II SA/Wr 665/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] postanowieniem z dnia [...].07.2018 r., po rozpatrzeniu zażalenia Gminy [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...].05.2018 r., uznającego zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z dnia [...].04.2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Gmina [...] zaskarżyła powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność postanowienia, skarżąca strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia DWINB we [...] do chwili wydania wyroku w niniejszej sprawie, nie uzasadniając w żaden sposób wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z cytowanego powyższej przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności (tj. ochrony tymczasowej) jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Samo złożenie wniosku nie jest zatem wystarczające, gdyż nie skutkuje automatycznym blokowaniem realizacji wynikających z rozstrzygnięć organu obowiązków. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżąca strona składając wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej w żaden sposób go nie uzasadniła. Nie podała, która z przesłanek, w jej ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Poza zarzutami dotyczącymi: braku podstaw prawnych do nałożenia na stronę skarżącą - decyzją z dna [...].06.2017 r. - obowiązków związanych z usunięciem zagrożenia i występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, braku uwzględnienia przy rozpatrywaniu zażalenia, że w dniu [...].10.2017 r. Gmina wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, braku ustalenia, kto po stronie skarżącej Gminy jest odpowiedzialny za realizację egzekwowanego obowiązku i czy do takiej osoby został skierowany tytuł egzekucyjny, a ponadto braku wymagalności obowiązków wynikających z decyzji oraz niewykonalności egzekwowanego obowiązku z przyczyn prawnych, autor skargi nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Tym samym skarżąca strona w żaden sposób nie wykazała, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanego na wstępie postanowienia grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że w przypadku niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie ma obowiązku wzywania wnioskodawcy do jego uzupełnienia lub poprawienia, gdyż inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie jest bowiem elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie brak uzasadnienia wniosku nie pozwala na udzielenie wnioskowanej ochrony tymczasowej zwłaszcza, że sąd analizując akta sprawy również nie dostrzegł z urzędu przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Dodać trzeba, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Przedstawione w treści skargi zarzuty będą dopiero przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Dlatego też argumenty podniesione w skardze przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia powyższego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.