II SA/Wr 641/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 203.259,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie R., oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], [...], [...], [...], spowodowanej jej geodezyjnym podziałem postanawia: I. uchylić postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 listopada 2008 r. (Nr [...]) odmawiające wstrzymania wykonania decyzji wójta Gminy Ś. K. z dnia 17 czerwca 2008 r. (nr [...]); II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wójta Gminy Ś. K. z dnia 17 czerwca 2008 r. (nr [...]) ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 203.259,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie R., oznaczonej ewidencyjnie nr [...], [...], [...], [...], [...], spowodowanej jej geodezyjnym podziałem Skarżący zwrócił o wstrzymanie wykonania decyzji wójta Gminy Ś. K. Wniosek ten, bez wskazania podstawy prawnej żądania, ograniczał się do kwestionowana zasadności wymierzenia opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.") postanowieniem z dnia 14 listopada 2008 r. odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji organu pierwszej instancji nie zaś decyzji Kolegium, dlatego też brak było podstaw do wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 i 2 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadą jest więc wykonywanie zaskarżonych aktów, mających przymiot ostateczności. Wyjątkiem do przywołanej zasady jest regulacja prawna zawarta w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,u.g.n."). Stosownie do treści art. 9 u.g.n., organ administracji publicznej, który wydał ostateczną decyzję w sprawach, o których mowa w przepisach działu III ustawy (art. 92-148b u.g.n. ,,Wykonie, ograniczenie lub pozbawienie prawa do nieruchomości"), po wniesieniu skargi na tę decyzję jest zobowiązany wydać z urzędu postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości. Intencja ustawodawcy jest zatem czytelna - na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wstrzymania wykonania w całości, z urzędu, zaskarżonej decyzji. Wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej do sądu decyzji nie jest uzależnione od woli organu administracji publicznej, ani też od złożenia wniosku przez stronę. W tym miejscu podzielić należy pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2004 r.(sygn. akt II SA/Gd 231/04), że niezastosowanie się organu administracji do przepisu art. 9 u.g.n. stanowi naruszenie prawa, polegające na bezczynności tego organu, w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki negatywne do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania z urzędu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, przewidziane w przepisach art. 122 i art. 126 tej ustawy. Ponadto jak słusznie zauważył Sąd w tym orzeczeniu, niewydanie przez organ tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia stawia stronę skarżącą w znacznie mniej korzystnej sytuacji prawnej, z uwagi na to, że Sąd może stosować wyłącznie przepisy art. art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., które przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podjęte przez Kolegium rozstrzygniecie, w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, nie może się ostać. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, przed wydaniem postanowienia organ odwoławczy powinien zwrócić się do Skarżącego o doprecyzowanie wniosku, jednocześnie wskazując konsekwencje dokonanego wyboru. Takie działanie Kolegium byłoby realizacją zasady ogólnej wyrażonej w art. 9 Kpa - obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej oraz czuwania na tym, aby strona nie ponosiła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udziela jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Dlatego też za niedopuszczalną uznać należy praktykę polegającą na jednostronnej interpretacji woli strony, prowadzącą w konsekwencji do niekorzystnego załatwienia sprawy z przyczyn formalnych. Niezależnie od tego Kolegium odmawiając wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji niedostrzegło istnienia normy prawnej wyrażonej w art. 9 u.g.n. Obowiązkiem organu odwoławczego poza wypełnieniem obowiązków wynikających z art. 9 kpa, było uwzględnić tą szczególną regulację i na tej podstawie wstrzymać z urzędu wykonanie zaskarżonej do sądu decyzji. Skoro zatem Kolegium wydało postanowienie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., dopuszczalne było na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. uchylenie postanowienia Kolegium i wstrzymanie wynikania zaskarżonej do sądu decyzji.