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. wniósł do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie w całości, podtrzymując jednocześnie argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Mając bowiem na uwadze powyżej wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie, w toku administracyjnego postępowania instancyjnego, okoliczności faktycznych i prawnych uznał za konieczne zastosowanie w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy spowodowanym niedopełnieniem obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - art. 7 KPA, art. 77 § 1 i art. 80 KPA. Zgodnie z treścią art. 7 KPA., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten konstytuuje podstawowe zasady postępowania i obowiązki organu administracji publicznej na jakich powinien się opierać organ w toku postępowania. Podstawowe zasady wynikające z wyżej wymienionego przepisu, to zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Zgodnie z przyjętą w art. 7 KPA zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 KPA organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2000 r. V SA 1816/00, LEX 77645). Dodać należy, iż obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. I SA 301/00 LEX nr 53964). W przedmiotowej sprawie organ II nie dopełnił tego obowiązku. Sąd pragnie zaznaczyć, że zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji państwowej obowiązek dążenia do tej prawdy. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania (por. P. Witkowski w Zasady ogólne postępowania administracyjnego w postępowaniu podatkowym, cz. I. Prz. Podat. 1997/7/25 - t.3). Tak więc to na organie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, który następnie posłuży za podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Ogólna reguła dowodowa z art. 6 KC, która znajduje w takim przypadku zastosowanie, stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na organie lub stronie, zależnie od tego, który z tych podmiotów wywodzi z danego faktu skutki prawne. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 KPA, art. 122 O.P.) nie jest regulatorem ciężaru dowodu (por. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 11.07.2002 ISA/Po 788/00 Biul. Skarb.2002/6/25) Przepisy KPA regulując postępowanie dowodowe, stanowią wyznacznik, jak i zbiór narzędzi dla organu, który w sytuacjach wymagających dookreślenia winien z nich korzystać w celu realizacji zasady wyrażonej w art. 7 KPA. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 KPA) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. V SA 948/00, LEX nr 50114). Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają między innymi gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Przepis art. 77 § 1 KPA nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organ administracji nie wypełnił nałożonego na niego przepisami prawa obowiązku i mimo braków w ustaleniach faktycznych wydał merytoryczne rozstrzygnięcie, przy czym zrobił to niezgodnie z treścią przepisu art. 80 KPA, stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, art. 104 KPA oraz art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców, i art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników po rozpatrzeniu wniosku z dnia 21 kwietnia 2005 r. o przyznanie płatności na rok 2005 r., wydał decyzję Nr [...] odmawiającą przyznania Wojskowemu Kołu Łowieckiemu nr [...] A płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) na rok 2005 z przyczyn wskazanych wyżej. Odpis powyższej decyzji został przesłany na prawidłowy adres, lecz błędnie został wskazany adresat – S. H. W wyniku złożenia przez Wojskowe Koło Łowieckie [...] odwołania od powyższej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy - Dyrektor D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W niniejszej sprawie organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia wskazanych kwestii. Braki w postępowaniu wyjaśniającym, które skutkowały naruszeniem prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego, w rezultacie przyniosły skutek w postaci naruszenia norm prawa materialnego. Organy administracji, dysponując narzędziami w postaci uprawnień z zakresu postępowania dowodowego, nie ustaliły faktów niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia procesu decyzyjnego. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w skardze. Wskazać należy, iż stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest Wojskowe Koło Łowieckie A we W., a nie jak zostało podane w decyzji pierwszoinstancyjenej – S. H. Sąd pragnie zaznaczyć, iż we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych został wskazany jako podmiot w rubryce III – Wojskowe Koło Łowieckie A, a jedynie został on podpisany przez wyżej wymienionego Prezesa Koła. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 29 listopada 2005 r. błędnie zaadresował wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie nieścisłości ujawnionych w przedmiotowej sprawie, albowiem nie zaadresował korespondencji do Wojskowego Koła Łowieckiego jako strony w sprawie, tylko imiennie do prezesa koła – S. H. W związku z powyższym owo wezwanie nigdy nie dotarło do skarżącego. Wojskowe Koło Łowieckie, jak zostało zaznaczane w całej prowadzonej korespondencji z organem, działało przy Dowództwie Ś. Okręgu Wojskowego. Wskazać należy, iż korespondencja kierowana do Wojskowego Koła Łowieckiego A zawsze przechodziła przez kancelarię sztabu SOW, skąd następnie była jemu przekazywana. Skarżący wskazał, iż Wojskowe Koło Łowieckie w Kancelarii Sztabu jest znane i istnieje w rozdzielniku pocztowym, to jednak członkowie koła, w tym jego Prezes, nie są znani. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że Kancelaria Sztabu odesłała wyżej wskazane wezwanie do nadawcy z powodu nie rozpoznania adresata. W związku z powyższym organ administracji powziął wiadomość o nie doręczeniu wyżej wymienionej przesyłki. Jednakże decyzję z dnia [...] zaadresował po raz kolejny błędnie – nie adresując jej do skarżącego Wojskowego Koła Łowieckiego A, tylko imiennie do jego Prezesa – S. H. Wskazać należy, że i tym razem korespondencja została przekazana nadawcy. Sąd pragnie zaznaczyć, że podczas toczącego się postępowania administracyjnego, organy w sposób nieprawidłowy oznaczyły stronę niniejszego postępowania. Nie jest zrozumiałe dla Sądu, że pomimo wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym w sposób klarowny wyjaśniono powód braku reakcji ze strony skarżącego – Wojskowego Koła Łowieckiego na wezwanie z dnia 29 listopada 2005 r. oraz decyzji z dnia [...], organ administracyjny nie przychylił się do stanowiska skarżącego, wydając zaskarżone postanowienie. Sąd w pełni podziela zdanie skarżącego, iż w takiej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. winien był przywrócić ów termin, albowiem uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiło bez winy skarżącego. Ponadto wina w uchybieniu wyżej wspomnianego terminu leży po stronie organu administracji, albowiem decyzja z dnia [...] nie została skierowana do strony, tylko do członka jej zarządu i tym samym nie weszła ona skutecznie do obrotu prawnego. W związku z powyższymi uchybieniami, zdaniem Sądu rozstrzygnięcie winno skutkować eliminacją postanowienia z obrotu prawnego. Organ odwoławczy, mający wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające – art. 136 KPA, bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia – art. 138 § 2 KPA ( por. wyrok NSA z dnia 4 maja 192 r., I SA 95/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 41). Reasumując, organ administracyjny w przedmiotowej sprawie nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych, albowiem nie zebrał w pełni materiału dowodowego, który byłby wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy. Brak powyższych ustaleń skutkował niemożnością dokonania prawidłowej subsumcji przez organ, gdyż podstawą jej prawidłowości jest właściwe ustalenie stanu faktycznego i materiału dowodowego, aby prawidłowo móc go odnieść do przepisu prawa, który rozstrzygałby o właściwej procedurze, mającej zastosowanie w rzeczonej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984 r. I SA 508/84, OSNA 2/84/100). W związku z przytoczoną powyżej argumentacją, stwierdzić należy, że materiał dowodowy, który znajduje się w aktach administracyjnych oraz to, co zostało podniesione przez skarżącego w odwołaniu, pismach do organu oraz w skardze na postanowienie wydane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., zostało całkowicie pominięte w postępowaniu administracyjnym przez organ decyzyjny, przez co materiał dowodowy nie został prawidłowo rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA. Jak zostało utrwalone w literaturze podstawą do uchylenia decyzji jest brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego, oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś Postępowanie administracyjne, Warszawa 2000 r. str. 305-306) Wyżej wskazane uchybienia występujące w sprawie, zarówno dotyczące procedury jak i prawa materialnego, stanowią takie naruszenie tych przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjno prawnego materialnego lub procesowego (T. Woś Postępowanie administracyjne, Warszawa 2000 str. 458). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 wyżej wymienionej ustawy.