II SA/Wr 645/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.D. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi D.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odmówić zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. D.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Powiatu W. z dnia [...] Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia co do stanu prawnego w zakresie tego, iż lokale mieszkalne (mieszkania) mieszczącego się w budynku położonym przy ul. [...] we W. stanowią publiczny zasób mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.). Po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2007 r. na rozprawie powyższej sprawy, Sąd oddalił skargę. Na wniosek skarżącego z dnia 26 lutego 2007 r. zostało sporządzone uzasadnienie w/w wyroku, który został mu doręczony w dniu 3 kwietnia 2007 r. W dniu 13 kwietnia 2007 r. wpłynął do Sądu formularz wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. We wniosku tym skarżący stwierdził m.in., iż zamierza złożyć skargę kasacyjną od zapadłego wyroku. Po jego rozpoznaniu, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. referendarz sądowy przyznał D.D. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Mimo wyznaczenia przez Okręgową Izbę Radców Prawnych we W. dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A.S. skarga kasacyjna nie została wniesiona. Jak wynika z pisma pełnomocnika z dnia 8 lutego 2008 r., że został on wyznaczony jeszcze w grudniu 2006 r. i do tej pory, pomimo wielu pism skierowanych do skarżącego, nie uzyskał od strony stosownych wymaganych prawem pełnomocnictw. W związku z tym radca prawny A.S. wniósł o zwolnienie go z obowiązku reprezentowania D.D., gdyż de facto nie posiada do tego umocowania. Wyrok z dnia 21 lutego 2007 r. stał się prawomocny od dnia 9 maja 2007 r. Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. skarżący zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w związku ze sprawą ze skargi nr [...] toczącą się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, w ramach której dochodzi uznania wprowadzenia przez Polskę przepisów o przymusie adwokacko-radcowskim, w tym takich przepisów jak art. 175 § 1 i art. 194 § 4 w/w ustawy, za naruszające Konwencję. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący stwierdził, że jeżeli ETPC uzna skargę za uzasadnioną, to tym samym przepisy o przymusie adwokacko-radcowskim będą niegodne z Konwencją i w związku z tym utracą swoją moc. W tej sytuacji dopuszczalna stanie się możliwość osobistego sporządzenia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 21 lutego 2007 r. Strona jest zaś zainteresowana sporządzeniem tej skargi osobiście, ponieważ z doświadczenia wynika, że adwokaci oraz radcy prawni ustanowieni z urzędu mają z reguły tendencję do odstępowania od sporządzenia skarg kasacyjnych na rzecz ograniczenia się jedynie do napisania opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Sporządzają ją jedynie w razie jej oczywistej zasadności, czyli oczywistej niezasadności zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem oczywista zasadność skargi kasacyjnej nie powinna być jedynym, czy dominującym, warunkiem prawa strony do drugiej instancji w sprawie. Rozstrzygniecie w niniejszej sprawie zależy zatem – zdaniem skarżącego – w świetle powyższych okoliczności od wyroku ETPC. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się inne postępowanie, tj. przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka (sygn. akt nr [...]) w sprawie uznania wprowadzenia przez Polskę przepisów o przymusie adwokacko-radcowskim, w tym przepisów jak art. 175 § 1 i art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, za naruszające Konwencję. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy zauważyć, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Malczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, wydanie 2, s. 457). Z powyższego wynika zatem, iż zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Ponieważ zaś rozpatrywana sprawa została już zakończona wydaniem wyroku o oddaleniu skargi D.D., w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy już nie zależy od wyniku innego postępowania, np. toczącego się przed ETPC. Z tych powodów wniosek o zawieszenie postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Stąd na podstawie art. 131 w związku z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.