II SA/Wr 655/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Elżbieta Ptak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 7 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 7 lipca 2014 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej jako organ odwoławczy, organ II instancji lub w skrócie DWINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. (dalej jako inwestor), uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. (dalej jako organ I instancji, organ stopnia powiatowego lub w skrócie PINB) nr [...] z dnia 28 marca 2014 r. nakazującą inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego, na działce nr [...] w miejscowości B., Gmina K., i umorzył postępowanie organu stopnia powiatowego. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej M. D. (zwana dalej stroną lub skarżącą) pismem z dnia 16 maja 2011 r. zwróciła się do PINB o przeprowadzenie postępowania w związku z wykonaną samowolą na granicy działki [...], przy ul. A. [...] w B.. Analogiczne pismo wystosował A. S. (dalej jako uczestnik) w dniu 15 lutego 2012 r. Organ I instancji zawiadomieniem z dnia 12 września 2012 r. poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnej budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w B.. W dniu 27 września 2012 r. do PINB zgłosił się inwestor przedmiotowych robót, przedkładając: 1. decyzję PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r., stwierdzającą na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako u.p.b.) wykonanie obowiązku nałożonego decyzją nr [...], a tym samym kończącą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczy na budynek mieszkalny, 2. postanowienie Wójta Gminy K. z dnia 21 września 2005 r., dotyczące zaopiniowania podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. PINB w dniu 15 listopada 2012 r. przeprowadził oględziny na działce nr [...] w trakcie których ustalono, iż na działce znajduje się budynek mieszkalny, parterowy, murowany o wymiarach 11,3m x 12,9m. Budynek składa się z czterech pomieszczeń, posiada instalację elektryczną i wodnokanalizacyjną. Poza powyższymi spostrzeżeniami PINB wniósł do protokołu, iż w trakcie oględzin inwestor nie przedłożył decyzji o pozwoleniu na budowę. Z dowodu z oględzin sporządzono dokumentację zdjęciową. W dniu 19 listopada 2012 r. do PINB zgłosił się ponownie inwestor przedkładając do akt: 1. kopię decyzji Wójta Gminy K. nr [...] z dnia 5 września 1995 r., którą udzielono T. M. pozwolenia na budowę budynku gospodarskiego wolnostojącego, 2. kopie map z 1994 r. i z 1999 r. Pismem z dnia 20 listopada 2012 r. organ stopnia powiatowego zwrócił się do Wójta Gminy K. o udzielenie informacji dotyczących wszystkich wydanych pozwoleń na budowę, obejmujących nieruchomość T. i B. M., wskazując jednocześnie, iż działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] na działki nr [...][...][...][...], gdzie następnie działka nr [...] została podzielona na działki o nr: [...][...][...]. Odpowiadając na powyższe Wójt Gminy K., wraz z pismem z dnia 6 grudnia 2012 r., przesłał kopię potwierdzenia użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] wraz z kopią dziennika budowy oraz decyzję w sprawie pozwolenia na budowę budynku gospodarskiego wraz z dokumentacją projektową. PINB w dniu 6 czerwca 2013 r. przeprowadził kolejne oględziny na działce nr [...] zapisując w protokole z tych oględzin, iż na przedmiotowej działce znajdują się dwa obiekty budowlane: obiekt nr 1 - budynek mieszkalny, oraz obiekt nr 2 - budynek gospodarczy. Budynek mieszkalny o wymiarach 11,16m x 13,5m (zgodnie ze sporządzonym w protokole szkicem), jest budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, parterowym, wykonanym w technologii tradycyjnej, murowanej, z dachem wielospadowym krytym papą, orynnowanym, z odprowadzeniem wód opadowych od strony działki [...] na teren działki nr [...]. Obiekt posiada od strony działki nr [...] dwa otwory okienne, natomiast od strony działki nr [...] cztery otwory z czego dwa to otwory okienne, jedne to drzwi balkonowe a jedne wejściowe do budynku, oraz jeden otwór okienny o strony działki nr [...]. Obiekt wewnątrz składa się z czterech pomieszczeń. Budynek mieszkalny na działce [...] jest połączony z budynkiem mieszkalnym położonym na działce nr [...] daszkiem dwuspadowym. Obiekt nr 2 stanowi budynek gospodarczy, drewniany z dachem kopertowym krytym papą. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż na granicy działek nr [...] i [...] znajduje się ogrodzenie wykonane z płytek piaskowca. Obecny podczas oględzin uczestnik wniósł do protokołu, iż wylot komina znajduje się na wysokości okien sąsiednich budynków. Ponadto mur graniczny z piaskowca, został wykonany bez zgody sąsiada. Natomiast B. B. poinformował, iż przyłącze wodno-kanalizacyjne do budynku zostało przeprowadzone bez jego zgody. Jeśli chodzi natomiast o elektryczność to zostało zdjęte zabezpieczenie co stwarza zagrożenie. Z dowodu z oględzin wykonano dokumentację zdjęciową. Inwestor pismem z dnia 20 czerwca 2013 r. ustosunkował się do prowadzonego postępowania i przeprowadzonych w jego toku dowodów, a także zarzutów podnoszonych przez właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zdaniem inwestora dokumentacja przedłożona przez niego do akt świadczy o odbiorze domu ze wszystkimi przyłączami i ogrodzeniem w 1982 r. Wskazano również, iż wówczas jedynym sąsiadem oświadczającego był E. M. właściciel działki nr [...], zaś pozostałe przylegające działki nr [...] i nr [...] były działkami ornymi i nie było na nich żadnych zabudowań. Do akt sprawy dołączono oświadczenie E. M. z dnia 2 lutego 2014 r. poświadczające, że na działce nr [...] graniczącą z jego posesją w latach 1980-1983 został postawiony budynek gospodarczy. Do akt sprawy dołączono również kopię mapy datowanej na styczeń 1994r., kopię mapy usytuowaniu budynków na działce [...] i [...] będącą częścią projektu obejmującego decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] oraz kopię mapy z 28 czerwca 2005 r. Organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia 28 marca 2014r., nakazał inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce nr [...] w B.. DWINB uchylając w całości powyższą decyzję i umarzając postępowanie organu stopnia podstawowego podniósł w pierwszej kolejności, że zobowiązany był brać pod uwagę stan prawny spornego budynku istniejący na dzień orzekania przez organ odwoławczy, a tym samym nie mogło ujść jego uwadze, iż PINB prowadził w 2008 r. postępowanie, którego przedmiotem był sporny budynek w kształcie jak obecnie. Dalej zauważono, iż w toku postępowania prowadzonego przez PINB w 2008 r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny organ I instancji stwierdził, iż koniecznym jest nałożenie na inwestora obowiązków w związku z wykonanymi przez niego robotami, i dlatego też decyzją nr [...] z dnia 5 maja 2008r., powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. zobowiązano inwestora do wykonania robót budowlanych wymienionych w pkt 5 opinii technicznej przedłożonej do akt, celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. W wyniku wykonania tychże robót PINB zakończył prowadzone postępowanie ostateczną decyzją nr 191/2008 z dnia 9 czerwca 2008 r., wydaną na podstawie art. 51 ust 3 pkt 1 u.p.b. Bazując na tak opisanym stanie faktyczno-prawnym organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie administracyjnym, organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, że jest związany dokonaną oceną prawną w decyzji, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 82/14). Zdaniem organu II instancji znajdująca się w obrocie prawnym ostateczna decyzja PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r., legalizuje dokonaną przez inwestora zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, wraz z wszystkimi robotami wykonanymi wraz z dokonaną zmianą, co znalazło odzwierciedlenie w tej decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust 3 pkt 1 u.p.b., która to decyzja pozostając w obrocie prawnym, korzysta z ochrony o jakiej mowa w art. 16 k.p.a., co jest związane z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącą element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. W przekonaniu DWINB budynek mieszkalny będący przedmiotem postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją wydaną w oparciu o art. 51 u.p.b. (legalizującą zmianę sposobu użytkowania budynku wraz z wykonanymi robotami) jest tożsamym budynkiem, co do którego organ przeprowadził postępowanie legalizacyjne, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję nr [...] w oparciu o art. 48 u.p.b. W ocenie organu odwoławczego wykluczonym jest aby organ stopnia powiatowego prowadził dwa odrębne postępowania legalizacyjne w stosunku do tożsamego budynku, dlatego też w pełni uzasadnionym było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania prowadzonego przez PINB. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i w skardze do tut. Sądu żądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, zarzucając jednocześnie naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 136 w zw. z art. 7, art. 77 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie, co skutkowało, iż organ odwoławczy, nie przeprowadzając dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, uznał, iż postępowanie legalizacyjne przeprowadzone w 2008r. przez PINB dotyczyło tożsamego budynku mieszkalnego, które było również przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez PINB decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego budynku mieszkalnego, podczas, gdy zgodnie z zebranym materiałem dowodowym postępowanie przeprowadzone w 2008 r. dotyczyło budynków znajdujących się w odległości od granicy działki [...] o 2 m., zaś postępowanie zakończone wydaniem decyzji nakazującej inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego dotyczy obiektu położonego bezpośrednio na granicy z działkami nr [...] i [...] oraz w bardzo bliskiej odległości (0,40 od 0,50 m) od granicy działki nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wielokrotnie organy prowadzące postępowanie w sprawie były informowane, iż postępowanie legalizacyjne przeprowadzone przez inwestora dotyczyło budynków, które znajdowały się w odległości 2 metrów od sąsiadującej działki. Wynika to również z przedłożonych map powykonawczych, które dla organów powiatowych stanowiły podstawę w zakresie ustalenia warunków legalizacji samowoli budowlanej jak i wydania decyzji legalizującej tą samowolę. Zdaniem skarżącej istniejący obecnie obiekt, w stosunku do którego toczyło się postępowanie objęte uchyloną decyzją PINB nie jest tym obiektem, który został zalegalizowany decyzją PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r. Budynek zalegalizowany posiadał inne usytuowanie w stosunku do granic działek sąsiednich, jak również inną kubaturę, gdy tymczasem budynek objęty niniejszym postępowaniem jest innym budynkiem usytuowanym w innym miejscu działki [...]. Najprawdopodobniej jest to rozbudowany budynek opisany w decyzji legalizacyjnej PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r. Zachodnia ściana szczytowa rozbudowanej części znajduje się bezpośrednio na granicy z działką nr [...]. Wskazano przy tym, iż organ I instancji w sposób szczegółowy ustalił istniejący stan faktyczny dotyczący przedmiotowego obiektu. W tym celu organ ten przeprowadził dwie wizje lokalne oraz zażądał koniecznej dokumentacji w zakresie prowadzonych uprzednio postępowań administracyjnych dotyczących przedmiotowego budynku. Już z porównania materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie w zakresie postępowania legalizacyjnego oraz materiałów zgromadzonych w sprawie zakończonej decyzją nakazująca rozbiórkę budynku widoczne są istotne różnice w zakresie położenia spornego budynku na działce. Na powyższe zwracały uwagę również osoby zainteresowane w sprawie, w szczególności zaś uczestnik, o czym świadczyć miała liczna korespondencja z jego strony skierowana do organów prowadzących postępowanie w sprawie. Zarzucono w skardze, iż mimo podnoszenia zastrzeżeń w powyższym zakresie organ odwoławczy nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, co w ocenie skarżącej było konieczne. Dla zobrazowania swojego stanowiska skarżąca przedłożyła mapę z dnia 21 października 1999 r., z której miałoby wynikać, że legalizowany przez inwestora budynek znajduje się w odległości 2 m od działki [...] oraz mapę z 2008 r. z której wynika, że obiekt będący przedmiotem postępowania, w której wydano decyzję nakazującą rozbiórkę położony jest na granicy z działkami nr [...] i [...] oraz w bardzo bliskiej odległości (0,40 od 0,50 m) od granicy działki nr [...]. Zdaniem skarżącej powyższe sprawia, że nie jest możliwym uzyskanie dla takiego budynku decyzji legalizującej samowolę budowlaną, bowiem odległości od granic działki nie spełniają nawet minimalnych odległości wymaganych obowiązującymi przepisami prawa, tj. przepisami techniczno-budowlanymi. Stan ten definitywnie wyklucza możliwość uzyskania legalizacji samowoli budowlanej w sposób umożliwiający doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodności z prawem, co zostało szczegółowo opisane w decyzji PINB z dnia 28 marca 2014 r. Zauważono także, iż warunki techniczne dla usytuowania budynków nie uległy zmianie w czasie pomiędzy oboma postępowaniami. W przekonaniu skarżącej chybione są zatem ustalenia organu odwoławczego, iż toczące się postępowanie dotyczy tego samego stanu faktycznego (tożsame budynki) objętego decyzją legalizacyjną PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r., co skutkowało uchyleniem decyzji nakazującej dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego oraz umorzeniem postępowania w sprawie. Pobieżne porównanie obu obiektów wskazuje jednoznacznie, że pomimo istnienia w obrocie prawnym decyzji legalizacyjnej z 2008r. przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest inny obiekt budowlany, którego legalizacja ze względu na parametry techniczne jest wykluczona. Na zakończenie skarżąca podniosła, że zdumienie budzi fakt, że w ramach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego inwestor na żadnym etapie postępowania nie okazał decyzji administracyjnej wydanej w ramach postępowania legalizacyjnego ani na taką decyzję się nie powoływał, choć z oczywistych względów wiedział o jej istnieniu. W ocenie skarżącej oczywistym bowiem byłoby jej okazanie w ramach postępowania administracyjnego, pod warunkiem, że dotyczyła by ona tych samych budynków. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnoszą, iż zarzuty w niej zawarte są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako u.p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c u.p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Ponadto badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) u.p.p.s.a.). Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 - 461). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, ani też nie doszło w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zatrzymując się na zarzutach dotyczących naruszeń proceduralnych warto w pierwszej kolejności przypomnieć, iż w sytuacji gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, to wówczas stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uchylić decyzję i umorzyć postępowanie organu I instancji. Nie budzi wątpliwości, iż do przeszkód, które w sposób oczywisty uniemożliwiają przeprowadzenie postępowania administracyjnego, zaliczyć należy przykładowo sytuacje, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. W badanej sprawie skarżąca zgadza się co do zasady ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż nie można prowadzić dwóch odrębnych postępowań legalizacyjnych w stosunku do tożsamego (t.j. tego samego) budynku, a jedynie kwestionuje prawidłowość, a właściwie brak, postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organem II instancji, w wyniku czego wadliwie przyjęto, iż budynek mieszkalny będący przedmiotem postępowania zakończonego decyzją wydaną w oparciu o art. 51 u.p.b. jest tożsamym budynkiem, co do którego organ przeprowadził postępowanie legalizacyjne, w wyniku którego wydano decyzję nr [...]. Tymczasem, jak wynika to z akt administracyjnych, DWINB postanowieniem nr [...] z dnia 20 maja 2014 r., w trybie art. 136 k.p.a., nałożył na PINB obowiązek uzupełnienia akt sprawy o komplet akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzja PINB nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r. To po przeprowadzeniu zatem dodatkowego postępowania dowodowego (żądane akta zostały przekazane organowi II instancji w dniu 26 maja 2014 r.) zapadło rozstrzygnięcie decyzyjne z dnia 7 lipca 2014r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i o umorzeniu postepowania organu stopnia powiatowego oparte na stwierdzeniu, że budynek mieszkalny będący przedmiotem postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 9 czerwca 2008r. wydaną w oparciu o art. 51 u.p.b. (legalizującą zmianę sposobu użytkowania budynku wraz z wykonanymi robotami) jest tożsamym budynkiem, co do którego organ przeprowadził postępowanie legalizacyjne, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia 28 marca 2014 r. w oparciu o art. 48 u.p.b. Sąd w składzie orzekającym nie widzi jakichkolwiek podstaw do kwestionowania powyższego stanowiska organu odwoławczego, gdyż z porównania dokumentacji zebranej w obu tych postępowaniach (teczki oznaczone numeracją [...] i [...]) prawidłowo wyprowadzono wnioski o tożsamości budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w B. zarówno co do jego cech przedmiotowych (wielkość, objętość, kształt), jak i lokalizacji na wskazanej działce. Wyraźnie zatem należy podnieść, iż dopóki w obrocie prawnych funkcjonuje ostateczna decyzja nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r., wydana w trybie art. 51 ust. 3 pkt 1 u.p.b., o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego na inwestora w sprawie legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny to nie jest dopuszczalne wszczęcie kolejnego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej dotyczącej tegoż budynku. Na zakończenie dodać można, iż również niezasadne były zarzuty skarżącej dotyczące braku aktywności inwestora w niniejszym postępowaniu w okazaniu czy też w powołaniu się na decyzję nr [...] z dnia 9 czerwca 2008 r., skoro odpis tejże decyzji inwestor przedłożył PINB w dniu 27 września 2012 r. (k. 10/1 akt nr 2157), a co wyraźnie zostało wskazane we wzmiankowanym wyżej postanowieniu dowodowym DWINB z dnia 20 maja 2014 r. Z tych też względów uznano, iż zarzuty naruszenia przepisów art. 136 w zw. z art. 7, art. 77 i art.107 § 3 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia i dlatego też na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.