II SA/Wr 653/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. N. na postanowienie Wojewody D. z dnia 13 lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę o schody zewnętrzne I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D. (dalej także jako organ odwoławczy, organ II instancji lub Wojewoda) zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r., Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. C. i U. C., uchylił w całości postanowienie Starosty Z. (dalej także jako organ I instancji lub Starosta) z dnia 16 grudnia 2014 r., znak [...], którym organ ten odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Irenie N. pozwolenia na rozbudowę budynku o schody zewnętrzne prowadzące na poziom piętra w budynku handlowo-usługowym w B. w granicach dz. nr [...] i [...] (Obr. [...], AM-12) miasto B., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 26 września 2014 r. do Starosty Z. wpłynął wniosek J. C. i U. C., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą "A." sp. cywilna J. C., U. C., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013 r. Powyższy wniosek podpisał jedynie J. C.. Starosta pismem z dnia 27 października 2014 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał wnoszącego do usunięcia braków formalnych poprzez: - poprawne określenie podmiotu występującego z żądaniem, - załączenie dokumentu - umowy spółki - podpisanie wniosku przez osoby prowadzące działalność gospodarczą w formie spółki prawa cywilnego. W odpowiedzi na powyższe pismo J. C. i U. C. w dniu 7 listopada 2014 r. złożyli ponownie wniosek, datowany na dzień 3 listopada 2014 r., podpisany przez oboje wspólników spółki cywilnej, o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013 r. We wniosku wskazali, że jako współwłaściciele działki nr [...] posiadają prawo przejazdu i przechodu do drogi publicznej przez działkę zainwestowania o nr [...]. Organ I instancji pismem z dnia 17 listopada 2014 r. zawiadomił J. C. i U. C. o pozostawieniu wniosku z dnia 29 września 2014 r. w przedmiocie wznowienia postępowania bez rozpoznania, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wskazanych w piśmie Starosty z dnia 27 października 2014r., tj. załączenia dokumentu w postaci umowy spółki. Powyższe pismo zostało doręczone każdemu z wnoszących w dniu 24 listopada 2014 r. Pismem z dnia 29 listopada 2014 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 grudnia 2014 r., J. C. i U. C. ponownie złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013r. W piśmie tym wskazali, iż "z wnioskiem o wznowienie postępowania występują J. i U. C. (...), właściciele nieruchomości gruntowej dz. nr [...] (Obr. [...], AM-12)". Starosta postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r. odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie ostatecznej decyzji Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku o schody zewnętrzne prowadzące na poziom piętra w budynku handlowo-usługowym w B. w granicach dz. nr [...] i [...] (Obr. [...], AM-12) miasto B. W uzasadnieniu postanowienia wskazano w pierwszej kolejności, iż sprawa była już przedmiotem postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Starostę Z. na wniosek "A." s.c. J. C., U. C.", z dnia 26 września 2014 r. żądający wznowienia postępowania w w/w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, powołując się na przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodano także, że "ponieważ treść wniosku z dnia 29 listopada 2014 r. oraz zakres żądania Wnioskodawców jest identyczny, jak we wniosku z dnia 29 września 2014 r. (który pozostał w aktach bez rozpatrzenia), organ do rozpatrzenia przedmiotowego postępowania wykorzystał dowody w sprawie zgromadzone we wcześniejszym postępowaniu". Zdaniem organu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wszczęcia postępowania żąda podmiot nieuprawniony, nie posiadający zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w sprawie - występujący pod nazwą "A." s.c. J. C., U. C." z siedzibą w B.. Starosta twierdził, iż "nawet gdyby przyjąć, że wnioskodawcami są wspólnicy spółki cywilnej, Pan J. C. i U. C., a nie sama spółka cywilna, to należy mieć na uwadze, że prawo użytkowania wieczystego do działki nr [...] nabyli oni jako małżonkowie w dniu 18 listopada 1991r., natomiast wg wpisu do CEIDG działalność w formie spółki cywilnej rozpoczęli, "A." J. C. w dniu 22 listopada 1990 r. i Firma handlowa "A." U. C. w dniu 20 marca 1997 r., zatem fakt wniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] do spółki cywilnej (w formie aktu notarialnego), z posiadania której Wnioskodawcy wywodzą swoje żądanie, winien zostać odzwierciedlony w księdze wieczystej nieruchomości. Brak w księdze wieczystej nr [...] wpisu, że nieruchomość stanowi współwłasność łączną wspólników spółki cywilnej, uniemożliwia tym samym uznanie wspólników spółki cywilnej pod nazwą: "A. s.c. J. C., U. C." za podmiot legitymowany w sprawie. Co więcej, wspólnicy wzywani przez organ do dostarczenia umowy spółki, umowy tej nie dostarczyli, wobec czego organ pozbawiony został także możliwości weryfikacji m.in. co do tego, czy obowiązek wniesienia wkładu i jakiego, został zastrzeżony w umowie spółki. W przeciwieństwie bowiem do spółek handlowych, obowiązek wniesienia wkładu do spółki cywilnej ma charakter fakultatywny. Istnieje tylko w sytuacji, w której został on przewidziany w umowie spółki i dostatecznie sprecyzowany." Ponadto w ocenie organu I instancji wnioskodawcy uchybili terminowi do wniesienia przedmiotowego wniosku, gdyż, jak wynika z akt sprawy dowiedzieli się oni o ostatecznej decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w dniu 17 września 2014 r., co oznacza, iż został przekroczony termin wynikający z art. 148 § 1 k.p.a. Podsumowując organ I instancji wskazał, że na etapie badania wniosku o wznowienie postępowania nie miał wątpliwości co do tego, że z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot (podmioty) nie będący stroną, a wniosek został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a., czego wyrazem jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Wojewoda D., po rozpoznaniu zażalenia J. C. i U. C., wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako u.p.b.) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy, przywołując treść art. 28 ust. 2 u.p.b. oraz ustalenia Starosty, że Państwo J. i U. C. są użytkownikami wieczystymi działki nr [...] położonej w sąsiedztwie działki zainwestowania, dodatkowo dla której ustanowione jest prawo przejazdu i przechodu przez działkę zainwestowania, uznał, że rację mają skarżący, iż jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, które zawarły umowę spółki cywilnej, nie mogą uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako firma będąca odrębnym podmiotem, gdyż spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej. Zdaniem Wojewody z wyżej wymienionego względu zaskarżone postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie wskazano, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji zbada czy wniosek złożony przez J. C. w dniu 26 września 2014 r., a następnie uzupełniony w dniu 7 listopada 2014 r., podpisany przez J. C. i U. C., został złożony w ustawowym terminie. Oprócz uwag dotyczących terminowości wniosku o wznowienie postępowania, weźmie pod uwagę, że na etapie wstępnym postępowania - w przypadku gdy strona jako przesłankę do wznowienia podnosi niezapewnienie jej udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) - nie jest dokonywana ocena, czy wnioskodawcy przysługiwał status strony nie tylko w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu, ale także w postępowaniu w sprawie wznowienia. Odmowa wszczęcia postępowania nie może być zatem motywowana brakiem legitymacji materialnoprawnej. Skargę do tut. Sądu na powyższe postanowienie Wojewody złożyła I. N. (dalej jako skarżąca), która zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony przez J. C. oraz U. C. został złożony w przewidzianym prawem terminie, w sytuacji gdy złożyli oni wniosek po upływie miesięcznego terminu do złożenia wniosku przewidzianego w art. 145 § 2 k.p.a.; 2) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b., poprzez przyjęcie, że organ wydając postanowienie w przedmiocie wznowienia lub odmowy wznowienia postępowania nie ma możliwości badania czy wnioskodawca jest stroną postępowania, którego wznowienia żąda. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. w uzasadnieniu skargi podniesiono, że J. C. oraz U. C. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w dniu 3 grudnia 2014 r., gdy tymczasem, jak wynika z wniosku datowanego na dzień 29 listopada 2014 r. oraz z uzasadnienia zażalenia na postanowienie Starosty Z. z dnia 16 grudnia 2014 r., wnioskodawcy o decyzji Starosty Z. nr [...] z dnia 17 stycznia 2013 r. dowiedzieli się w dniu 17 września 2014 r., co oznacza, że uchybili miesięcznemu terminowi przewidzianemu w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W zakresie drugiego z zarzutów, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b., skarżąca podzieliła stanowisko Starosta przyjęte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 grudnia 2014 r., że "podmiotowa przyczyna odmowy wznowienia postępowania, jaką jest wystąpienie z żądaniem wszczęcia postępowania przez podmiot niebędący stroną, może mieć miejsce w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej. Jeśli nie została spełniona przesłanka podmiotowa wznowienia postępowania, nie jest możliwe przejście do następnego etapu postępowania polegającego na badaniu, czy przedmiotowa przesłanka wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, a jeżeli tak, to czy wywarła ona wpływ na treść dotychczasowej decyzji ostatecznej." Zdaniem skarżącej, która powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w razie żądania wznowienia postępowania administracyjnego na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, dopuszczalna jest zatem odmowa wznowienia postępowania z tego powodu, że osoba żądająca wznowienia postępowania nie jest stroną, bez potrzeby uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa wart. 149 § 1 k.p.a. W sytuacji, gdy w sposób oczywisty i bez żadnych wątpliwości można przyjąć, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, to zbędne jest przeprowadzanie przez organ postępowania rozpoznawczego i wyjaśnianie tej kwestii. Skarżąca uważa, że kwestia legitymacji skarżącego powinna być zbadana jeszcze przez wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując że nie zawiera ona zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę stanowiska zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże tylko w części jej zarzuty okazały się zasadne. Postępowanie wznowieniowe jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego służącym do wzruszania decyzji ostatecznych. Może być ono wszczęte z urzędu bądź na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). W odróżnieniu od wszczynanego na wniosek strony postępowania zwykłego, żądanie wznowienia postępowania rodzi po stronie organu obowiązek wydania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania, ale tylko wówczas, gdy nie zachodzą przesłanki podmiotowe i przedmiotowe do wydania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia odmawiającego jego wznowienia. Powyższe powoduje, że w ramach uruchamianego żądaniem strony postępowania wznowieniowego wyodrębnić można dwie jego fazy. W pierwszej fazie (wstępnej) organ administracji publicznej bada czy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych oraz czy podanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jedynie pozytywne ustalenie w powyższym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie na etapie poprzedzającym formalne wszczęcie postępowania, że wniosek nie pochodzi od strony zakończonego ostatecznie postępowania bądź złożony został po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności. Przy czym, co wymaga w tym miejscu podkreślenia, w orzecznictwie sądowym dotyczącym wznowienia postępowania jednolicie przyjmuje się, że niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych (brak interesu prawnego wnioskodawcy) ma miejsce jedynie w tych przypadkach, gdy z żądaniem wszczęcia postępowania wystąpi podmiot, który nie będzie w ogóle powoływał się na interes prawny. W sytuacji natomiast, kiedy będzie zachodziła potrzeba ustalania, czy sprawa dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, tego rodzaju ustalenia mogą być przez organ czynione, ale dopiero po wznowieniu postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 246/11). Powyższe oznacza, że jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, i gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (tak zwłaszcza NSA w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11). Dopuszczalność wydania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest więc ograniczona wyłącznie do przypadków, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną. W niniejszej sprawie Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 17 stycznia 2013 r. z uwagi na niedopuszczalność, zarówno z przyczyn podmiotowych wskazując, że skarżący, występujący z żądaniem wznowienia postępowania, nie byli stroną postępowania zakończonego powyższą decyzją, jak też z przyczyn przedmiotowych, gdyż ich wniosek z dnia 29 listopada 2014 r., został złożony za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 1 grudnia 2014 r. z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Wojewoda zaskarżonym obecnie postanowieniem uznał argumentację organu I instancji co do wystąpienia podmiotowej podstawy niedopuszczalności wznowienia za nieuzasadnioną, ponieważ skarżący, iż jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, które zawarły umowę spółki cywilnej, nie mogą uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym jako firma będąca odrębnym podmiotem, gdyż spółka cywilna nie posiada osobowości prawnej. Natomiast co do kwestii niezachowania terminu organ odwoławczy jedynie wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji zbada czy wniosek złożony przez J. C. w dniu 26 września 2014 r., a następnie uzupełniony w dniu 7 listopada 2014 r., podpisany przez J. C. i U.C., został złożony w ustawowym terminie. Sąd w składzie orzekającym za prawidłowe uznaje stanowisko Wojewody co do wadliwości argumentacji Starosty co do braku legitymacji materialnoprawnej po stronie skarżących do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 17 stycznia 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku o schody zewnętrzne prowadzące na poziom piętra w budynku handlowo-usługowym w B.. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż wniosek J. C. i U. C. z dnia 29 listopada 2014 r., który był przedmiotem rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 r., został złożony przez osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości gruntowej dz. nr [...] w B., co expresis verbis podano w tym wniosku, nie zaś przez spółkę cywilną reprezentowaną przez swoich wspólników. Powyższe ustalenia pozwalają odstąpić od dywagacji na temat zdolności prawnej spółki cywilnej i legitymacji procesowej jej wspólników. Rację ma również organ odwoławczy, co już wyżej było omówione, twierdząc, że na etapie wstępnym postępowania - w przypadku gdy strona jako przesłankę do wznowienia podnosi niezapewnienie jej udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) - nie jest dokonywana ocena, czy wnioskodawcy przysługiwał status strony nie tylko w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu, ale także w postępowaniu w sprawie wznowienia. Powtórzyć raz jeszcze trzeba, iż dopuszczalność wydania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest ograniczona wyłącznie do przypadków, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną. Za ogólnie trafny należy z kolei ocenić zarzut skargi co do naruszenia przez Wojewodę art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. w kontekście zachowania miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Podnieść należy, iż jedną, z dwóch wskazanych przez organ I instancji, podstaw odmowy wznowienia postępowania było uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku, gdyż wnioskodawcy mieli dowiedzieć się o ostatecznej decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w dniu 17 września 2014 r., zaś stosowny wniosek złożyli dopiero pismem datowanym na dzień 29 listopada 2014 r., a wysłanym za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 1 grudnia 2014 r. Tymczasem organ odwoławczy, pomimo odnotowania w uzasadnieniu tych motywów rozstrzygnięcia Starosty, zupełnie się do nich nie odniósł, a wręcz je pominął, gdyż w swoim uzasadnieniu jedynie wskazał, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zbadał czy wniosek złożony przez J. C. w dniu 26 września 2014 r., a następnie uzupełniony w dniu 7 listopada 2014 r., podpisany przez J. C. i U. C., został złożony w ustawowym terminie. W tej sytuacji zwrócić trzeba uwagę, iż w analizowanej sprawie mieliśmy do czynienia z trzema pismami, w których treści zawarto wniosek o wznowienie postępowania. Pierwsze pismo było datowane na dzień 22 września 2014 r., drugie- będące odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braków tego pierwszego pisma- datowane było na dzień 3 listopada 2014 r., zaś trzecie pismo- złożone po doręczeniu wnioskującym zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia 29 września 2014 r.- datowane zostało na dzień 29 listopada 2014 r. Zgodnie z przyjętą powszechnie linia orzeczniczą, której najlepszym przykładem jest uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 u.p.p.s.a., a konsekwencją wniesienia odwołania od pisma informującego o pozostawieniu podania bez rozpoznania jest stwierdzenie jego niedopuszczalności. W uchwale tej słusznie podniesiono również, iż pozostawienie sprawy bez rozpoznania z powodu nieuzupełnienia w terminie braków tego podania, co do zasady (tzn. o ile możliwość wystąpienia z żądaniem nie jest ograniczona terminem prawa materialnego) nie pozbawia strony uprawnienia do rozpoznania jej sprawy. Strona może bowiem powtórnie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania, który nie będzie już zawierał braków, jakich usunięcia żądał organ w odniesieniu do pierwszego podania. W przedmiotowej sprawie, jak wynika to z dołączonych akt administracyjnych, J. C. i U. C. nie kwestionowali w trybie art. 37 k.p.a. ewentualne nieuzasadnione pozostawienie podania z dnia 22 września 2014 r. bez rozpatrzenia, lecz ponownie wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, wskazując tym razem jednoznacznie, iż wnoszą je jako współwłaściciele działki nr [...], nie zaś jako wspólnicy spółki cywilnej. Zdaniem Sądu, w tym stanie faktycznym, zasadnym jest przyjęcie, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia, w ramach którego zapadło postanowienie Starosty z dnia 16 grudnia 2014 r., zostało wszczęte dopiero po wpłynięciu do organu I instancji wniosku z dnia 29 listopada 2014 r., który został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 1 grudnia 2014 r., nie zaś w dacie złożenia pierwszego podania z dnia 22 września 2014 r. Zatem to datę 1 grudnia 2014 r. należy przyjąć do obliczenia, czy w sprawie dochowano jednomiesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy, oprócz powtórzenia rozważań co do braku przyczyn podmiotowych uniemożliwiających wznowienie postępowania, winien gruntownie ustosunkować się do kwestii prawidłowości przyjęcia przez organ I instancji, iż w sprawie doszło do niezachowania terminu określonego w art. 148 k.p.a., uwzględniając uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu tego wyroku. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 u.p.p.s.a.