II SA/Wr 664/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A na decyzję D Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych związanych z realizacją osiedla B P oddala skargę. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych związanych z realizacją osiedla B P w części dotyczącej robót budowalnych dotyczących budynków A, B, C, D i U. Według przytoczonych ustaleń budynki te wybudowane zostały na podstawie ostatecznych pozwoleń na budowę (decyzja nr [...] z dnia 3 kwietnia 2006 r., zmieniona decyzjami z dnia 17 grudnia 2007 r. i z dnia 26 września 2008 r. w zakresie budynku U, kolejno zmieniona decyzją z dnia 1 października 2008 r. przez rozszerzenie zakresu inwestycji o budynek D). Budynki te uzyskały ponadto pozwolenia na użytkowanie udzielone ostatecznymi decyzjami z dnia 30 grudnia 2008 r. i 25 marca 2009 r. dot. budynku U, z dnia 28 lutego 2008 r. dot. budynków A, B i C oraz z dnia 26 stycznia 2009 r. dot. budynku D. W odniesieniu do budynku E prowadzone było postępowanie naprawcze. Jedynie budynku E dotyczył wyrok tut. Sądu sygn. [...] uchylający decyzję zmieniającą pozwolenie na budowę odnośnie tego budynku. Decyzji wskazanych na wstępie nie dotyczył również wyrok sygn. [...]. Nie było więc żadnych podstaw do wydania decyzji merytorycznych odnośnie budynków A, B, C, D i U, zaś postępowanie w sprawie legalności ich wybudowania okazało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). W skardze do sądu administracyjnego skarżący twierdził, że wszczęte postępowanie dotyczyło kontroli legalności robót budowlanych. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, których nie wskazał i nie tej podstawie wniósł o zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Skarżący twierdził, że Inspektorat Nadzoru Budowlanego był upoważniony i obowiązany do dokonania kontroli legalności inwestycji, która nie posiada prawomocnego pozwolenia na budowę. Skarżący zwrócił się ponadto, nie precyzując do kogo, o wykorzystanie swojej kompetencji z art. 184 § 1 k.p.a. i wniesienie sprzeciwu w sprawie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego nr [...] z dnia 2009 r. Z uzasadnienia skargi wynika, że decyzja nr [...] udzieliła pozwolenia na użytkowanie budynku. Skarżący wywodził, że ,,przedmiotowa sprawa dotycząca budowy nie posiada pozwolenia na budowę albowiem kolejne decyzje w tym przedmiocie były w całości uchylane prawomocnymi wyrokami WSA w związku z czym organy nadzoru budowlanego obowiązane były podjąć kontrolę legalności prac budowlanych, stwierdzić nieważność późniejszych decyzji i doprowadzić stan prawny inwestycji do zgodnego z obowiązującymi przepisami, jednakorz organy te jakoby nie zauważały faktycznie istniejącego stanu prawnego". Podstawowym zarzutem skargi było twierdzenie, że wyroki WSA uchylające decyzje zmieniające pozwolenie na budowę, wywołały nielegalność wszelkich robót budowalnych przy budowie osiedla. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Inwestor wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uczestnik postępowania częściowo powołał argumentację organu, a w części argumentację sądów administracyjnych o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę po zakończeniu budowy. Uczestnik podniósł, że skarżący zobowiązał się wobec niego do niezaskarżania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Tymczasem skarżący nie dotrzymał tego porozumienia, a nawet złożył na uczestnika doniesienie karne, które okazało się bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi decyzję administracyjną, która kończy proces inwestycyjno-budowlany. Jak trafnie zauważył organ, wydanie pozwolenia na użytkowanie wyłącza dopuszczalność badania przez organ legalności budowy. Postępowanie w sprawie stosowania art. 48 albo art. 51 prawa budowlanego staje się bezprzedmiotowe. Trafnie wskazał organ, że powołane w skardze wyroki albo nie odnosiły się do budynków objętych decyzją ([...]), albo nie dotoczyły pozwolenia na budowę (wyrok [...] dotyczył decyzji o zmianie pozwolenia i dalsze postępowanie w tej sprawie zostało przez Wojewodę umorzone z uwagi na wybudowanie budynku D w oparciu o podstawowe pozwolenie na budowę, a następnie uzyskanie przez inwestora pozwolenia na użytkowanie). Przytoczenia i zarzuty zawarte w skardze były mało czytelne. Kontrola budowy może poprzedzać wszczęcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego lub stanowić element wszczętej procedury. Nie istnieje sprawa kontroli budowy. Zarzut nieważności łączy się z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i wymaga uzasadnienia. Zaskarżona decyzja nie była nieważna. Niezrozumiałe było wskazanie w skardze kompetencji prokuratora do wniesienia sprzeciwu. Odnośnie pisma procesowego uczestnika wskazuje się, że sąd nie obciąża skarżącego kosztami postępowania w ogóle (art. 199 p.p.s.a.). Sąd kontroluje legalność zaskarżonej decyzji. Przytoczenia uczestnika nie dotyczyły tej kwestii. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.), zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 29.12.2011 r.