II SA/Wr 651/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Ryszard Pęk Sędziowie: Sędzia NSA - Jolanta Sikorska Asesor WSA - Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do odbycia służby wojskowej. I) uchyla zaskarżoną decyzję; II) stwierdza, że decyzja wymieniona w pkcie I. nie podlega wykonaniu; III) zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. kwotę 10 zł (słownie: dziesięciu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zdolności do służby wojskowej. Powołaną decyzją Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska ustaliła Panu D. K. stopień zdolności do służby wojskowej - Grupa I kat. A - zdolny do służby wojskowej - uzasadniając, iż stwierdzone schorzenia kwalifikują do wyżej wymienionej kategorii zdolności do służby wojskowej. W odwołaniu wniesionym pismem z dnia [...]r. strona wniosła o uznanie, że nie jest zdolna do odbywania służby wojskowej z uwagi na fakt uczulenia na metal i pobierania z tego tytułu stosownych leków. Strona poddała się stosownym testom, które stwierdziły uczulenie na siarczan niklowy i chlorek kobaltowy wskazujące na konieczność braku kontaktu z określonymi przedmiotami, których listę strona załączyła do odwołania. Na poparcie powyższego strona przedstawiła zaświadczenia lekarskie. Po rozpatrzeniu odwołania, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji wskazując, iż w ramach czynności orzeczniczych dokonano dwukrotnego badania lekarsko-dermatologicznego, w tym konsultacji ordynatora oddziału dermatologicznego[...] Szpitala Wojskowego w Ż. i poza podawanym w wywiadzie uczuleniem na kobalt i nikiel nie stwierdzono objawów chorób skóry, co tym samym kwalifikowało Pana D. K. do wyżej ustalonej kategorii zdolności do służby wojskowej. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia poprzez nie podjęcie - zgodnie z art. 7 kpa niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieustosunkowanie się w uzasadnieniu orzeczenia do przedłożonej Komisji dokumentacji lekarskiej i nieprzeprowadzenie dodatkowych badań w sytuacji faktycznego zakwestionowania wyników badań na uczulenie, co doprowadziło do wadliwego orzeczenia. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie wykonania decyzji tj. powołania strony do czynnej służby wojskowej do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż nie poddano jej testom, ograniczono się do konsultacji z ordynatorem oddziału dermatologicznego stwierdzono, że poza wywiadem dotyczącym uczulenia na kobalt i nikiel nie miała objawów skóry. Natomiast w uzasadnieniu orzeczenia nie wspomniano czy i w jaki sposób oceniono dołączoną do odwołania dokumentację lekarską, z której przecież wynikało - zdaniem strony - że była mocno uczulona. Zatem Komisja nie zgodziła się z zapisami tej dokumentacji to powinna była to uzasadnić lub przeprowadzić własne badania. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej, ponieważ ustalenie zdrowia Pana D. K. oparto na wynikach specjalistycznych badań lekarskich przeprowadzonych przez lekarzy upoważnionych do badań dla potrzeb orzeczniczych wojskowych komisji lekarskich, a ustalenia zdolności do służby wojskowej dokonano zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 57, poz. 278 ze zm.). Ponadto jeżeli nawet takie zmiany skórne występowały, to - w tym przypadku - w krótkim czasie mijały bez śladu i nie upośledzały lub upośledzały nieznacznie sprawność ustroju, co mieści się w zakresie znaczeniowym § 2 p.1 (lub 2) załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia i czyni zasadnym orzeczenie kategorii A zdolności do służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) oraz zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Tak rozumiejąc rolę Sądu w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Bezspornym jest, iż zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), a stanowiąca, iż "w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli" jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Powyższa zasada została uszczegółowiona w art. 77 § 1 kpa wskazującym, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H.Beck 2004). Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, a w konsekwencji podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie znajdującego swój wyraz w decyzji organu administracji publicznej. Niezbędnym jest również, aby z uzasadnienia decyzji, które stanowi integralną jej część wynikała ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia, stosownie do art. 107 § 3 kpa. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy uznać, iż organ odwoławczy nie rozpatrzył w pełni zebranego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego, co miało swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, które w sposób lakoniczny wyjaśniało podjęte rozstrzygnięcie. Nie ustosunkowano się do badań lekarskich przeprowadzonych przez stronę skarżącą, nie przedstawiono w sposób wyczerpujący diagnozy poczynionej przez lekarza dermatologa oraz nie wskazano przyczyn z powodu, których odmówiono powołanym badaniom lekarskim wiarygodności i mocy dowodowej. Pominięcie, zatem w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ odwoławczy przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany jest do wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany przez przepisy k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem, aby uzasadnienie zawierało wskazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Konkludując należy uznać, że w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji miały miejsce uchybienia proceduralne mające wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji nie była również możliwa należyta ocena rozstrzygnięcia w aspekcie jego zgodności z prawem materialnym, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz orzekł o kosztach na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znajdowało uzasadnienie w treści art. 152 Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.