II SA/Wr 644/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. N. o przesunięcie terminu do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. W. N. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od wezwania do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przesunięcie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. W. N. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (nr[...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od wezwania do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego. Powyższe rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lutego 2013 r. Pismem z dnia 13 marca 2013 r. J.W. N. wniósł "o przesunięcie terminu złożenia wniosku o kasacje wyroku II SA/WR 644/12 z 17.01.2013 r. do dnia 13.04.2013 r." ze względu na jego przewlekłą chorobę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wskazany termin trzydziestodniowy do złożenia skargi kasacyjnej, nie ma charakteru terminu sądowego. Jest terminem ustawowym i nie może być przedłużony ani skrócony przez Sąd. Natomiast w razie uchybienia tego terminu dopuszczalne jest jego przywrócenie na ogólnych zasadach (art. 86-89 p.p.s.a.). Z tego też względu wniosek J. W. N. o przesunięcie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. W zaistniałych zatem okolicznościach postępowanie incydentalne wszczęte powyższym wnioskiem skarżącego, jako bezprzedmiotowe, podlegało – w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – umorzeniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.