II SA/Wr 653/04

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA – Halina Kremis (spraw.) Asesor WSA – Alicja Palus Protokolant: Izabela Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Komunikacji w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej 500 (pięćset) zł kosztów postępowania; III orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w., po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Dróg i Komunikacji w W. w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie konstrukcji nawierzchni jezdni wraz z miejscami postojowymi w liniach krawężników, oznakowania pionowego, poziomego i urządzeń bezpieczeństwa ruchu a także kanału deszczowego ulicy D. w W. na odcinku od skrzyżowania z ulicą B. do skrzyżowania z ul. D., które to roboty zostały wykonane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...]r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na przebudowę ul. D. w W. na odcinku od skrzyżowania z ul. W. do skrzyżowania z ul. B. na działkach położonych w liniach rozgraniczających ul. D., na podstawie art. 59 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 2 ust 1 ustawy z dna 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888 ), odmówił Zarządowi Dróg i Komunikacji w W. udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie objęto jedynie część wykonanych robót objętych pozwoleniem na budowę, w szczególności roboty budowlane wykonano jedynie na odcinku od km 0+184 do km 1+142 i to tylko w zakresie konstrukcji nawierzchni jezdni wraz z miejscami postojowymi w liniach krawężników, oznakowania pionowego, poziomego i urządzeń bezpieczeństwa ruchu a także kanału deszczowego ulicy D. w W. na odcinku od skrzyżowania z ulicą B. do skrzyżowania z ul. D. Organ zaznaczył, iż na wnioskowanym odcinku nie zostały wykonane chodniki oraz oświetlenie ulicy i w sytuacji gdy nie są zakończone w znaczącej części roboty objęte zatwierdzonym projektem, na które udzielono pozwolenie na budowę (odcinek od km 0+00 d km 0+148 nie został objęty przedstawionym wnioskiem), które ponadto mają istotne znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowania, nie można udzielić pozwolenia na użytkowanie nie ukończonego odcinak ulicy. W odwołaniu od tej decyzji Zarząd Dróg i Komunikacji w W. wniósł o uchylenie wyżej wymienionej decyzji w całości z uwagi na brak podstaw do twierdzenia, że nie wykonany zakres robót objętych zatwierdzonym projektem i pozwoleniem na budową ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa użytkowania drogi. W uzasadnieniu strona odwołująca podniosła, iż [...]roku wystąpił z wnioskiem do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w powiecie w. o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych zrealizowanych w ramach przebudowy ul. D. (dla I etapu realizacyjnego na odcinku od skrzyżowania z ul. B. do skrzyżowania z ul. D.) tj. nawierzchni jezdni wraz z miejscami postojowymi w liniach krawężników ul. D. i nowo wybudowanej kanalizacji deszczowej, mając na uwadze przepisy ustawy z prawo budowlane, a w szczególności art. 55, z którego zapisów wynika wymóg uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku: • ust.1 pkt 1 - nałożenia takiego obowiązku w wydanym pozwoleniu na budowę (ta okoliczność wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę), • oraz ust. 2 - jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Strona odwołująca się zauważyła, iż zgodnie z art. 57 ust. 6 ustawy prawo budowlane złożony przez nią wniosek stanowił wezwanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art.59b ust.1 w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania przez ZDiK. Dodała, iż w obowiązkowej kontroli obowiązany jest uczestniczyć inwestor, który otrzymuje 1 egzemplarz protokołu z przeprowadzonej kontroli, jednakże o takiej kontroli inwestor nie został powiadomiony i w niej nie uczestniczył, a tym samym nie posiada protokołu pokontrolnego, z którego jasno powinny wynikać ustalenia dotyczące zgodności wykonanych i zgłoszonych do użytkowania obiektów budowlanych (jezdnia oraz kanał deszczowy na I docinku realizacyjnym) z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz innymi warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Zarząd Dróg i Komunikacji w W. podkreślił, iż uzyskane przez niego pozwolenie na budowę obejmuje całe zamierzenie budowlane tj. przebudowę ul. D. na odcinku od ul. B. do ul. W. w branżach drogowej, sanitarnej i elektrycznej, jednak z uwagi na wysokie koszty realizacyjne całego zamierzenia inwestycyjnego nie mając wystarczających środków finansowych inwestor podjął decyzję o podzieleniu zadania na etapy realizacyjne, przy czym uwzględnił wynikające z dokumentacji projektowej różne technologie wykonywanych robót branży sanitarnej i drogowej zastosowanych dla dwóch odcinków realizacyjnych. ZDiK poinformował, iż zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym na odcinku: • od skrzyżowania z ul. B. do skrzyżowania z ul. D. roboty budowlane w granicach krawężników obejmują budowę nowej konstrukcji nawierzchni jezdni oraz budowę nowego kanału deszczowego (i ten zakres został zrealizowany i zgłoszony do użytkowania): • od skrzyżowania z ul. D. do skrzyżowania z ul. W. roboty budowlane w granicach krawężników obejmują wzmocnienie istniejącej konstrukcji nawierzchni jezdni (wykonanie warstwy ścieralnej, której nie wykonano od czasu modernizacji skrzyżowania ul. D. i poszerzenia ul. W. - koniec lat osiemdziesiątych) oraz uszczelnienie istniejącego kanału deszczowego metodą bezwykopową- w zasadzie są to remonty, na które obecnie nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a jedynie zgłoszenie robót. Zarząd Dróg i Komunikacji w W. zaznaczył, iż generalnym założeniem przy opracowaniu dokumentacji projektowej dla całego zamierzenia budowlanego od skrzyżowania z ul. B. do skrzyżowania z ul. W. w liniach rozgraniczających ul. D. było zachowanie dotychczasowych rzędnych niwelety drogi i jej elementów tj. krawężników, chodników, wjazdów oraz wcześniej zrealizowanych 2 zatok autobusowych. ZDiK wskazał, iż zrealizował I etap przebudowy ul. D. na odcinku od ul. B. do ul. D., obejmujący jedynie przebudowę konstrukcji jezdni w śladzie krawężników oraz budowę nowego kanału deszczowego - mając pełną świadomość, że taki zakres robót nie wpłynie w żaden sposób na ograniczenie bezpieczeństwa pieszych i zmotoryzowanych użytkowników drogi. Podkreślił, że na dzień dzisiejszy zarówno istniejący kanał deszczowy na odcinku od ul. D. do ul. W. oraz istniejące chodniki i funkcjonujące oświetlenie drogowe dla całego zamierzenia (odcinek od ul. B. do ul. W.) pełnią takie same funkcje, jak przed rozpoczęciem robót budowlanych na ul. D . W ocenie Odwołującego brak robót związanych z ich przebudową nie warunkuje bezpieczeństwa użytkowania całej drogi, jak twierdzi organ I instancji. Nadto podniósł, iż występuje istotna okoliczność uniemożliwiająca dalszą realizację oprócz przywołanych wcześniej problemów dotyczących finansowania inwestycji - nie został wymieniony, będący w złym stanie technicznym, gazociąg niskiego ciśnienia przebiegający od km 0+847 w chodniku ul. D. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję wskazując, iż niesłusznym jest zarzut, iż organ I instancji dopuścił się uchybień proceduralnych, polegających na niezastosowaniu art. 57 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, gdyż jak zaznaczył, wprowadzone w życie po 11 lipca 2003 r. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718) w art. 7 zawierają regulacje intertemporalne. Dodał, iż w punkcie 3 zawarto regulację na podstawie której "do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie". Organ odwoławczy zaznaczył, iż jak wynika z akt przedmiotowej sprawy pozwolenie na budowę inwestycji wydane zostało przez Prezydenta Miasta W. w roku [...] r., w związku z powyższym obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego zgodnie z przywołanym przepisem art. 7 nie podlegał obowiązkowej kontroli w trybie przepisu art. 57. Organ podniósł, iż powołany przez Odwołującego art. 55 ust. 3 stanowi, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli (...) przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, przepis ten skorelowany jest z art. 59 ust. 3 prawa budowlanego zgodnie z którym "jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót". Zauważył, iż sytuacja taka jest jednakże związana z ustaleniem przez organ udzielający pozwolenia na użytkowanie, że obiekt spełnia wymogi bezpiecznego użytkowania, pomimo niewykonania części robót, a w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 55 ust. 3 i 59 ust. 3, gdyż obiekt objęty wnioskiem nie spełnia wymogów bezpieczeństwa użytkowania, w szczególności z uwagi na brak wykonania chodników i oświetlenia ulicy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Zarząd Dróg i Komunikacji w W. zarzucając naruszenie przepisu art. 7, art. 107 § 3 i art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca podniosła, że decyzje obydwu organów orzekających w sprawie dotknięte są brakiem uzasadnienia faktycznego. Dodała, iż decyzja organu odwoławczego jest dla skarżącego niezrozumiała mając na uwadze, iż organ przyznał, iż ZDiK dokonał niezbędnych czynności i przedłożył wszelkie dokumenty wymagane prawem wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla zakończonych elementów robót budowlanych (nowo wybudowana kanalizacja deszczowa i konstrukcja jezdni wraz z miejscami postojowymi w liniach krawężników) na odcinku ul. D. od ul. B. do ul. D. o łącznej długości 958 mb, w szczególności, że w posiadaniu organu były wszelkie niezbędne protokoły badań, prób i sprawdzeń, atesty, certyfikaty i deklaracje zgodności na wbudowane materiały, a zatem mogły być eksploatowane i użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem. W ocenia Skarżącego zastanawiającym jest, w jaki sposób organ wydający decyzję o dopuszczeniu do użytkowania obiektu budowlanego lub jego braku może ją podjąć w sposób prawidłowy, bez dokonania wizji w terenie (kontroli obiektu), a jedynie w oparciu o przedłożone dokumenty. Nadto niezrozumiały dla strony jest sposób oceny stanu bezpieczeństwa w oparciu o dokumenty wymienione w Prawie budowlanym (dotyczą one spełnienia wymogów literalnie wyszczególnionych w ustawie), przy czym na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów nie można jednak wnioskować o niebezpieczeństwie na drodze, ale wręcz przeciwnie, skoro protokół odbioru (obejmujący odbiór jezdni wraz z oznakowaniem) został podpisany, należy sądzić, że na jezdni (części ul. D. objętej przebudową) jest bezpiecznie. Dodał, iż dysponuje pozytywną opinią projektanta dotyczącą zmodernizowanego odcinka ul. D. i w tej sytuacji nie można się zgodzić z decyzją organu odwoławczego, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji jedynie w oparciu o przedłożone dokumenty i lakoniczne stwierdzenie, że nie można wydać pozwolenia na użytkowanie kanału deszczowego oraz konstrukcji jezdni przebudowanych na długości 958 mb, które spełniają wszelkie wymogi techniczne i posiadają wszelkie badania i sprawdzenia, z uwagi na brak wykonania na tym odcinku chodników i oświetlenia, oraz warunkował wydanie pozwolenia na użytkowanie wykonaniem pełnego zakresu robót budowlanych na pozostałym do zrealizowania odcinku o długości 184 mb. Trudno też zrozumieć skarżącemu twierdzenie, że brak przebudowy istniejących chodników i oświetlenia ulicznego (taki zakres obejmuje zatwierdzony projekt na realizowanym odcinku robót), które w trakcie trwania budowy kanału deszczowego i nawierzchni jezdni były użytkowane zgodnie ze swoją funkcją i przeznaczeniem, może w jakkolwiek sposób mieć wpływ na bezpieczeństwo użytkowania wybudowanego w liniach rozgraniczających jezdnię kanału deszczowego, czy też samej konstrukcji jezdni. Dodał, iż faktycznie istniejące chodniki i oświetlenie drogowe są w stanie technicznym średnim, ale według oceny Skarżącego mogą być bezpiecznie użytkowane. Zauważył, iż zgodnie ze specyfiką robót drogowych, modernizacja ul. D. została tak zaprojektowana, aby zapewniony był dostęp do obiektów sąsiadujących z ulicą, ponadto zgodnie z pozwoleniem na budowę, ulica D. była faktycznie użytkowana przez cały okres modernizacji (ruch pieszych). Strona skarżąca uważa, że odmawiając zezwolenia na użytkowanie kanału deszczowego Strona przeciwna w uzasadnieniu nie powinna powoływać się na względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym na ul. D. także dlatego, że kanał ten jest zasypany, znajduje się pod przebudowaną całkowicie jezdnią i kanał został zbudowany na odcinku objętym zezwoleniem, zgodnie z zatwierdzonym projektem a jego dalszy odcinek przeznaczony jest do miejscowej naprawy, bez ingerencji w zewnętrzny pas drogowy ul. D . Podkreślił, że jezdnia wraz z krawężnikami po przebudowie znajduje się (zgodnie z projektem) na tym samym poziomie i nie zmieniło się w żaden sposób położenie istniejących chodników wobec nowej jezdni, a tym samym nie został pogorszony ich stan użytkowania. Strona skarżąca zaznaczyła, iż organ orzekające w sprawie nie poprały swojego stanowiska jakimikolwiek dowodami, opiniami czy ekspertyzami, a dowody i twierdzenia strony organ odwoławczy skwitował jedyny zdaniem, iż nie zasługują one na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, tym samym uchybiając przepisowi art. 7 k.p.a Jednocześnie zdaniem Strony skarżącej organy nadzoru nie dołożyły należytej staranności także dlatego, że nie wydały postanowienia (decyzji) o zamknięciu ul. D. w W. na odcinku od ul. B. do ul. D. dla ruchu kołowego i pieszego, z uwagi na odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie, a brak tego postanowienia wskazuje na niekonsekwencję w działaniu organów nadzoru budowlanego-bowiem skoro w omawianej sprawie brak jest władczego rozstrzygnięcia (zamknięcie drogi), to na ul. D. nie występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto strona zwróciła uwagę na fakt, że w ciągu pasa drogowego ul. D. znajduje się gazociąg w złym stanie technicznym, częściowo położony pod jezdnią, a częściowo pod chodnikiem i stronie skarżącej nic nie jest wiadome, aby nadzór budowlany dyscyplinował Zakład Gazowniczy do podjęcia działań mających na celu wymianę gazociągu na odcinku położonym pod chodnikiem ulicy D., mimo, że decyzja w tej sprawie została wydana i zagrożenie związane z nieszczelnym gazociągiem na pewno jest większe i bardziej realne niż zagrożenie związane z nie przebudowaniem istniejącego chodnika w ciągu ulicy D . D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.s.a.). Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" u.p.s.a., co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 138 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i które obowiązują w chwili orzekania przez organ II instancji. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył powyższe zasady nie dostrzegając wad, jakimi dotknięte było postępowanie organu I instancji i jednocześnie sam dopuścił się naruszeń prawa. Przede wszystkim wskazać należy, iż pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego w zakresie nie istnienia obowiązku przeprowadzenia przez organ nadzoru budowlanego kontroli zgłaszanego przez stronę skarżącego obiektu budowlanego jest błędny. Zasadnie organ I instancji w podstawie prawnej swojej decyzji przywołał art. 2 ust 1 ustawy z dna 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93 poz. 888 ), jednakże nie zastosował go wcześniej w prowadzonym przez siebie postępowaniu administracyjnym. Wskazany przepis, który wszedł w życie w dniu 31 maja 2004 r., stanowił bowiem, iż do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. A zatem w niniejszej sprawie znajdował m.in. zastosowanie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgodnie z którym, właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Złożenie przez stronę skarżącą wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie konstrukcji nawierzchni jezdni wraz z miejscami postojowymi w liniach krawężników, oznakowania pionowego, poziomego i urządzeń bezpieczeństwa ruchu a także kanału deszczowego ulicy D. w W. na odcinku od skrzyżowania z ulicą B. do skrzyżowania z ul. D. było - w świetle art. 57 ust. 6 ustawy Prawo budowlane- jednoznaczne z wezwaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. do dokonania kontroli (tzw. wizji lokalnej w terenie) zgłaszanego obiektu budowlanego. Zaznaczyć należy, iż przeprowadzenie kontroli nie zależy od uznania organu. W momencie złożenia wniosku przez inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie konkretyzuje się w odniesieniu do określonego indywidualnie oznaczonego podmiotu obowiązek dokonania wskazanej czynności kontrolnej. Należy zaznaczyć, że kontrola jest koniecznym etapem postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, który takiego pozwolenia wymaga (art. 55 ustawy Prawo budowlane). Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych kodeksu, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. Zachowanie wymagań określonych w rozdziale 4 działu II k.p.a. nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek niezależnie od rodzaju postępowania czy treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Obowiązkiem organów administracji jest konieczność wzięcia pod rozwagę wypowiedzi strony i ustosunkowanie się do tych wypowiedzi. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a tego w rozpoznawanej sprawie należycie nie uczyniono. Zasadnicza funkcja każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu przekonania strony (stosownie do dyrektywy zawartej w art. 8 kpa), że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody. Z analizy akt sprawy wynika, iż organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu w uzasadnieniu swoich decyzji organy administracyjne nie wykazały, że zaistniały w sprawie przesłanki określone art. 59 ust 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Tym bardziej, iż w świetle przepisów art. 57 ustawy Prawo budowlane spełnienie przez inwestora wymagań ustawowych obliguje organ nadzoru budowlanego do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Zauważyć należy, iż organy orzekające w sprawie nie kwestionowały kompletności czy prawidłowości dokumentów (określonych w art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane) przedłożonych przez stronę skarżącą wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla zakończonych elementów robót budowlanych ale swoje stanowisko opierały na tym, iż wniosek dotyczy tylko części inwestycji określonej pozwoleniem na budowę, a obiekt objęty wnioskiem nie spełnia wymogów bezpieczeństwa użytkowania, w szczególności z uwagi na brak wykonania chodników i oświetlenia ulicy. Mając na uwadze nie przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego kontroli zgłaszanego obiektu w terenie oraz zważywszy na zakres wniosku strony skarżącej (wniosek nie dotyczył chodników i oświetlenia) odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie należy uznać, co najmniej za przedwczesną. Zauważyć należy, iż ustawodawca dopuszcza możliwość użytkowania tylko części obiektu budowlanego, przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę. Przystąpienie do użytkowania takiego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), w tym przeprowadzenia procedury kontroli (określonej w art.59 a-59 g ustawy Prawo budowlane) w celu stwierdzenia czy zawnioskowana część obiekt budowlanego jest rzeczywiście zrealizowana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie jej odbioru i przekazanie jej do normalnej eksploatacji i użytkowania (rozumienie pojęcia "zakończenie budowy" zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996 r., SA/Wr 2735/95, "Prokuratura i Prawo" 1997, nr 6, poz. 49). Zdaniem Sądu przedstawione przez stronę skarżącą powody dla których wystąpiła ona o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tylko części planowanej inwestycji są logiczne, jednakże ich zasadność wymaga weryfikacji w toku wnikliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Rozpoznając na nowo niniejszą sprawę organ administracyjny winien rozpatrzyć wszystkie okoliczności wskazane przez stronę skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem organu I instancji przede wydaniem decyzji będzie wszystkim przeprowadzenie wizji lokalnej zgłaszanego do użytkowania obiektu budowlanego w trakcie której organ będzie mógł ocenić czy obiekt ten spełnia wymogi bezpieczeństwa użytkowania, w szczególności czy funkcjonujące stale na tym obszarze "stare" oświetlenie oraz chodniki nie mogłyby być nadal tymczasowo wykorzystywane dla zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania ukończonej części obiektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" u.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie o tym, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a.