II SA/Wr 64/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sebastiana K. na decyzję Wojewody D. z dnia 6 grudnia 1999 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego - oddala skargę. Decyzją z dnia 30 sierpnia 1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kierownik Referatu ds. Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta w J.-G., działając z up. Prezydenta J.-G., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Sebastianowi K. pozwolenia na rozbudowę domu jednorodzinnego położonego w J.-G. na działce nr 150 przy ul. M. 23. Odwołanie od tej decyzji złożyli Anna Ś.-S. i Ziemowit S. właściciele sąsiedniej działki położonej w J.-G. przy ul. M. 21. Podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przez nie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wskutek tego zatwierdzenie projektu niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego "NC" oraz zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 80, art. 81 i art. 107 Kpa przez nieinformowanie odwołujących się o podejmowanych w sprawie czynnościach i przeprowadzonych dowodach, nie zapewnienie im prawa do składania oświadczeń, wniosków i wniosków dowodowych, nie zapewnienie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, oparcie decyzji wyłącznie na wnioskach i twierdzeniach wnioskodawcy, a także brak uzasadnienia faktycznego skarżonej decyzji wnieśli o uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania podali, że przeprowadzając ponownie postępowanie organ I instancji pominął zupełnie uprawnienia odwołujących się jako strony postępowania, rażąco naruszając podstawowy obowiązek organu administracyjnego wynikający z art. 10 par. 1 Kpa polegający na zapewnieniu stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. I tak organ I instancji nie powiadomił odwołujących się o złożeniu do akt nowego projektu, nie powiadomił odwołujących się o czynnościach jakie podejmuje, rozpatrując sprawę ponownie oraz o dowodach jakie dopuszcza w sprawie. Wskutek tego nie zapewniono odwołującym się możliwości wypowiedzenia się co do tych czynności i dowodów, składania własnych wniosków, dowodów i oświadczeń. W tej sytuacji decyzja oparta została wyłącznie na wnioskach i twierdzeniach wnioskodawcy. Brak uzasadnienia faktycznego decyzji /art. 107 par. 3 Kpa/ uniemożliwia odwołującym się ustalenie faktów uznanych za uzasadnione oraz dowodów, na których organ się oparł. Wskazane wyżej naruszenie prawa odwołujących się do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu skutkować winno, w ocenie odwołujących się, uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji w zupełności pominął fakt, iż od czasu wydania pierwszej decyzji z dnia 21 kwietnia 1999 r. do wydania zaskarżonej decyzji nastąpiła istotna zmiana okoliczności wskutek wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego "NC". Zatwierdzająca ten plan uchwała Rady Miejskiej J.-G. z dnia 23 lutego 1999 r. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa D. nr 20 z dnia 30 lipca 1999 r. Plan ten przewiduje dla terenu, na którym zamierzona jest inwestycja oznaczenie symbolem MN określonym jako "tereny mieszkalne o niskiej intensywności zabudowy" i ustala wskaźnik zabudowy co do jej powierzchni i intensywności. Decyzja organu I instancji wbrew ustaleniom planu dopuszcza do rozbudowy przekraczającej znacznie te wskaźniki sięgającej blisko 90 procent działki. Uwzględnić przy tym należy - co pominął organ I instancji - istniejące już na działce oprócz budynku mieszkalnego budowle w postaci zakładu fryzjerskiego, garażu wolnostojącego, zadaszonej szopy oraz budynku gospodarczego z funkcjonującym w nim nielegalnie zakładem usługowym w postaci małej poligrafii. Podnieśli, że obowiązkiem organu I instancji wynikającym z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest sprawdzenie przed wydaniem decyzji zgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek ten jest niezależny od podobnego obowiązku poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie obowiązek ten nie został przez organ I instancji spełniony. Powołując się na powyższe wnieśli o uchylenie wydanej w sprawie decyzji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia 6 grudnia 1999 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 2 Kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ Wojewoda D. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji udzielił Sebastianowi K. pozwolenia na rozbudowę domu jednorodzinnego położonego w J.-G. na działce nr 150 przy ul. M. 23. Pozwolenie zostało wydane w taki sposób, że po zrealizowaniu inwestycji zostałoby zabudowane ok. 40 procent powierzchni działki budowlanej. Tymczasem obowiązujące od 14 sierpnia 1999 r. zmiany w planie miejscowym wprowadzają dla obszaru, na którym ma się znaleźć przedmiotowa inwestycja, ograniczenia odnośnie intensywności zabudowy, ustalając jej maksymalny wskaźnik na poziomie 0,20 /tzn. 20 procent powierzchni działki/. Niezgodność inwestycji z planem miejscowym stanowi okoliczność wykluczającą możliwość udzielenia pozwolenia na jej realizację. Wojewoda wskazał, że organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, powinien uwzględnić również fakt, że z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami planu. Tak stanowi przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Organem właściwym do stwierdzenia faktu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej w przedmiotowej sprawie jest Prezydent J.-G. Dodał, że pozostaje jeszcze jedna okoliczność, mogąca mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie, którą organ I instancji powinien uwzględnić. Mianowicie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi postępowanie w przedmiocie samowolnie prowadzonych robót budowlanych w części obiektu mającego podlegać rozbudowie. W tej sprawie wydał decyzje z dnia 1 października 1999 r. (...) i z dnia 23 listopada 1999 r. (...) w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł jak w osnowie wydanej decyzji. Skargę na tę decyzję złożył inwestor - Sebastian K. Podniósł w niej zarzut: 1. naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 6-10, art. 16, art. 77 par. 1, art. 80, art. 81 i art. 107 par. 2 Kpa przez dokonanie działań prawnych skutkujących wydanie zaskarżonej decyzji, wydanie jej bez uprzedniego zapoznania strony z nowymi materiałami akt, naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych wskutek pominięcia podczas rozpoznawania sprawy skutków ostatecznej decyzji z dnia 13 stycznia 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z jednoczesnym brakiem uzasadnienia w tym kierunku; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a/ art. 35 ust. 3 oraz 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/, b/ art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ na skutek uchylenia decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz pozwoleniu na budowę z argumentacją wskazaną w zaskarżonej decyzji, mimo że organy I i II instancji były związane skutkami ostatecznej i nie uchylonej uprzednio decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 stycznia 1999 r. oraz wydania zaskarżonej decyzji mimo złożenia przez skarżącego wniosku o wydanie tzw. pozwolenia na budowę przed datą wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania terenu, a nawet wydania po raz pierwszy decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 21 kwietnia 1999 r. Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji lub stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu podał, że dnia 9 grudnia 1999 r. doręczono skarżącemu decyzję Wojewody D. Uzasadnienie tej decyzji wskazuje, że taka jej treść miała być skutkiem niezgodności decyzji Prezydenta Miasta J.-G. z dnia 30 sierpnia 1999 r. z warunkami obowiązującego podobno od dnia 14 sierpnia 1999 r. miejscowego planu zagospodarowania terenu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje, że poza zainteresowaniem organu II instancji znalazł się fakt, że skarżący wystąpił w wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę w miesiącu kwietniu tego roku, a wnioskowaną decyzję po raz pierwszy wydano już w dniu 21 kwietnia 1999 r. Pominięto także okoliczność, że do chwili obecnej skarżący dysponuje ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 stycznia 1999 r., która zgodnie z art. 47 Prawa budowlanego wiąże organy obu instancji. Organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję naruszył wyrażoną w art. 16 Kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnych i rozstrzygnął sprawę wbrew treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Zasadę tę akcentuje także art. 35 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając, iż decyzji o warunkach zabudowy nie uchyla się nawet mimo zmiany planu, jeżeli wydano pozwolenia na budowę. Dodał, że istotnym jest przy tym, że przepis ten nie wymaga aby decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna, lecz aby przed datą uchwalenia nowego planu w ogóle zaistniała, co w tej sprawie miało miejsce dnia 21 kwietnia 1999 r. Wniosek taki w ocenie skarżącego wydaje się być oczywistym skoro ustawodawca w przeciwieństwie do innych przepisów tej ustawy /np. art. 68/ nie obwarował jej warunkiem "ostateczności". Podał, że stanowisko takie znajduje oparcie także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1997 r. wydanym w sprawie III RN 12/97 wydanym w problemowo identycznej sprawie. Skoro więc w niniejszej sprawie istnieje ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 stycznia 1999 r., a w dniu 21 kwietnia 1999 r. w wyniku wcześniejszego wniosku wydano także pozwolenie na budowę /uchylone tylko z powodu braku pełni uprawnień projektanta/ ponowione także dnia 30 sierpnia 1999 r., to brak było zdaniem skarżącego podstaw do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny sprawujący zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności a prawem uznał, że skargę należy oddalić. Zaskarżona bowiem decyzja w niczym nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procedury administracyjnej. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ocena pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia 6 grudnia 1999 r. uchylająca decyzję Prezydenta J.-G. z dnia 30 sierpnia 1999 r. nr 85/99 w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę budynku jednorodzinnego położonego w J.-G. na działce nr 150 przy ul. M. 23. W świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (...) /art. 28/. Pozwolenie na budowę może być natomiast wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 32 ust. 4 pkt 1/ oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 32 ust. 4 pkt 2/. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym /art. 33 ust. 2/. Ustawa ta w art. 35 ust. 1 stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu 13 stycznia 1999 r. została wydana na rzecz skarżącego Sebastiana K. z upoważnienia Prezydenta Miasta J.-G. decyzja (...) ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku jednorodzinnego o drugi lokal mieszkalny o powierzchni zabudowy około 90 m/2/ przewidzianej do realizacji w J.-G. przy ul. M. 23, utrzymana następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.-G. z dnia 19 marca 1999 r. (...). Decyzja ta została wydana w warunkach obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J.-G., zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miejskiej w J.-G. z dnia 28 listopada 1991 r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa J. nr 8 z dnia 6 kwietnia 1992 r. i była ważna do dnia 31 grudnia 1999 r. W dniu 29 kwietnia 1999 r. Sebastian K. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę planowanej inwestycji i wniosek jego decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. (...) wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta J.-G. został uwzględniony. Decyzja ta jednak wskutek odwołania właścicieli działki sąsiedniej - Anny Ś.-S. i Ziemowita S. została uchylona przez Wojewodę D. decyzją z dnia 16 lipca 1999 r. (...) a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z powodu sporządzenia przedłożonego projektu budowlanego przez osobę nieuprawnioną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu przez inwestora wniosku przez dołączenie projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego projektanta decyzją z dnia 30 sierpnia 1999 r. (...) wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta J.-G. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że od dnia 14 sierpnia 1999 r. uchwałą z dnia 23 lutego 1999 r. (...) zostały wprowadzone zmiany do obowiązującego dotychczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J.-G., zatwierdzonego uchwałą (...) Rady Miejskiej w J.-G. z dnia 28 listopada 1991 r., a dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją. Z treści decyzji wydanej w niniejszej sprawie przez organ I instancji nie wynika by okoliczność ta była przedmiotem ustaleń i rozważań tego organu, a tym samym oceny pod względem zgodności projektu zagospodarowania działki z obowiązującym w dacie podejmowania owej decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane/. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, że ani pozwolenie na budowę, ani odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego nie mogą być wydane przez organ architektoniczno-budowlany bez uprzedniego sprawdzenia przez ten organ m. in. projektu zagospodarowania działki lub terenu co do jego zgodności z rozstrzygnięciami z zakresu planowania przestrzennego. Wymienione w omawianym przepisie prawa sprawdzenia są obowiązkowe. Brak ich dokonania lub dokonanie w sposób niewłaściwy oznacza, że dana decyzja jest wadliwa, jako wydana z naruszeniem prawa, które może mieć nawet cechy rażącego naruszenia prawa pociągającego nieważność wydanej decyzji. Podnieść należy, że decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się dla działalności budowlanej, która powoduje zmiany zagospodarowania terenu niezależnie od tego, czy dla danego terenu jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy też go nie ma. W sytuacji zatem gdy dla danego terenu nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź gdy plan ten wprawdzie był ale następnie został zmieniony, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, istnieje możliwość, że na terenie objętym planem miejscowym w okresie sprawdzania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami zagospodarowania przestrzennego może pojawić się niezgodność pomiędzy planem miejscowym a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wówczas organ właściwy w sprawach pozwoleń na budowę powinien zawiesić postępowanie w sprawach budowlanych i sprawę niezgodności pomiędzy planem miejscowym i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedstawić organowi właściwemu w sprawach zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /por. też L. Bar, E. Radziszewski: Kodeks Budowlany Komentarz, Wyd. Prawnicze Sp. z o.o., W. 1999, str. 104/. Mimo zatem, że zgodnie z art. 47 wymienionej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, to w związku z treścią 35 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy Prawo budowlane organ wydający decyzję o jakiej mowa w tym przepisie prawa zobowiązany jest sprawdzić projekt zagospodarowania działki lub terenu co do jego zgodności z rozstrzygnięciami z zakresu planowania przestrzennego. W razie zaś stwierdzenia niezgodności pomiędzy planem miejscowym a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjąć działania o jakich wyżej mowa. Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. Wygaśnięcie decyzji, o których mowa w ust. 1 stwierdza organ, który wydał tę decyzję. Wprawdzie przepis ten w ustępie 3 stanowi, że przepisów jego ustępu 1 i 2 nie stosuje się, gdy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę i nie wymaga by decyzja ta była ostateczna, to jednak z jego treści w sposób jednoznaczny wynika wymóg istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę w dacie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie miała miejsca, a to z tego względu, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana po raz pierwszy przez organ I instancji w dniu 21 kwietnia 1999 r. została następnie uchylona decyzją Wojewody D. z dnia 16 lipca 1999 r., a tym samym została wyeliminowana z obrotu prawnego, a decyzja o pozwoleniu na budowę wydana w dniu 30 sierpnia 1999 r. przez organ I instancji została podjęta po dniu wprowadzenia zmian do obowiązującego dotychczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołany w skardze wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1997 r., III RN 12/97 /OSNAPU 1997 nr 21 poz. 411/ dotyczy sytuacji, w której podmiot prawny dysponujący prawem do gruntu oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu legitymuje się wydaną przez organ I instancji decyzją o pozwoleniu na budowę w dacie wejścia w życie uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego lub zmian do tego planu. Dodać przy tym należy, że teza o wzmożonej ochronie podmiotu będącego w powyższej sytuacji prawnej została podjęta na tle stanu faktycznego mającego miejsce w okresie styku ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./ oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./ i wynikała z wykładni zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przepisów intertemporalnych. Skoro zatem organ I instancji, wydając w sprawie decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie dopełnił spoczywającego na nim z mocy art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązku kontroli zgodności projektu zagospodarowania działki, której postępowanie dotyczy z wymaganiami zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo organ odwoławczy rozpoznając odwołanie decyzję organu I instancji uchylił i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ten wyjaśni i ustali wyżej wskazaną okoliczność faktyczną i w zależności od wyników tych ustaleń podejmie działania o jakich mowa wyżej i wyda w sprawie prawidłowe rozstrzygnięcie. Sprawa zaś ewentualnie samowolnie prowadzonych przez przyszłego inwestora robót budowlanych na działce, której niniejsze postępowanie dotyczy, stanowi odrębną sprawę administracyjną. W świetle tego co powiedziano wyżej, decyzję zaskarżonej treści uznać należało za prawidłową. W niczym bowiem nie narusza ona zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procedury administracyjnej. Jest zatem prawidłowa. W tej sytuacji skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.