II SA/Wr 659/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 czerwca 2024 r., nr 685/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. decyzją z 15.04.2024 r. (nr 762/2024), nakazał M. C. - inwestorowi robót budowlanych, związanych z budową stacji tankowania gazu propan-butan wraz z niezbędnymi elementami towarzyszącymi przy ul. [...] we W., wykonanych w sposób istotnie odstępujący od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydent W. o pozwoleniu na budowę z 12.07.2005 r. (nr 1057/2005) i zmienioną decyzją z 18.11.2005 r. (nr 791/2005) oraz przeniesioną decyzją z 03.01.2007 r. (nr 2/07) na nowego inwestora - M. C., rozbiórkę tych elementów (części) stacji, które zostały wykonane z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, tj.: rozbiórkę dystrybutora LPG wraz z wybudowanym nad nim zadaszeniem, rozbiórkę podestu przed budynkiem obsługi stacji, rozbiórkę murków betonowych usytuowanych wokół zbiorników gazu, likwidację (usunięcie) studzienki kablowej elektrycznej usytuowanej niezgodnie z projektem budowlanym w pobliżu zbiorników gazu i budynku magazynu gazów. Powodem rozstrzygnięcia było stwierdzenie w oparciu o art. 51 ust. 5 ustawy z 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775) - dalej: u.p.b. niewykonania obowiązku zawartego w decyzji PINB z 31.03.2017 r. (nr 850/2017), zrezygnowania przez inwestora z możliwości zalegalizowania wprowadzonych zmian, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w trybie postępowania naprawczego. Od tej decyzji wniósł odwołanie A. C., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa, a w szczególności: 1) art. 107 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.a. w związku z art. 28 i art. 52 ust. 1 u.p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie błędne skierowanie decyzji nakazującej rozbiórkę wyłącznie w stosunku do jego żony - M. C. w sytuacji, kiedy nieruchomość, na której posadowione są obiekty budowlane objęte nakazem rozbiórki, stanowią ich majątek wspólny w ramach ustroju ustawowej wspólności majątkowej, co bezpośrednio wpływa na jego sytuację prawną pomimo, że nie jest adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia i określonych w nim obowiązków; 2). art. 7 i art. 10 w związku z art. 77 i art. 79 k.p.a., poprzez naruszenie podstawowych zasady postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej oraz zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w rezultacie błędne przyjęcie zakresu odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (a objętego nakazem rozbiórki), jak również pozbawienie odwołującego, jako strony i jednocześnie współwłaściciela nieruchomości (w ramach ustroju wspólności majątkowej małżeńskie), prawa do ochrony własnych interesów i sytuacji prawnej, co przejawiało się w całkowitym pominięciu przedstawionych organowi (a tym samym znanych organowi) planów co do wykonania na nieruchomości robót budowlanych, które zapewniać będą zachowanie wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z 21.06.2024 r. (nr 685/2024), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na przedmiot zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b., która ma charakter decyzji związanej a potrzeba jej zastosowania, jak podkreślił, wynika z wcześniejszego niewykonania nałożonego na stronę obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. DWINB zauważył wobec powyższego, że bezsprzecznie w niniejszej sprawie inwestor nie wykonał ciążącego na nim obowiązku nałożonego decyzją PINB z 31.03.2017 r. (nr 850/2017), tj. nie przedstawił prawidłowo sporządzonego projektu budowlanego zamiennego. Mając na względzie powyższe konieczne było wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b. Za zasadne organ odwoławczy uznał również nałożenie na inwestora nakaz rozbiórki części obiektu. Odnosząc się do odwołania zauważył z kolei, że główny zarzut odwołującego dotyczy pominięcia go jako adresata decyzji nakazowej oraz jako strony postępowania administracyjnego. Powyższy zarzut DWINB uznał za całkowicie chybiony, ponieważ odwołujący został uznany za stronę postępowania i przez kilkanaście lat uczestniczył na prawach strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie w toku postępowania nie zgłaszał zamiaru przyjęcia funkcji inwestora, nie kwestionował też pełnienia przez M. C. roli inwestora w procesie budowlanym, nigdy też nie podważał jej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w jakimkolwiek zakresie. Ponadto DWINB zauważył, że odwołujący nie protestował kiedy PINB decyzją z 31.03.2017 r. (nr 850/2017), nałożył wyłącznie na inwestora - M. C., obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a także nie wskazywał na nieprawidłowe określenie adresata rozstrzygnięcia, gdy decyzją PINB z 14.10.2022 r (nr 2093/2022), utrzymaną w mocy decyzją DWINB z 12.12.2022 r. (nr 1190/2022), odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Odnosząc się do przytoczonego w odwołaniu wyroku NSA z 21.02.2018 r., organ odwoławczy stwierdził, że powyższe orzeczenie dotyczy konkretnej sprawy - prowadzonej w innym trybie, w toku której wydano decyzję na podstawie art. 48 u.p.b. Tymczasem w odniesieniu do postępowania naprawczego, prowadzonego - jak w niniejszej sprawie, w trybie art. 51 u.p.b., WSA we W. w wyroku z 01.12.2023 r., sygn. akt II SA/Wr 539/20, wyjaśnił, że "o tym kto jest zobowiązanym (do wykonania nakazu zawartego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b.), decyduje organ nadzoru budowlanego w okolicznościach konkretnej sprawy. W zależności od podjętych ustaleń decyduje się czy zobowiązanym do nakazu rozbiórki ma być inwestor, czy ewentualnie właściciel bądź zarządca obiektu budowlanego". DWINB zauważył, że w powyższym wyroku wskazano, że: "skierowanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części do współwłaścicieli nieruchomości, niemających z samowolną inwestycją nic wspólnego - a nie na inwestora - zdejmowałoby odpowiedzialność za samowolę budowlaną z faktycznego sprawcy samowoli". Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania DWINB wskazał, że w jego treści poinformowano o przygotowywaniu nowej inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie spornej stacji paliw LPG. Określono też zakres tej inwestycji. Z powyższego wyszczególnienia wynika, że ma ona obejmować m.in. roboty rozbiórkowe nakazane decyzją PINB (rozbiórkę dystrybutora LPG wraz z wybudowanym nad nim zadaszeniem). Poinformowano też o planowanej likwidacji istniejących zbiorników gazu, co częściowo odnosi się do nakazu decyzji dotyczącego rozbiórki murków betonowych usytułowanych wokół zbiorników gazu. Biorąc pod uwagę powyższe informacje organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie może uzyskać nowej decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do obiektu wobec, którego organ nadzoru budowlanego, prowadząc postępowania naprawcze, wydał decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. (nakazującą przedstawienie projektu budowlanego zamiennego). Dopiero po zakończeniu tego postępowania inwestor może ubiegać się o nowe pozwolenie na budowę, ponieważ inwestor nie przedstawił (prawidłowo sporządzonego) projektu budowlanego zamiennego, nie ma innej możliwości niż wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b. Na koniec DWINB zauważył, że nakazane w decyzji PINB roboty rozbiórkowe są zgodne z planowanym przez inwestora zamierzeniem budowlanym, a po ich wykonaniu może on wystąpić do organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, obejmującej pozostały zakres przewidywanej przez niego inwestycji. A. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzje z 21.06.2024 r., zarzucając DWINB naruszenie przepisów prawa, a w szczególności: 1). art. 107 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.a. w związku z art. 28 i art. 52 ust. 1 u.p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie błędne przyjęcie przez organ II instancji, że zgodne z przepisami prawa było skierowanie decyzji nakazującej rozbiórkę wyłącznie w stosunku do jego żony - M. C. w sytuacji, kiedy nieruchomość, na której posadowione są obiekty budowlane objęte nakazem rozbiórki, stanowi ich majątek wspólny w ramach ustroju ustawowej wspólności majątkowej, co bezpośrednio wpływa na jego sytuację prawną pomimo, że nie jest adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia i określonych w nim obowiązków; 2). art. 7 i art. 10 w związku z art. 77 i art. 79 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ II instancji faktu naruszenie przez organ I instancji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej oraz zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w rezultacie błędne przyjęcie zakresu odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (a objętego nakazem rozbiórki), jak również pozbawienie jego osoby, jako strony i jednocześnie współwłaściciela nieruchomości (w ramach ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej), prawa do ochrony własnych interesów i sytuacji prawnej, co przejawiało się w całkowitym pominięciu przedstawionych organowi (a tym samym znanych organowi) planów co do wykonania na nieruchomości robót budowlanych, które zapewniać będą zachowanie wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji DWINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z 15.04.2024 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 20.05.2025 r. w imieniu skarżącego stawił się pełnomocnikiem – r. pr. D. R., który poparł skargę i zarzuty w niej zawarte oraz wskazał na niezgodne z przepisami wydanie decyzji z 31.03.2017 r., poprzez nałożenie w niej wyłącznie obowiązku przedłożenia projektu zamiennego zamiast również obowiązku wykonania określonych robót, co powinno skutkować jej uchyleniem oraz stwierdzeniem nieważności zaskarżonej obecnie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane - według stanu prawnego sprzed wejścia w życie (19.09.2020 r.) nowelizacji prawa budowlanego dokonanej ustawą z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z przepisem art. 25 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, a postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało przed wejściem w życie w/w nowelizacji. Będąca przedmiotem skargi decyzja wydana została w trybie art. 51 ust. 5 u.p.b., w wyniku tzw. "procedury naprawczej". Prawo budowlane rozróżnia dwa rodzaje samowoli budowlanej: prowadzenie robót budowlanych (w tym budowę obiektu budowlanego) w ogóle bez uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia oraz prowadzenie robót budowlanych (w tym budowę obiektu budowlanego) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym. Celem prowadzonych w tych sprawach postępowań administracyjnych jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami u.p.b. Postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego na podstawie przepisów art. 50 - 51 u.p.b. powszechnie określane jest mianem "procedury naprawczej", odrębnej od "procedury legalizacyjnej", prowadzonej na podstawie przepisów art. 48 – 49 u.p.b. Procedura naprawcza znajduje zastosowanie między innymi do robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b.). W tak ukształtowanej procedurze, wobec dokonanego przez inwestora - M. C. zgłoszenia zakończenia budowy stacji gazu propan-butan z niezbędnymi elementami towarzyszącymi przy ul. [...] we W. i zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, najpierw PINB zgłosił sprzeciw (decyzją z 30.07.2007 r., nr 1135/2007), a następnie nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, stosując przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a u.p.b. Taka decyzja w realiach niniejszej sprawy została wydana przez PINB w dniu 31.03.2017 r. (nr 850/2017). Od tej decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu podniesionego w trakcie rozprawy, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego powinien nie tylko nałożyć obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego ale także wskazać roboty budowlane w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, przyjdzie zauważyć, że z brzmienia art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. wynika (zob. zwrot: "oraz – w razie potrzeby"), że nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, jest obligatoryjne, natomiast nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest fakultatywne, jeżeli wynika to z okoliczności i potrzeb danej sprawy (wyrok NSA z 23.04.2013 r., sygn. akt II OSK 2571/11). Z przedłożonych akt administracyjnych nie wynika aby w tym zakresie istniały jakiekolwiek okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie takiego obowiązku, np. w postaci zapobieżenia oddziaływaniu obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 08.05.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 900/24). Konsekwencją wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. jest uchylenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę, co w realiach sprawy nastąpiło mocą decyzji Prezydenta W. z 29.01.2020 r. (nr 386/2020). W dalszym toku postępowania naprawczego, w konsekwencji braku wykonania obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, organ nadzoru budowlanego poinformował inwestorkę (pismo 09.03.2020 r.) o zagrożeniu wydania decyzji z art. 51 ust. 5 u.p.b. Następnie, po przedłożeniu projektu budowlanego zamiennego, nałożono na inwestorkę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej (postanowienie z 22.07.2020 r.). Z kolei zawiadomieniem z 17.01.2022 r. organ nadzoru poinformował strony postępowania o gotowości decyzyjnej oraz o braku prawidłowego wypełnienia obowiązku wynikającego z decyzji z 31.03.2017 r. Wobec braku przedstawienia prawidłowo sporządzonego projektu budowlanego zamiennego PINB wydał w dniu 14.10.2022 r. decyzję nr 2093/202, którą na podstawie art. 51 ust. 4 u.p.b., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez DWINB, decyzją z 12.12.2022 r. (nr 1190/2022). W tak ukształtowanych realiach procesowych zostało w sprawie ostatecznie przesądzone, że inwestorka w toku postępowania naprawczego nie złożyła wymaganego projektu budowlanego zamiennego. Mając powyższe na uwadze, po wcześniejszej informacji z 26.09.2023 r. o braku prawidłowego wykonania obowiązku z decyzji z 31.03.2017 r. oraz poinformowaniu w dniu 12.03.2024 r. o gotowości decyzyjnej, PINB decyzją z 15.04.2024 r. (nr 762/2024), nakazał M. C. – inwestorowi robót budowlanych, związanych z budową stacji tankowania gazu propan-butan wraz z niezbędnymi elementami towarzyszącymi, wykonanymi w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego, rozbiórkę tych elementów stacji, które zostały wykonane z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zaskarżoną obecnie decyzją z 21.06.2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dokonując oceny tej decyzji w aspekcie wymagań wynikających z art. 51 ust. 5 u.p.b. wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź, tak jak w rozpatrywanym przypadku, rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zaskarżona decyzja, podjęta na podstawie art. 51 ust. 5 u.p.b., w odniesieniu do spornej części stacji tankowania gazu propan-butan, posiada charakter związany. Jej wydanie było podyktowane brakiem przedstawienia prawidłowo sporządzonego projektu budowlanego zamiennego. W takim przypadku organ nadzoru budowlanego był nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania nakazu rozbiórki części obiektu, które wykonano z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. W tym zakresie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na pełną aprobatę Sądu. Zasadniczym zarzutem, jedyny w zasadzie, poniesiony przez skarżącego w rozpoznawanej skardze, wobec tak określonego stanowiska organów, był zarzut skierowania nakazu rozbiórki wyłącznie do M. C., z pominięciem, wobec istnienia ustroju współwłasności majątkowej małżeńskiej, skarżącego będącego małżonkiem inwestorki. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi należy wskazać raz jeszcze, że w sprawie nie mamy do czynienia z klasyczną samowolą budowlaną lecz z odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego. M. C. była zatem inwestorką nie tylko w rozumieniu faktycznie wykonanych robót budowlanych ale także w sensie formalnym, ponieważ była adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę (inwestycja prowadzona na podstawie decyzji z 12.07.2005r., zmienionej decyzją z 18.11.2005 r. oraz przeniesionej na M. C. decyzją z 03.01.2007 r. nie została nigdy formalnie zakończona). To M. C. dokonała w dniu 09.07.2007 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Również ona, jako inwestorka, przedłożyła do akt sprawy opracowania specjalistyczne pn.: Ocena techniczna dotycząca prawidłowego wykonania płyty fundamentowej pod zbiornikami LPG wraz z blokami podporowymi oraz płyty fundamentowej pod dystrybutorem LPG na stacji paliw LPG we W. przy ul. [...], autorstwa J. S. i J. M., Opinia techniczna dotycząca oceny wykonania robót budowlanych stacji tankowania gazu propan-butan, autorstwa K. W. oraz Ekspertyza techniczna dot. stanu ochrony przeciwpożarowej, sporządzona przez P. F. Nie skarżący lecz M. C. wystąpiła do Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu o uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a później w sprawie zgody na odstępstwa od zmienionych w trakcie postępowania przepisów dotyczących odległości od zbiorników gazowych i magazynów gazów. W takich okolicznościach prawo inwestora do likwidacji skutków samowoli budowlanej powinno być oceniane przez pryzmat całości okoliczności sprawy, a więc m.in. zachowania w toku postępowania naprawczego, w kategoriach rzeczywistego władztwa nad rzeczą, czy też przez pryzmat postawy pozostałych współwłaścicieli oraz ich ewentualnego sprzeciwu wobec czynności procesowych podejmowanych przez inwestora. Z tej perspektywy oceniając zarzuty skargi, w ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek przesłanek aby uznać, że to do skarżącego (obok M. C.) powinien zostać skierowany nakaz rozbiórki. Skarżący, jako strona postępowania, miał przy tym pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu naprawczym oraz o rozstrzygnięciach podejmowanych w jego toku, których w przewidzianym prawem trybie nigdy nie kwestionował. Dopiero w skardze zakwestionował ustalenia faktyczne organu nadzoru budowlanego, które zostały dokonane w trakcie kolejnych oględzin, a które legły u podstaw stwierdzenia istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, nie dostrzegając przy tym jednego, że powyższe ustalenia zostały potwierdzone opracowaniami specjalistycznymi zleconymi przez M. C. (zob. m.in. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą oraz szkic wykonany przez uprawnionego geodetę – przedłożone do akt przy piśmie z 13.05.2009 r.). W ocenie Sądu, w tak przedstawiających się okolicznościach sprawy, skarżący nie wykazał również aby M. C., jako inwestorka i zarazem współwłaścicielka nieruchomości przy ul. [...] we W., nie miała możliwości wykonania decyzji rozbiórkowej. Dlatego prawidłowo w ocenie Sądu, spośród adresatów określonych w art. 52 u.p.b. organy nałożyły obowiązek rozbiórki na M. C., jako na inwestora. Skierowanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części do współwłaścicieli nieruchomości, niemających z samowolną inwestycją nic wspólnego - a nie wyłącznie na inwestora - zdejmowałoby odpowiedzialność za samowolę budowlaną z faktycznego sprawcy samowoli. W realiach rozpatrywanej sprawy nie mógł również przynieść oczekiwanych skutków zarzut dotyczący braku uwzględniania, jako nowej i istotnej okoliczności sprawy, informacji o planowanej rozbudowie i przebudowie stacji paliw LPG. Za organem odwoławczym należy wskazać, że dopóki inwestor nie wykona decyzji nakazującej rozbiórkę wyszczególnionych elementów stacji paliw, dopóty nie może uzyskać nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.