II SA/Wr 661/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009r . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że zażalenie na bezczynność Wójta Gminy M. w załatwieniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: Skarżąca H. F. wystosowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. zażalenie na bezczynność Wójta Gminy M. w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 23 maja 2008r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie i przebudowie dachu i uporządkowaniu gospodarki wodno-ściekowej zamku B.. Postanowieniem z dnia [...] r. doręczonym skarżącej w dniu 27 października 2008r. Kolegium uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie, z którego wynikało, że na postanowienie przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem SKO w J. G.. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca nadała w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu w dniu 28 listopada 2008r. Na wstępie wskazała, że zaskarża w całości postanowienie SKO w J. G. z dnia [...] nr [...] wnosząc jednocześnie o jego zmianę w ten sposób, aby Sąd nakazał Wójtowi Gminy M. wydać decyzję z zakresie objętym wnioskiem skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że powinna ona zostać odrzucona z dwóch przyczyn tj . ze względu na wniesienie jej z upływem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi oraz z uwagi na to, że skarga dotyczy postanowienia wydanego w trybie art. 37 k.p.a., na które nie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie art. 37 k.p.a., który w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stanowisko tego organu ma w owym przypadku charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę bądź postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, bądź - według innych poglądów - czynności nadzorczej. Brak możliwości zaskarżenia takiego postanowienia bądź czynności wynika z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej w skrócie p.p.s.a., który nie wymienia tego rodzaju przedmiotu zaskarżenia. Aczkolwiek w pkt 1-4 przepis ten przewiduje kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmującą orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz tylko na te, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie kończy natomiast postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie. Zatem skarga na takie postanowienie, wbrew błędnemu pouczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze nie przysługuje. Należy jednak wskazać, iż wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a., co prawda nie umożliwia zaskarżenia wydanego w jego wyniku postanowienia, spełnia jednak kryterium wyczerpania środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. w sprawie, której przedmiotem byłoby niezałatwienie w terminie przez właściwy organ administracji publicznej sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Zatem skarżącemu przysługiwało (i nadal przysługuje) prawo wniesienia skargi do sądu, ale na bezczynność tego organu, a nie na postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.