II SA/Wr 664/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA -Anna Siedlecka (sprawozdawca) Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2008 r. (Nr [...]) Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla N.S. obejmujący: rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...][...] , obręb VIII, AM-1 przy ul. D. [...] w Z.. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził (uwzględniając wyniki postępowania zakończonego ostatecznie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 listopada 2007 r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie rozpoczęcia robót przy rozbudowie budynku mieszkalnego przy ul. D. [...] w Z.), że przedłożona dokumentacja projektowa spełnia ustalenia decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 stycznia 2006 r. Nr [...] o warunkach zabudowy, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz posiada stosowne opinie i uzgodnienia. Projekt zagospodarowania terenu został opracowany na mapie według stanu z 2003 r., jednakże wobec braku przepisów regulujących termin aktualności mapy organ dokonał sprawdzeń w ośrodku geodezyjnym -porównując mapę z roku 2003 i z 2008 – i stwierdził, że mapa jest nadal aktualna, a zatem spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ nadmienił, iż inwestor o uzyskanie niniejszego pozwolenia ubiega się od 2003 r. Organ odniósł się również do zarzutów składanych w toku postępowania przez S. J. (właścicielkę sąsiedniego segmentu budynku bliźniaczego) i wyjaśnił, że : - w kwestii konieczności uzyskania zgody sąsiada – zgoda sąsiada na budowę w granicach działki została wyeliminowana poprzez wejście w życie nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( wniosek inwestora został złożony do urzędu w dniu 28 kwietnia 2006 r. i rozpatrywany jest zgodnie z nowymi warunkami technicznymi, a te na dzień rozpatrywania sprawy nie dają żadnych podstaw do żądania takiej zgody od inwestora), - w kwestii gabarytów projektowanej rozbudowy oraz ograniczenia dostępu światła do pomieszczeń na pobyt ludzi – organ wskazał, że z przedstawionych rozwiązań projektowych (rys. 7/B/11 str. 42 przekrój poprzeczny) wysokość projektowanej części rozbudowy budynku mieszkalnego nie przekroczy wysokości budynku istniejącego na działce nr [...] – własność S.J.. Projektowana rozbudowa w rzucie (rys. 1/B/1 str. 34 projekt zagospodarowania) nie przekroczy długości budynku sąsiedniego. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania wynika, że budynek w zabudowie bliźniaczej S.J. usytuowany na działce nr [...] od strony północnej, część mieszkalna jest usytuowana w części wschodniej zabudowy. Proponowana rozbudowa usytuowana jest od strony południowej i zachodniej przy zachowaniu istniejącej wysokości budynku nie ma wpływu na dostęp światła do pomieszczeń mieszkalnych, - w kwestii ograniczenia z korzystania z wody na dotychczasowych warunkach – projektowana część rozbudowy budynku nie ma wpływu na istniejące przyłącze wody przebiegające przez pomieszczenie piwniczne Pana S. (zapis projektanta str. 81), zakres rozbudowy obiektu nie obejmuje części istniejącej budynku inwestora, w którym istnieje odgałęzienie instalacji wodociągowej do budynku S.J., projekt nie obejmuje przebudowy przyłącza wody, - w kwestii wspólnego komina i ściany konstrukcyjnej – organ wyjaśnił, że zgodnie z opinią kominiarską, projekt nie narusza przewodów wentylacyjnych i spalinowych będących w użytkowaniu S.J. (rys. 3/B/11 i 4/B/11 str. 38 i 39 rzutu parteru i piętra), projekt przewiduje budowę dodatkowej ściany konstrukcyjnej w celu przejęcia obciążeń związanych z proponowaną rozbudową (rys. 4/B/11 str. 39 projektu). W odwołaniu od powyższej decyzji S.J. oświadczyła, że nie zgadza się i nie wyraża zgody na rozbudowę, gdyż uważa, że jej zgoda na tą rozbudowę jest potrzebna. W dalszej części odwołania podnosi te same zarzuty, które zgłaszała w postępowaniu przed organem I instancji, a mianowicie: ograniczenie w dostępie światła do jej pomieszczeń, zmniejszenie ciśnienia wody, naruszenie konstrukcji komina w trakcie rozbudowy. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2008 r. Nr [...] Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozpoznając sprawę od początku w jej całokształcie ustalił, że dla obszaru na którym ma być zlokalizowana projektowana inwestycja, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji planowanej przez N.S. zostały ustalone w decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 stycznia 2006 r. Nr [...] , która uzyskała przymiot ostateczności. Do wniosku o pozwolenie na budowę N. S. dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle powyższego inwestor spełnił warunki z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego do uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa zakres sprawdzeń , jakie organ winien wykonać przed wydaniem stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu miejscowego, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b powołanej ustawy, a także sprawdza czy projekt wykonała osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i legitymująca się aktualnym zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W wyniku analizy akt sprawy Wojewoda D. stwierdził, że: - projekt budowlany planowanej inwestycji jest zgodny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 stycznia 2006 r. nr [...] o warunkach zabudowy, - projekt zagospodarowania działek objętych projektowaną inwestycją jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., - przedłożony projekt budowlany wykonała osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i przynależy do właściwego samorządu zawodowego, - projekt jest kompletny i nie zawiera braków w zakresie objętym sprawdzeniem, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego oraz spełnia wymagane prawem warunki. Organ odwoławczy nie stwierdził też naruszeń w zakresie stosowania przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej. W tej sytuacji, mając na uwadze przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego mówiący o tym, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji zawarte w rozstrzygnięciu jak i jego uzasadnieniu, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Wojewody D., S.J. w pierwszej kolejności podnosi, że "awiza" na które powołuje się Wojewoda D. nie dotarły pod jej adres, co spowodowało pozbawienie jej możliwości odebrania przesyłki organu i zapoznania się z zaskarżoną decyzją. Skarżąca wskazuje, że dopiero po dwukrotnym monitowaniu do Wojewody odnośnie jej odwołania, w dniu 1 września 2009 r. otrzymała zaskarżoną decyzję Wojewody D.. W dalszej kolejności w skardze podnosi, że nie wyrażała i nie wyraża zgody na powyższą inwestycję dla N.S. na granicy z jej nieruchomością. Prowadzone obecnie prace budowlanego przez inwestora spowodowały w znacznym stopniu powiększenie obecnych gabarytów budynku bezpośrednio przylegających do zabudowań skarżącej, a to ograniczyło dostęp światła do jej posesji, zaś w trakcie budowy naruszona została konstrukcja komina. Ponadto, dom ten jest wybudowany przed II wojną światową, a to oznacza, że na przebudowę potrzebna jest zgoda konserwatora zabytków. W wyniku prowadzonych prac skarżąca uważa, że powstały ogromne szkody w jej posesji, które wylicza dokładnie w skardze. Uważa, że Wojewoda utrzymując w mocy decyzje Starosty Z. o pozwoleniu na przedmiotową rozbudowę doprowadził do zniszczeń i szkód w zabudowie skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wysłana na adres S.J. w dniu 22 sierpnia 2008 r. Ze względu na nieobecność adresata, korespondencja została złożona w placówce pocztowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 26 sierpnia i 2 września 2008 r., po czym wobec nieodebrania jej w przewidzianym terminie została zwrócona do Urzędu Wojewódzkiego we W. i złożona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia (domniemanie doręczenia). W dniu 25 sierpnia 2009 r. w odpowiedzi na pismo S.J. zawierające prośbę o udzielenie informacji o sposobie załatwienia wniesionego odwołania od decyzji Starosty Z. z dnia 23 kwietnia 2008 r. organ przesłał na adres S.J. egzemplarz decyzji Wojewody D. z dnia 14 sierpnia 2008 r., który został złożony do akt sprawy oraz poinformował, iż nastąpiło domniemanie doręczenia tejże decyzji, a także że przedmiotowa decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Zdaniem Wojewody skutek doręczenia zaskarżonej decyzji nastąpił z dniem "9 września 2009 r."( organ prawdopodobnie miał na myśli rok 2008), zatem skarga z dnia 22 września 2009 r. została wniesiona po upływnie terminu i podlega odrzuceniu. Odnośnie zaś merytorycznej strony skargi organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd nie podziela stanowiska Wojewody D. jakoby zaistniały warunki do uznania, że nastąpiło domniemanie doręczenia w dniu 9 września 2008 r. S. J. jego decyzji z dnia 14 sierpnia 2008 r. (nr IIa-4809). Z akt sprawy wynika, że zwrotne potwierdzenie odbioru dla przesyłki skierowanej do skarżącej zawierającej zaskarżoną decyzję było wystawione na druku nie spełniającym wymogów art. 44 k.p.a.( druk żółty), gdy tymczasem oddziały Poczty Polskiej S.A. dysponują również drukami spełniającymi wymogi art. 44 k.p.a. ( druk biały). Sąd zauważa i wskazuje, że z przesyłanych do Sądu aktach administracyjnych również i w innych sprawach ze skarg na decyzje Wojewody D. (Wydział Infrastruktury) wynika, że powszechną nieprawidłową praktyką tego organu jest posługiwanie się nieprawidłowymi drukami "zwrotnego potwierdzenia odbioru", które nie zawierają informacji jakie wymienia art. 44 k.p.a. Dlatego też w przypadku, kiedy strona kwestionuje prawidłowość pozostawienia jej przez doręczyciela informacji o tym, że przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej, nie jest możliwym prawidłowe wyjaśnienie tej kwestii w przypadku wypełnienia przez organ druku z.p.o. tzw. "żółtego", który dotyczy zwykłych przesyłek poleconych. Jak wyjaśnił w niniejszej sprawie na zapytanie organu Oddział Rejonowy Poczty Polskiej S.A. w J. G. ( pismo z dnia 17 grudnia 2009 r. w aktach administracyjnych) "przedmiotowy list nie został nadany na zasadach szczególnych. Wyróżnikiem wskazującym na obowiązek specjalnego traktowania przesyłek jest fakt zastosowania formularza potwierdzenia odbioru, którego treść jednoznacznie wskazuje na tryb postępowania odmienny od obowiązującego w ogólnych przepisach pocztowych – w tym przypadku powinien być dołączony druk potwierdzenia odbioru, na którym jest informacja "doręczenie niniejszej przesyłki następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego" , a takim właśnie jest formularz druku w kolorze "białym". Dlatego też w niniejszej sprawie nie jest możliwe ustalenie, czy w ogóle, a jeśli tak to gdzie pozostawiono zawiadomienie dla skarżącej o odbiorze przesyłki zawierającą zaskarżoną decyzję. Wobec powyższego organ bezpodstawnie uznał, że nastąpiło domniemanie doręczenia tej decyzji. Zatem skarga została wniesiona z zachowaniem terminu (data nadania skargi w placówce pocztowej - 23 września 2009 r.), liczonym od dnia 1 września 2009 r. ( oświadczenie strony o faktycznym otrzymaniu decyzji od organu). W tych okolicznościach brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jako wniesionej po upływie terminu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W badanej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Według prawa budowlanego istotnym elementem postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest zatwierdzenie projektu budowlanego. Projekt budowlany jest zasadniczym elementem wniosku o pozwolenie na budowę ( art. 34). Projekt budowlany składa się z dwóch części, tj. projektu zagospodarowania działki (terenu) i projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt ten podlega badaniu przez organ architektoniczno-budowlany w określonym zakresie. Zakres kontroli jest jednak inny w wypadku projektu zagospodarowania działki (terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, w tym w odniesieniu do zgodności z ustaleniami planu miejscowego(w braku planu - decyzji o warunkach zabudowy), przepisami techniczno-budolwanymi, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Natomiast projekt architektoniczno-budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym (ew. warunkami decyzji o warunkach zabudowy), kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji jest węższy, bowiem nie obejmuje zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wolą ustawodawcy odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa tylko i wyłącznie na projektancie. Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, Sąd uznał, że organy dokonały zarówno prawidłowej interpretacji przepisów jak i prawidłowej oceny kompletnego materiału dowodowego, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Znajdujący się w aktach administracyjnych projekt budowlany spełnia wymogi stawiane mu przepisami art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane. Skarżąca w istocie nie dokonuje oceny tego projektu, gdyż na przestrzeni kilku lat w trakcie trwania postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, pisząc liczne pisma, zażalenia i odwołania do organów, których głównym motywem przewodnim jest przede wszystkim brak jej zgody na tą inwestycję, nigdy w istocie nie zapoznała się z zawartością projektu budowlanego, ani też nie udzieliła nikomu stosownego pełnomocnictwa do przeglądania akt administracyjnych w jej imieniu. Skarżąca, jak sama podaje w zażaleniu z dnia 23 marca 2010 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, że jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku ( 85 lat), mieszka z córką pracującą na ½ etatu, co oznacza, że mogła mieć możliwość korzystania z pomocy osoby bliskiej w toczącym się postępowaniu, z czego jednak nie skorzystała. Zgłaszane zatem przez autora odwołania a następnie autora skargi zarzuty dotyczące ograniczenia dostępu światła słonecznego i dziennego do pomieszczeń skarżącej "na pobyt ludzi" są sformułowane na tyle ogólnie ("hasłowo") i bez znajomości realiów niniejszej sprawy, że można by je równie dobrze przypisać każdemu innemu postępowaniu, które dotyczy rozbudowy. Skarżąca ani w odwołaniu ani też w skardze nie wskazała w sposób szczegółowy w jaki sposób planowana rozbudowa wpłynie na ograniczenie jej praw podmiotowych, w szczególności w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń. Gdy tymczasem już Starosta Z. w decyzji z dnia 23 kwietnia 2008 r. (str. 3) w sposób bardzo szczegółowy i staranny wyjaśnił dlaczego nie jest słuszny zarzut ograniczenia dostępu światła do pomieszczeń skarżącej przeznaczonych na pobyt ludzi. Starosta wskazał mianowicie, że "z przedstawionych rozwiązań projektowych (rys. 7/8/111 str. 42 przekrój poprzeczny) wysokość projektowanej części rozbudowy budynku mieszkalnego nie przekroczy wysokości budynku istniejącego na działce nr [...] – własność Pani S.J.. Projektowana rozbudowa w rzucie (rys.1/b/1 str. 34 projekt zagospodarowania) nie przekroczy długości budynku sąsiedniego. Z części rysunkowej projektu zagospodarowania wynika, iż budynek w zabudowie bliźniaczej Pani J. usytuowany na działce nr [...] od strony północnej, część mieszkalna jest usytuowana w części wschodniej zabudowy. Proponowana rozbudowa usytuowana od strony południowej i zachodniej przy zachowaniu istniejącej wysokości budynku nie ma wpływu na dostęp światła do pomieszczeń mieszkalnych." Przy tak precyzyjnym opisaniu dokładnej lokalizacji poszczególnych elementów obu części istniejącej zabudowy bliźniaczej i projektowanej rozbudowy w kontekście wysokości i szerokości "starej" i "planowanej-nowej" zabudowy, nie sposób nie zgodzić się z organem, iż żadne zagrożenia w ograniczeniu dopływu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej przeznaczonych na pobyt ludzi nie będzie występowało. Brak tych zagrożeń dla budynku sąsiedniego położonego na działce nr [...] znajduje potwierdzenie w przedłożonym projekcie budowlanym i nie jest w tym wypadku wymagane, zdaniem Sądu, sporządzenie tzw. linijki słońca, albowiem wystarczające do oceny tej kwestii są materiały z projektu budowlanego. W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że organ dokonał w sposób logiczny i poprawny oceny zarzutu ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń skarżącej przeznaczonych na pobyt ludzi. Kolejnym zarzutem autora skargi jest brak zgody skarżącej na przedmiotową inwestycję. W tej kwestii zarzuty skargi nie są słuszne, gdyż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), na które w sposób ogólny powołuje się w skardze, w żadnym miejscu nie wymagają od inwestora posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na realizację planowanej inwestycji. W tym miejscu podkreślić wyraźnie należy, że osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny, a brak zgody sąsiada jest tu bez znaczenia. Istotnym natomiast warunkiem jest to, aby inwestor uczynił to zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a postanowienia zawarte w tej decyzji stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich inwestora, gdyż dotyczą jego nieruchomości. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W badanej sprawie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi przepisami. Jeżeli natomiast w trakcie realizacji inwestycji i lub po jej zrealizowaniu wystąpią jakieś dolegliwości dla otoczenia, to nie mogą one zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi tutaj o wszelkie utrudnienia , jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić bowiem do sytuacji, że to osoby trzecie ( w niniejszej sprawie skarżąca), a nie inwestor – właściciel nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, decydować będą o dopuszczalności rozbudowania obiektu budowlanego, jego kierunku rozbudowy i rodzaju rozbudowy. Skarżąca podnosi w skardze, że na skutek prowadzonych przez R. S. prac budowlanych poniosła m.in. określone straty i szkody, obniżył się komfort jej posesji na skutek braku estetyki rozbudowy. Wobec tych zarzutów należy wskazać, że sama realizacja inwestycji i sposób jej prowadzenia dotyczy etapu późniejszego, wykonawczego w stosunku do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wszelkie zatem prace związane z realizacją inwestycji, ewentualnie mogące wystąpić odstępstwa od projektu budowlanego, czy też zaistnienie szkody w mieniu sąsiada nie dotyczą niniejszej sprawy administracyjnej. Przedmiotem badania Sądu jest bowiem sprawa związana jedynie z postępowaniem poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz sama legalność zaskarżonej decyzji, nie zaś etap późniejszy – realizacja inwestycji. Nie ma racji autor skargi także w zakresie wymogu zgody konserwatora zabytków na przebudowę lub rozbudowę każdego budynku wybudowanego przed drugą wojną światową. Ochroną prawną objęte są tylko nieruchomości wpisane do rejestru zabytków. Formami ochrony zabytków są zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz.U. Nr 163, poz. 1568 ze zm.) wpis do rejestru zabytków, uznanie za pomnik historii, utworzenie parku kulturowego i ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. W niniejszej sprawie ani z akt sprawy, ani z decyzji o warunkach zabudowy, ani też z treści skargi nie wynika, aby budynek bliźniaczy inwestora i skarżącej był zabytkiem i podlegał szczególnej ochronie prawnej. W tych okolicznościach skarga jako całkowicie bezzasadna podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.