II SA/Wr 659/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Twardogórze z dnia 31 marca 2011 r. nr VII.32.2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działek 184/11, 184/12, 184/13, 184/14, 184/15, 184/16, 184/17 AM 1 położnych w obrębie Moszyce postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną uchwałą z dnia 31 marca 2011 r. nr VII.32.2011 Rada Miejska w Twardogórze przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu działek 184/11, 184/12, 184/13, 184/14, 184/15, 184/16, 184/17 AM 1 położnych w obrębie Moszyce. W rozdziale 1 uchwały zawarto przepisy ogólne, w tym definicje legalne, w rozdziale 2 zamieszczono przepisy szczególne dotyczące przeznaczenia poszczególnych terenów, a w ostatnim rozdziale powierzono wykonanie uchwały Burmistrzowi Miasta i Gminy Twardogóra oraz postanowiono o terminie jej wejścia w życie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną na wstępie uchwałę wniósł Wojewoda Dolnośląski, który zarzucił, że narusza ona art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm), § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) oraz art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Następnie postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 657/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowoadministracyjne. Na uzasadnienie podano, że skarżony organ podjął prace nad zmianą zaskarżonej uchwały. Natomiast w związku z pismem z dnia 27 września 2012 r. Przewodniczącego Rady Miejskiej w Twardogórze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 657/11) podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 24 października 2012 r. doręczono Sądowi pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 18 października 2012 r. zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie. Na uzasadnienie podano, że w dniu 6 września 2012 r. Rada Miejska w Twardogórze podjęła uchwałę nr XX.142.2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu działek 184/11, 184/12, 184/13, 184/14, 184/15, 184/16, 184/17 AM 1 położnych w obrębie Moszyce. Po zweryfikowaniu tej uchwały w trybie nadzorczym, Wojewoda Dolnośląski uznał, że jest ona zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.)., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie skarga została skutecznie cofnięta, albowiem w zaskarżoną uchwałę zmieniono na skutek uwzględnienia argumentów Wojewody Dolnośląskiego. W tym stanie rzeczy trudno mówić, aby czynność cofnięcia skargi dokonana przez Wojewodę mogła prowadzić do obejścia prawa, czy też utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zdaniem Sądu strona skarżąca, będąc jednocześnie organem nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego, ma prawo rozporządzać swoimi prawami i obowiązkami. Skoro skarżący zdecydował o cofnięciu skargi, to należy przyjąć, że w jego ocenie zaskarżona uchwała nie musi na obecnym etapie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Należy zatem powiedzieć, że skoro skarżący skutecznie cofnął skargę, to Sąd będąc związany tą czynnością procesową strony, miał podstawę, aby umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w rozpoznawanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 161 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.