II SA/Wr 644/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec robót budowlanych polegających na remoncie elewacji wraz z dociepleniem budynku mieszkalnego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 620 zł (słownie: sześćset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej w Z., utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] r. nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec robót budowlanych polegających na remoncie elewacji wraz z dociepleniem budynku mieszkalnego przy ul. J. [...] w Z.. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wyjaśniono, że w ww. budynku wyodrębnione są lokale mieszkalne stanowiące własność osób trzecich, a Spółdzielnia Mieszkaniowa w Z. nie uzyskała prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co obligowało organ architektoniczno-budowlany do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania opisanych w decyzji robót budowlanych. Spółdzielnia Mieszkaniowa w Z. wniosła na ww. decyzję Wojewody D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy obu instancji zignorowały uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2015 r. (sygn. akt II OPS 2/15), a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 176/16), z których wynika, że spółdzielnia mieszkaniowa nie musi uzyskiwać zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych, które zamierza wykonać w obrębie części wspólnych nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Zdaniem Wojewody skarga zasługiwała na uwzględnienie w całości, dlatego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił własną decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że planowana inwestycja dotyczy części wspólnych budynku i mieści się w zakresie obowiązków Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. jako zarządcy tych części nieruchomości. Wojewoda stwierdził, że ponowna analiza akt sprawy i orzecznictwa sądów administracyjnych wykazała, iż w omawianej sprawie zgoda współwłaścicieli budynku na wykonanie zamierzonych robót budowlanych nie była konieczna, a więc brak było postaw faktycznych i prawnych do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót. Nadto Wojewoda dodał, że jego decyzja z dnia [...] została nie została wydana bez podstawy prawnej lub w warunkach rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ w całości uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Analiza uzasadnienia decyzji Wojewody w tym zakresie pozwala przyjąć, że organ w całości podzielił argumentację strony skarżącej. Nadto decyzja zawiera wzmiankę, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej lub w warunkach rażącego naruszenia prawa. Sąd zauważył przy tym, że decyzję z dnia [...] Wojewoda D. wydał po upływie trzydziestu dni od otrzymania skargi, jednak naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. nie miało w tym wypadku wpływu na wynik sprawy. Sąd uwzględnił bowiem, że akta administracyjne I instancji dotarły do Wojewody w dniu 20 września 2016 r. (pismo o przekazaniu akt – poz. 7 akt Wojewody D.), a więc dopiero wówczas mogło dojść do wydania decyzji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji, skoro skutecznie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem skargi, to postępowanie sądowe należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast w pkt II sentencji postanowiono w zgodzie z art. 201 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się 500 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi i kwota 120 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym, stanowiąca 1/4 kwoty wynagrodzenia wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1667). Sąd zastosował w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części. Zdaniem Sądu uzasadnione było tego rodzaju odstąpienie, ponieważ pełnomocnik strony skarżącej zgłosił swój udział w postępowaniu dopiero na etapie uzupełnienia braków formalnych skargi, natomiast skarga została podpisana przez osoby umocowane do reprezentacji Spółdzielni Mieszkaniowej. Sąd uznał więc, że udział pełnomocnika w sprawie nie wiązał się z takim nakładem pracy, który przyczyniłby się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. Sąd ocenił zatem, że dotychczasowa aktywność pełnomocnika strony skarżącej w postępowaniu sądowym stanowiła uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 206 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji.