II SA/Wr 662/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). W dniu 15.10.2015 r. skarżący, będący właścicielem sąsiedniej działki doniósł do organu nadzoru budowlanego, że uczestnik wybudował dom z istotną zmianą w stosunku do projektu budowlanego. Do doniesienia dołączył zdjęcie budynku w budowie oraz fragment projektu budowlanego. Jak twierdził, zmiana wywołała niezgodność budowy z planem miejscowym. Organ wszczął postępowanie w sprawie budowy domu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym z udziałem w charakterze stron inwestorów oraz właścicieli sąsiednich działek. Inwestorzy w piśmie procesowym przyznali, że dokonali zmiany konstrukcji dachu, przez rozdzielenie dachu nad bryłą główną i nad przybudówką, co nieznacznie zmniejszyło kubaturę budynku. Według projektanta jest to zmiana nieistotna. Nie uległa zmianie liczba kondygnacji. Inwestorzy kwestionowali przyjęcie, że skarżący jest stroną. Przy kolejnym piśmie dołączyli projekt zamienny dachu. Następnie złożyli pisemnie oświadczenie, że ich dom budowany jest na terenach o symbolu 11C, dla których plan miejscowy przewiduje wysokość budynków do 2 kondygnacji, w tym jedna w dachu. Oznacza to, że nad drugą kondygnacją nie może być stropu i tak został wybudowany ich dom. Po dokonaniu oględzin organ stopnia powiatowego postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 p.b. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorów obowiązek zabezpieczenia inwestycji. W zażaleniu uczestnik kwestionował ocenę, że nieznaczne zmniejszenie kubatury nieużytkowego strychu nad garażem stanowi istotne odstąpienie od projektu budowlanego. Zmiana konstrukcji nie jest odstąpieniem istotnym według art. 36a p.b. Do zażalenia dołączył wydruk z omówieniem orzecznictwa sądowego na tle tego przepisu. W uzupełnieniu zażalenia twierdził, że dokonana zmiana stanowiła przebudowę nie wymagającą zmiany pozwolenia na budowę. Dołączył tekst nowego planu miejscowego. W kolejnym uzupełnieniu nadal kwestionował u skarżącego przymiot strony. Zaskarżonym postanowieniem organ uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak ustalił organ, realizowana budowa domu jednorodzinnego na podstawie pozwolenia na budowę z 2014 r. osiągnęła stan surowy zamknięty wraz z ociepleniem budynku. Nastąpiło zmniejszenie kubatury budynku w wyniku rozdzielenia projektowanej połaci dachowej na dwie niezależne połacie, co spowodowało pomniejszenie pomieszczenia nad garażem. Dokonano też zmiany ilości, wielkości i usytuowania okien. Organ ocenił zażalenie jako uzasadnione. Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. podstawą wstrzymania robót jest ich wykonywanie w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach. Niewątpliwie uległ zmianie fragment konstrukcji dachu. Projekt przewidywał przedłużenie połaci dachu nad bryłą główna budynku, które miało stanowić dach nad przybudówką. Obecnie przybudówka ma osobny dach i nie ma projektowanego przedłużenia. Dodatkowo skrócono dach, aby pomieścić rynny. W ocenie organu zmiana lokalizacji lub wymiarów okien nie stanowiła istotnego odstąpienia w rozumieniu art. 36a ust. 5 p.b. Natomiast organ pierwszej instancji powinien rozważyć, czy pozostałe zmiany mają charakter istotny. Podział dachu został wymuszony trudnościami w zrealizowaniu projektu. Zmiana został zaakceptowana przez projektanta. O ile nawet zmiana kubatury została wymieniona w art. 36a ust. 5 pkt 2 p.b. jako wymagająca uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, to nie stanowi automatycznie istotnego odstąpienia. Ocena wymaga rozważenia okoliczności danej sprawy (Komentarz do art. 36a pod red. Z Niewiadomskiego) oraz dokonania wykładni celowościowej. Ustawodawca w art. 36a ust. 6 upoważnił projektanta do zakwalifikowania danego odstąpienia jako nieistotnego, zatem i organ ma w tym zakresie pewien margines uznaniowości (wyroki II OSK 1375/11 i 2527/10). Nie każda więc zmiana wymieniona w art. 36a ust. 5 p.b. dokonana z naruszeniem obowiązku przewidzianego w art. 36a ust. 1, w każdym przypadku uzasadnia stosowanie art. 50-51 p.b. Znaczenie dla ocen ma charakter obiektu budowlanego i zamiar odstępstwa od projektu. Muszą być wzięte pod uwagę inne okoliczności, niż samo zestawienie zmian z treścią art. 36a p.b. Wymagać będzie również oceny zgodność obiektu po zmianie z ustaleniami planu miejscowego. Organ powołał jeszcze wyrok VII SA/Wa 1386/14. W skardze do sądu administracyjnego skarżący kwestionował powyższe oceny organu i nadal twierdził o sprzeczności budowy z planem miejscowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Inwestor w piśmie procesowym podtrzymał wcześniejsze twierdzenia, przede wszystkim zarzucając brak interesu prawnego skarżącego (art.50 § 1 p.p.s.a). W dniu 8 grudnia 2016 r. wpłynęło do akt sprawy cofnięcie skargi. Na rozprawie uczestnik złożył pismo procesowe zawierające rozwinięcie dotychczasowej argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu podlegającego stwierdzeniu nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji i odpowiednio postanowienia (art. 126 k.p.a.) wymienia art. 156 § 1 k.p.a. W nin. sprawie w ocenie Sądu przesłanki te nie wystąpiły. Nie można wskazać również prawa, które byłoby obchodzone cofnięciem skargi. W szczególności rozważania nieważności zaskarżonego aktu nie uzasadniały istniejące wątpliwości co do posiadania przez skarżącego interesu prawnego (art. 28 k.pa.) i brak rozważenia tego zagadnienia przez organ, jak też niedostrzeżenie przez organ istotnych braków postępowania wyjaśniającego. W szczególności bowiem akta nie zawierały informacji właściwego organu o umiejscowieniu inwestycji na określonym terenie według planu miejscowego (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2003 r. Nr 126, poz. 2257) oraz pisemnej kwalifikacji zamierzonego i dokonanego odstąpienia przez projektanta, a także rozważenia tej kwalifikacji w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć. Cofnięcie skargi było zatem skuteczne i uzasadniało umorzenie postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) oraz zwrócenie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi w całości (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).