II SA/Wr 656/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2016r. sprawy ze skargi M.L. i E.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa ustalił na rzecz Gminy W. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., na terenie działki nr 193, AM-5, obręb P.. Odwołania od tej decyzji złożyli skarżący M.L. i E.L. oraz K.J. i I.J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez wydanie decyzji na podstawie uzgodnień przeprowadzonych przed wydaniem decyzji z dnia 9 października 2012 r., która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., mimo obowiązku przeprowadzenia ponownych uzgodnień; - art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez brak potwierdzenia, że osoba sporządzająca wydaną decyzję jest wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów; - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez ustalenie warunków zabudowy, nie spełniających ustawowego wymogu w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a w konsekwencji błędne uznanie, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe; - art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez ustalenie, że nieruchomość, dla której zostały ustalone warunki zabudowy, ma dostęp do drogi publicznej, a w konsekwencji błędne uznanie, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest możliwe; - art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) i "art." 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) – poprzez przeprowadzenie przez organ błędnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy z pominięciem przepisów odrębnych, co skutkuje ustaleniem szerokości drogi wewnętrznej pomiędzy działką nr 193 a działkami nr 184, 185, 186 i 187 w wymiarze niezgodnym z przepisami odrębnymi; - art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z "art." 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez ustalenie warunków zabudowy, które pozwalają na budowę budynku, który nie może spełnić norm przepisów odrębnych, w tym w szczególności związanych z odległością budynku od działki sąsiedniej. Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący się wnieśli o uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie niniejszego postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przytoczywszy art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznał, że spełnione zostały warunki z art. 61 wyżej wymienionej ustawy. Zdaniem Kolegium, także analiza przeprowadzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) wykazała, że parametry planowanej inwestycji nie naruszają zastanego ładu przestrzennego w sąsiedztwie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, że obowiązującą linię zabudowy wyznacza się – co do zasady – od strony drogi publicznej, gdyż to ona stanowi perspektywę dla obowiązujących wzorców architektonicznych i urbanistycznych, co oznacza, że to z jej pespektywy oceniany jest ład przestrzenny. W ocenie Kolegium, zarówno funkcja, jak i gabaryty, parametry planowanej inwestycji dostosowano do gabarytów i parametrów sąsiedniej zabudowy, w tym również do budynków odwołujących się stron. W odniesieniu do aspektów poprawności procesowej kwestionowanej decyzji organ odwoławczy podał, że jej projekt został sporządzony przez osobę spełniającą wymogi z art. 60 ust. 4 ustawy, a stan faktyczny i prawny terenu inwestycji nie wymagał przeprowadzenia uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W opinii Kolegium, nie podlegał uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji na podstawie uzgodnień przeprowadzonych przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., mimo obowiązku przeprowadzenia ponownych uzgodnień. Organ stwierdził, że w tym kontekście odwołującym się chodziło o wypowiedź Kierownika Działu Uzgodnień Planowania Przestrzennego w Zarządzie Dróg i Utrzymania Miasta we W., zawartą w piśmie z dnia 10 października 2011 r., gdzie stwierdzono, że istniejąca infrastruktura drogowa jest wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej. Oceniając wpływ tej wypowiedzi na możliwość ustalenia warunków zabudowy Kolegium zwróciło uwagę, że art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż decyzje o warunkach zabudowy – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego – wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 kpa (art. 53 ust. 5 ustawy). Powołując się na treść art. 106 kpa organ II instancji stwierdził, że współdziałanie na gruncie postępowania administracyjnego występuje tylko wtedy, gdy w konkretnej sprawie "przecinają się" zakresy działania (właściwości rzeczowej) co najmniej dwóch organów administracji publicznej, gdyż we wspomnianym przepisie jest mowa o stanowisku "innego organu". W sytuacji, kiedy występuje tożsamość personalna pomiędzy organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy oraz organem współdziałającym wykluczone jest wykorzystywanie trybu współdziałania przewidzianego w art. 106 kpa. Kolegium zaznaczyło, że w rozpatrywanej sprawie zarówno organem lokalizacyjnym, jak i zarządcą drogi jest ten sam podmiot – Prezydent W., co oznacza, że pismo z dnia 10 października 2011 r. nie ma charakteru uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 kpa. Poza tym – wbrew zarzutom odwołania – uzgodnienie zarządcy drogi (czy w niniejszej sprawie – wewnętrzna wypowiedź pracownika ZDiUM), nie ma na celu ustalenia, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (ponieważ tę kwestię ustala samodzielnie organ lokalizacyjny), lecz dotyczy innej kwestii, przewidzianej w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 107 kpa oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do ustaleń w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymaganych przepisem § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium podało, że obsługa komunikacyjna terenu przebiegać będzie od ul. [...], a wymagana ilość miejsc postojowych będzie wynosić 2 miejsca postojowe na każdy wydzielony lokal mieszkalny. Organ wskazał, że wobec braku odrębnej, szczególnej regulacji prawnej, dotyczącej zasad ustalania ilości miejsc parkingowych nawiązano do normatywów wynikających ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 6 lipca 2006 r., zmieniona uchwała nr [...] z dnia 20 maja 2010 r.), a ustalonych dla zespołu urbanistycznego mieszkaniowego jednorodzinnego. Zdaniem Kolegium, postępowanie przez organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10, art. 61 § 4 i art. 81 kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji podkreślił, że regulacje prawne objęte tym aktem będą przedmiotem weryfikacji na następnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uprawnienia organów wydających decyzję o warunkach zabudowy nie mogą bowiem wkraczać w kompetencje organu uprawnionego do wydanie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami regulującymi problematykę zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że w myśl art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można było odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy zaznaczył, że do wydania decyzji lokalizacyjnej nie jest wymagane przeprowadzenie podziału geodezyjnego działki potencjalnego zainwestowania. Warunki zabudowy mogą być wydane tylko dla części działki ewidencyjnej (co wynika z treści załącznika graficznego określającego granice terenu objętego wnioskiem). Przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej właściwy organ nie bierze pod uwagę komu przysługuje tytuł prawny (i jaki) do nieruchomości, ani czy jest ona dzierżawiona. Kwestie własnościowe podlegają weryfikacji dopiero w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w trakcie tego postępowania właściwy organ będzie musiał sprawdzić, czy inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na powyższą decyzję M.L. i E.L., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, to jest: I. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji podjętej z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa; II. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez utrzymanie w mocy decyzji, do której załączono analizę urbanistyczną, która w części graficznej została sporządzona na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; III. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której organ I instancji błędnie ustalił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, gdyż wyznaczenie wartości tego wskaźnika zostało dokonane w sposób niekonkretny, a to znaczy poprzez użycie sformułowania "do 0,20"; IV. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 i "8 2" rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której błędnie ustalono wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości maksymalnej dachu, gdyż wyznaczenie wartości tego wskaźnika zostało dokonane w sposób niekonkretny, a to znaczy poprzez użycie sformułowania "do 7 m"; V. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez utrzymanie w mocy decyzji, w której brak potwierdzenia, że osoba ją sporządzająca jest wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów; VI. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż utrzymana w mocy decyzja została wydana na podstawie uzgodnień przeprowadzonych przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., mimo obowiązku przeprowadzenia ponownych uzgodnień; VII. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z "art." 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – gdyż utrzymano w mocy decyzję pozwalającą na budowę budynku, który nie może spełnić norm przepisów odrębnych, w tym w szczególności związanych z odległością budynku od działki sąsiedniej. Powołując się na tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący szeroko rozwinęli podniesione zarzuty i wywiedli, że skarga winna podlegać uwzględnieniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199), a także wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wedle art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, decyzje ustalające warunku zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (ust. 5 tego artykułu). Stosownie do art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wedle art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Po myśli art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe przepisy oznaczają, że ilekroć planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, organ lokalizacyjny ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy, zaś w sytuacji stwierdzenia, że nie zostały spełnione wymagania określone w art. 61 ust. 1 ustawy oraz przepisów odrębnych organ lokalizacyjny zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W myśl § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Wedle § 5 cytowanego rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Zgodnie z § 7 omawianego rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Stosownie zaś do § 8 tego rozporządzenia, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, bowiem utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, wydaną niezgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 i "8 2" rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; z art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z "art." 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z "art." 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – gdyż pozwolono na budowę budynku, który nie może spełnić norm przepisów odrębnych, w tym w szczególności związanych z odległością budynku od działki sąsiedniej, podkreślić trzeba, że te zagadnienia będą przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Dopiero wówczas będą badane kwestie, czy budynek może spełnić normy przepisów odrębnych, w tym w szczególności związanych z odległością budynku od działki sąsiedniej, a w konsekwencji, czy przedmiotowy obiekt kontynuuje funkcje, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym w zakresie gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zarzuty te nie mogły zatem być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez załączenie do decyzji analizy, która w części graficznej został sporządzona na kopii mapy nie spełniającej wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zauważyć wypada, że stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji mapa zasadnicza do celów opiniodawczych jest w skali 1:500, a zatem jest zgodna z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzut ten okazał się więc bezzasadny. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez błędne ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, gdyż wyznaczenie wartości tego wskaźnika zostało dokonane w sposób niekonkretny, poprzez użycie sformułowania "do 0,20", a także naruszenia tegoż art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 7 i "8 2" wyżej wskazanego rozporządzenia – poprzez błędne ustalenie wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości maksymalnej dachu, gdyż wyznaczenie wartości tego wskaźnika zostało dokonane w sposób niekonkretny, poprzez użycie sformułowania "do 7 m", stwierdzić trzeba, że użycie sformułowania "do..." oznacza, iż wskazane wartości nie mogą zostać przekroczone i jest to wystarczająco konkretne ich określenie. Istotne jest bowiem wskazanie maksymalnych wartości przedmiotowych wskaźników, które nie mogą być przekroczone. Mogą natomiast być od nich mniejsze. Tak więc i te zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez brak potwierdzenia, że osoba sporządzająca wydaną decyzję jest wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, zauważyć wypada, że w aktach administracyjnych jest zaświadczenie wygenerowane w dniu 31 stycznia 2014 r., ważne do dnia 31 grudnia 2014 r., że mgr inż. arch. M.S.J. posiada kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności architektonicznej i w zakresie posiadanych uprawnień nr [...] jest wpisana na listę członków D. Okręgowej Izby Architektów RP pod numerem [...]. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę. Nie doszło więc do naruszenia art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez to, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie uzgodnień przeprowadzonych przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., które to rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., to w realiach niniejszej sprawy nie jest on trafny. Jak stanowi art. 106 § 1 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Powołując się na ten przepis organ odwoławczy trafnie wywodził w motywach zaskarżonej decyzji, że współdziałanie na gruncie postępowania administracyjnego występuje tylko wtedy, gdy w konkretnej sprawie "przecinają się" zakresy działania (właściwości rzeczowej) co najmniej dwóch organów administracji publicznej, gdyż we wspomnianym przepisie jest mowa o stanowisku "innego organu". W sytuacji, kiedy występuje tożsamość personalna pomiędzy organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy oraz organem współdziałającym nie zachodzi konieczność wykorzystywania trybu współdziałania przewidzianego w art. 106 kpa. W rozpatrywanej sprawie bowiem zarówno organem lokalizacyjnym, jak i zarządcą drogi jest ten sam podmiot – Prezydent W., co oznacza, że pismo z dnia 10 października 2011 r. nie ma charakteru uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 kpa, a jest jedynie wypowiedzią upoważnionego pracownika organu. Przedmiotowe uzgodnienie zarządcy drogi (czy w niniejszej sprawie – wewnętrzna wypowiedź pracownika ZDiUM), nie ma na celu ustalenia, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (ponieważ tę kwestię ustala samodzielnie organ lokalizacyjny), lecz dotyczy kwestii przewidzianej w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 460). W myśl tego przepisu, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł zostać uwzględniony. Konkludując, stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Zauważyć przy tym wypada, że konkretne ustalenia dotyczące planowanej inwestycji nastąpią na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia budowlanego. Nie mogą być one rozstrzygane na etapie ustalania warunków zabudowy, dlatego też wskazywane w decyzji lokalizacyjnej parametry dotyczące planowanej inwestycji muszą być elastyczne, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, aby było możliwe zrealizowanie konkretnego zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z prawem, przy poszanowaniu, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, a więc również skarżących. Jeżeli zaś – jak sugerują skarżący – w rzeczywistości okaże się, że nie można spełnić norm przepisów Prawa budowlanego, bądź warunków technicznych, jakim powinny odpowi adać budynki i ich usytuowanie, to skutkować to będzie brakiem możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.