II SA/Wr 647/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta G. po rozpatrzeniu zgłoszenia J. B. z dnia [...], w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb B. wniósł sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, że w dniu [...] wpłynęło zgłoszenie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wniesione przez J. B. Do zgłoszenia dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] Starosta G., po przeprowadzeniu analizy przedłożonego wraz ze zgłoszeniem projektu budowlanego i innych dokumentów, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia o: usunięcie rozbieżności w zakresie wskazania prawidłowego adresu zamierzenia budowlanego; część rysunkową projektu zagospodarowania terenu sporządzona na mapie do celów projektowych obejmującą obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (ponadto ww. mapa powinna zawierać elementy, o których mowa w § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia); określenie w projekcie budowlanym - wymaganych § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - rozwiązań zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego zapewniającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem; wymagany na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowalnych, brakujący w opinii projekt geotechniczny. Na wykonanie nałożonych obowiązków Starosta G. wyznaczył termin 40 dni od daty doręczenia postanowienia oraz pouczył, że ich niewykonanie w określonym terminie, będzie skutkować wydaniem decyzji o sprzeciwie wobec realizacji przedmiotowej inwestycji. W piśmie z dnia [...] J. B. zawnioskował o przedłużenie terminu określonego w ww. postanowieniu. W odpowiedzi, Starosta pismem z dnia [...] nie odnosząc się do żądania inwestora, poinformował go jedynie o skutkach niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...]. W związku z tym, że J. B. ich nie wykonał, Starosta G. wydał dnia [...] decyzję wnoszącą sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Na powyższą decyzję odwołanie z dnia [...] złożył J. B., w którym zawnioskował o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania J. B. odniósł się, co kwestii realizacji obowiązków nałożonych postanowieniem Starosty G. z dnia [...] Odwołujący się uznał, że nie istnieją wątpliwości co do adresu położenia przedmiotowego zamierzenia budowlanego, ponieważ, jak wynika z mapy o większej skali, działka nr [...], obręb: B., leży rzeczywiście w miejscowości G. Potwierdza to także zawiadomienie Wójta Gminy J. o nadaniu numeru porządkowego budynkowi objętego zamierzeniem inwestycyjnym, z którego wynika, że znajduje się on we właśnie tej miejscowości. Odwołujący zaznaczył także, że została już sporządzona nowa część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. J. B. podkreślił także, że projektant w pierwotnej wersji projektu - która została poprawiona - przyjął błędną kategorię geotechniczną budynku. W związku z tym, na skutek dokonanych modyfikacji, nie występuje już obowiązek sporządzenia dodatkowego projektu geotechnicznego. Odnosząc się do obowiązku przedłożenia dokumentacji w zakresie sieci wewnętrznych i przyłączy, odwołujący się uznał - powołując się na znowelizowane w 2015 r. brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 19 oraz pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - że w aktualnym stanie prawnym, w przedmiotowej sprawie nie wynika obowiązek dokonania w stosunku do nich zgłoszenia, a więc tym samym obowiązek przedkładania stosownej dokumentacji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że inwestycja polegająca na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego wymaga uprzedniego zgłoszenia. Do takiego zgłoszenia inwestor winien przedłożyć stosowne dokumenty, w tym projekt budowlany, którego rozwiązania powinny być zgodne z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W szczególności projekt taki musi zawierać rozwiązania dotyczące instalacji i urządzeń, w które winien być wyposażony budynek. Zatem brak załączenia rozwiązań w tym zakresie w projekcie budowlanym, powoduje, że przedłożony ze zgłoszeniem projekt jest niekompletny. Nieuzupełnienie w tym zakresie braków, obligowało organ I instancji do wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec planowanej inwestycji, po wcześniejszym wezwaniu do uzupełnienia braków dokumentacji załączonej do zgłoszenia. Wojewoda dostrzegł także, że wprawdzie wyznaczony termin był za krótki, jednak z uwagi na treść odwołania i sformułowaną w nim odmowę uzupełnienia projektu o brakujące zapisy dotyczące sieci i przyłączy, uznał że umożliwienie skarżącemu w takiej sytuacji uzupełnienia projektu nie doprowadziłoby i tak do zmiany decyzji. Na powyższą decyzję skargę złożył J. B. Wniósł w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o nakazanie Staroście G. przyjęcia projektu budowlanego budynku jednorodzinnego na działce [...], obręb B., bez obowiązku załączania do niego dokumentacji dotyczącej sieci i przyłączy. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżący przytoczył znowelizowaną w 2015 r. treść art. 29 ust. 1 pkt 19a i 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który wedle oceny skarżącego, zwalnia z obowiązku przedkładania stosownej dokumentacji dotyczącej ww. instalacji wewnętrznych. J. B. zaznaczył także, że w przypadku kolizji rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z ustawą Prawo budowlane znowelizowaną w 2015 r., pierwszeństwo należy przyznać ustawie, zgodnie z regułą lex posterior superior derogat legi priori inferiori oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. Na poparcie swoich argumentów przytoczył także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wedle którego budowa przyłączy, w obowiązującym stanie prawnym, może być wykonana albo na podstawie zgłoszenia - co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane - albo bez zgłoszenia, co wynika z art. 29a przywołanej wyżej ustawy. W tym ostatnim przypadku inwestor winien jednak sporządzić plan sytuacyjny na kopi aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wybór jednego z powyższych trybów pozostaje w wolnej gestii inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia zatem rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej także: u.p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie niezgodność z prawem skarżonej decyzji w stopniu mogącym mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie uzasadniałaby jej eliminację z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika, że J. B. dokonał zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], obręb B., gmina J. Zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane "Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Przy czym zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 budowa taka wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw ( art. 30 ust. 5). Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Według art. 30 ust. 2 w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Przepis art. 30 ust. 4b ww. ustawy stanowi zaś, że do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1-4 ustawy, przepis art. 35 stosuje się zaś odpowiednio. Z art. 33 ust. 2 P.b wynika, że inwestor obowiązany jest dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę, między innymi, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami. Zgodnie z art. 30 ust. 4b w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada na zgłaszającego w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c). Nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (art. 30 ust. 5d). W przedmiotowej sprawie organ wniósł sprzeciw, gdyż inwestor nie uzupełnił braków projektu budowlanego wskazanych w postanowieniu z dnia 16 lutego 2016 r., w szczególności przez przedstawienie w projekcie rozwiązań dotyczących instalacji i urządzeń budowlanych w które winien być wyposażony budynek zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem strony żądanie to jest bezpodstawne, gdyż ustawodawca dokonując nowelizacji ustawy - Prawo budowlane w 2015 r. zwolnił inwestorów z obowiązku uzyskania pozwoleń dla robót określonych w art. 29 ust. 1 pkt 19a i pkt 20 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie ocena zaskarżonej decyzji sprowadza się zatem w pierwszym rzędzie do konieczności rozstrzygnięcia, czy nie uzupełnienie przez skarżącego projektu budowlanego o rozwiązania dotyczące zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego zapewniającego użytkowanie budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, stanowiło wystarczającą podstawę wniesienia sprzeciwu względem dokonanego zgłoszenia budowy domu jednorodzinnego. Odnosząc się do powyższej kwestii, Sąd podzielił w tym względzie stanowisko organów wskazujące na niekompletność przedstawionego przez skarżącego projektu budowlanego, wyrażającą się w braku przedstawienia szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 34. ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Według art. 34 ust. 3 Projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust, 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; Jednocześnie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowi, że wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Odpowiednio w § 11 tego samego rozporządzenia wskazano, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową (ust. 1), przy czym opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać między innymi rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi wraz z punktami pomiarowymi, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń (ust. 2 pkt 8). W § 12 ust. 1 pkt 8 tego samego rozporządzenia wskazano, że część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać, między innymi, zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym: a) instalacje: wodociągowe, kanalizacyjne, ogrzewcze, wentylacyjne, chłodnicze, klimatyzacyjne i gazowe, b) instalacje i urządzenia budowlane: elektryczne i telekomunikacyjne oraz instalację piorunochronną, c) instalacje i urządzenia budowlane ochrony przeciwpożarowej określone w przepisach odrębnych wraz ze sposobem powiązania instalacji obiektu budowlanego bezpośrednio z sieciami (urządzeniami) zewnętrznymi albo z instalacjami zewnętrznymi na zagospodarowywanym terenie oraz związanymi z nimi urządzeniami technicznymi, uwidocznione na rzutach i przekrojach pionowych obiektu budowlanego, co najmniej w formie odpowiednio opisanych schematów lub przedstawione na odrębnych rysunkach. Analiza przywołanych wyżej przepisów pozwala na stwierdzenie, że wymogi jakim winien pod względem zawartości i szczegółowości odpowiadać projekt architektoniczno-budowlany określone zostały przez prawodawcę jako swego rodzaju zalecenia, a nie wymogi bezwzględnie obowiązujące w każdej sprawie. Na powyższe wyraźnie wskazuje odesłanie w § 11 ust. 2 i § 12 ust. 1 rozporządzenia do regulacji zawartej w jego § 7, gdzie wprost wskazano, że wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. Powyższe w połączeniu z treścią przytoczonego już wyżej art. 34. ust. 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oznacza, że wymagany prawem stopień szczegółowości oraz zakres przedmiotowy projektu budowlanego uzależnione są od charakteru planowanej inwestycji, zaś organy architektoniczno-budowlane uprawnione są do oceny czy w realiach danej sprawy przedłożony projekt budowlany spełnia minimalne wymogi wynikające w tym zakresie z przepisów prawa. W niniejszej sprawie organy orzekające dokonały takiej oceny, trafnie uznając, że ze względu na charakter planowanej inwestycji, polegającej na wzniesieniu zupełnie nowego obiektu budowlanego, konieczne jest przedstawienia w projekcie szczegółowych rozwiązań dotyczących instalacji wewnętrznych a brak w tym zakresie potraktowały jako niekompletność projektu budowalnego. W ocenie Sądu, brak prawnych jak też faktycznych przesłanek, aby stanowisko organu skutecznie w tym względzie zakwestionować. Na uwzględnienie nie zasługują zwłaszcza podniesione przez skarżącego argumenty oparte na twierdzeniu, że instalacje wewnątrz budynku nie wymagają pozwolenia na budowę zatem nie ma konieczności ujęcia ich w projekcie budowanym. Zauważyć przy tym należy, że w projekcie zawarta jest informacja, że zwolnienie w tym zakresie wynika z art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy - Prawo budowlane, sam zaś skarżący odwołuje się art. 29 ust. 1 pkt 19a oraz pkt 20 Prawa budowlanego. Przywołane przez skarżącego przepisy nie znajdują jednak zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Odnoszą się one bowiem do sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, telekomunikacyjnych ( pkt 19a ) oraz do przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Skarżący był zaś wzywany do uzupełnienia projektu w zakresie wyposażenia budowlano-instalacyjnego wewnątrz obiektu - czego przywołane wyżej przepisy nie dotyczą. Rozważania zatem wymaga, czy zastosowanie może mieć wskazany przez autora projektu budowlanego przepis art. 29 ust. 1 pkt 27 ustawy, który w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych i telekomunikacyjnych wewnątrz budynku. W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska prezentowanego przez inwestora, że ww. przepis zwalniał go z obowiązku ujęcia w przedmiotowym projekcie budowlanym ww. instalacji, gdyż nie wymagają one pozwolenia na budowę, jak też nie są objęte zgłoszeniem. Dokonane w niniejszej sprawie zgłoszenie dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Przy czym budowa kwalifikowana jest także jako roboty budowlane. Z kolei według art. 3 pkt 1 ww. ustawy, obiekt budowlany to budynek, budowla lub obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; Przez budynek ustawa rozumie taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2). Skoro ustawodawca kwalifikuje budynek jako obiekt budowlany musi on posiadać instalacje zapewaniające możliwość jego użytkowania. Takie instalacje stanowią niezbędną część budynku. Z obiektem budowlanym związane są także urządzenia budowlane, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jak już wskazano na wstępie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są roboty budowlane polegające na budowie wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych (obiektów budowlanych). Skoro zaś instalacje wewnętrzne zapewniające możliwość użytkowania budynku są z nim związane (co jest cechą obiektu budowalnego) i stanowią jego część, to przyjąć należy, że omawiane zwolnienie obejmuje również te instalacje. W takiej sytuacji zwolnienie o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, obejmujące budowę instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych i telekomunikacyjnych, nie dotyczy instalacji zapewniających użytkowanie budowanego budynku które razem z nim tworzą obiekt budowlany, gdyż stanowiąc część budynku objęte są one zwolnieniem z pkt 1a. Konsekwencją prezentowanego stanowiska jest jednak to, że wraz z budynkiem o którym mowa w art. 29 ust. 1 a poddane są one obowiązkowi zgłoszenia (art 30 ust. 1 pkt 1) i wszelkim rygorom jakie ustawodawca w związku z obowiązkiem zgłoszenia tego rodzaju inwestycji wprowadził. Rację ma zatem Wojewoda, że zwolnienie z art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego dotyczy sytuacji, kiedy w ramach przedsięwzięcia budowlanego wykonywane są wyłącznie roboty polegające na budowie instalacji wewnątrz już istniejącego budynku. Na marginesie Sąd zauważa, że redakcja omawianego przepisu w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji mogła wywoływać pewne wątpliwości interpretacyjne, czego wyrazem są choćby przywoływane przez skarżącego stanowiska organów centralnych, które ulegały zmianie. Wątpliwości te zostały jednak usunięte przez ustawodawcę, gdyż od 1 stycznia 2017 r. przepis ten uzyskał nowe brzmienie – doprecyzowano w nim, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia zwolnione są instalacje wykonywane w użytkowanych budynkach a nie w nowo budowanych. W świetle przedstawionych wyżej wywodów uznać należy, że jeżeli skarżący odmówił uzupełnienia zgłoszenia w zakresie uzupełnienie projektu budowalnego o instalacje wewnętrzne, to zasadnie organ pierwszej instancji - stwierdzając niekompletność projektu budowlanego - wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane. Z tych też względów, Sąd zgodnie z art. 151 u.p.p.s.a skargę oddalił.