II SA/Wr 638/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N. we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N. we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji o nałożeniu na skarżącą grzywny w kwocie 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na usunięciu nieprawidłowości w przewodach kominowych i wentylacji nawiewno-wywiewnej budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, przywołując treść art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej regulacji wynika, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Nie wystarcza także samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wobec tego należało przejść do oceny argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Sąd stwierdził, że wniosek zawarty w skardze jest lakoniczny i sprowadza się do przytoczenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy sąd doszedł do przekonania, że strona nie wskazała w żaden sposób, jakie szkody wystąpią w razie wykonania kwestionowanego postanowienia. Nadto nie wykazano czy i jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonego aktu oraz nie uzasadniła w żaden sposób swojego stanowiska. Wobec tego sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie zostało wykazane, że spełniona została którakolwiek z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niemniej warto wspomnieć, że dokonana w tym zakresie ocena nie wiąże jednak sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.