II SA/Wr 659/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ł., G. C. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech hal magazynowych postanawia: odmówić Z. Ł. przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 659/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 659/16 oddalił skargę w niniejszej sprawie. Z protokołu rozprawy wynika, że obecna w trakcie ogłoszenia wyroku była Z. Ł., która została pouczona o trybie i sposobie zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego wyroku. Pismem złożonym w dniu 16 grudnia 2016 r. Z. Ł. wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r. Jednocześnie wiosła o przywrócenie terminu do zgłoszenia tego wniosku. Wnioskodawczyni wskazała, ze od lat boryka się z ciężką chorobą, w związku z którą niespodziewanie trafiła do szpitala, gdzie musiała wykonać szereg badań niezbędnych dla ratowania zdrowia i życia. W związku z tym wnioskiem wezwano wnioskodawczynię do oświadczenia, w jakim okresie wnioskodawczyni przebywała w szpitalu i w jakim dniu i z jakich powodów ustała przyczyna uchybienia terminowi. Wskazano, że wnioskodawczyni winna dołączyć dokumenty na potwierdzenie swoich twierdzeń (np. wypis czy zaświadczenie lekarskie). W odpowiedzi na to wezwanie Z. Ł. pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. oświadczyła, że jej choroba rozpoczęła się w dniu 9 listopada 2016 r., kiedy doznała silnego bólu dłoni. Lekarz rodzinny skierował ją do lekarza specjalisty, do którego trafiła w dniu 1 grudnia 2016 r. Następnie wnioskodawczyni przeżywała silny stres oraz musiała przyjmować leki przeciwbólowe. Termin kolejnej wizyty wyznaczono na dzień 19 grudnia 2016 r. Dalej wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 8 grudnia 2016 r. była obecna na rozprawie i otrzymała pouczenie o sposobie zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tym dniu chciała uiścić opłatę kancelaryjną od wniosku, ale w kasie Sądu nie są przyjmowane karty płatnicze, a wnioskodawczyni nie dysponowała gotówką. Następnie w dniu 11 grudnia 2016 r. w nocy wnioskodawczyni doznała silnej gorączki, która trwała do dnia 15 grudnia 2016 r. i nie pozwalała na zgłoszenie wniosku. Do ww. pisma wnioskodawczyni dołączyła skierowanie do poradni specjalistycznej z dnia 22 listopada 2016 r. wraz z informacją dla lekarza kierującego, a także kartę porady specjalistycznej z dnia 1 grudnia 2016 r. Dodatkowo dołączono kartę informacyjną z pobytu w szpitalu w dniu 11 marca 2009 r. i w dniach 18-27 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Sąd przyjął, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Sąd przy ocenie winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, bierze pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W rozpoznawanej obecnie sprawie wyrok został ogłoszony po zamknięciu rozprawy w dniu 8 grudnia 2016 r. Zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia biegł do końca dnia 15 grudnia 2016 r. Tymczasem wniosek o sporządzenie uzasadnienia został przez Z. Ł. złożony w dniu 16 grudnia 2016 r., czyli już po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do zgłoszenia owego wniosku. Sąd ocenił, że wnioskodawczyni nie wykazała, iż w terminie od dnia 8 do dnia 15 grudnia 2016 r. istniały takie przeszkody niezależne od niej, które powodowały, że nie mogła zgłosić wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Dopiero przeszkody niezależne od strony, które istniałyby w tym przedziale czasu, mogły spowodować, że strona jakichś działań procesowych nie podjęła, a w konsekwencji uchybiła terminowi. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, brak winy w uchybieniu terminu można stwierdzić tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia terminu wyznaczonego przepisami prawa (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 100/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając argumentację zawartą we wniosku i treść dołączonych do niego dokumentów sąd przyjął, że istotnie w listopadzie i grudniu skarżąca Z. Ł. korzystała z porad lekarskich związanych ze schorzeniem palca prawej dłoni. Wizyty lekarskie miały jednak miejsce w dniach 22 listopada i 1 grudnia 2016 r., a więc jeszcze przed rozprawą sądową w dniu 8 grudnia 2016 r. Karty informacyjne z lat 2008 i 2009 pozostają zaś bez znaczenia dla sprawy. Zatem sąd przyjął, że żadna z wizyt lekarskich wskazanych we wniosku nie mogła być uznana za przyczynę uchybienia terminu. Jeśli zaś chodzi o gorączkę, która trwała od dnia 11 do dnia 15 grudnia 2016 r., to wskazać należy, że z wniosku nie wynika, aby w związku z nią skarżąca korzystała z pomocy lekarskiej. Sama zaś gorączka nie stanowi choroby, ale jest stanem towarzyszącym chorobie. Z doświadczenia życiowego sądu wynika jednak, że gorączka pozwala na wykonywanie niektórych czynności bez zagrożenia zdrowia i życia. Do czynności tego rodzaju z pewnością można zaliczyć sporządzenie prostego pisma procesowego, jakim jest wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zatem wystąpienia gorączki nie można uznać za przeszkodę w zachowaniu terminu procesowego w niniejszej sprawie. Jeśli natomiast chodzi o złożenie wniosku w sądzie, to wystarczające byłoby nadanie tego wniosku za pośrednictwem Poczty Polskiej SA. Zatem, zdaniem sądu, sam fakt złego stanu zdrowia, nie stanowi usprawiedliwienia dla uchybienia terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, że sam fakt ciężkiej choroby dotyczącej skarżącego czy osób mu najbliższych nie daje podstawy do twierdzenia, że w danym okresie strona z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać określonych czynności procesowych (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 63/13 i sygn. akt I GZ 49/13, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać można, że skargę wniosła Z. Ł. wraz z M. J. i G. C. i z akt sprawy wynika, że skarżące wiele pism składały wspólnie, a więc możliwe było – w przekonaniu sądu – skorzystanie przez Z. Ł. ze wsparcia którejś ze skarżących w złożeniu wniosku do sądu. Uwzględniając powyższe sąd ocenił, że choroba, na którą cierpi skarżąca nie miała charakteru nagłego i niespodziewanego zdarzenia. Nadto skarżąca, mając świadomość złego samopoczucia i odczuwając niepokojące objawy chorobowe, mogła przewidzieć, że może się zdarzyć, iż dojdzie do ograniczenia możliwości wykonywania przez nią pewnych czynności i zawczasu przygotować się na taką ewentualność, choćby poprzez wystąpienie z prośbą o pomoc do jednej ze skarżących czy z pomocy innych osób, w tym osób trzecich. Reasumując, w ocenie Sądu przedstawione we wniosku i dołączonych dokumentach okoliczności nie uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Z. Ł.. Wobec tego należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.