II SA/Wr 668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wyrokiem z dnia 16 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę S.C. działającej przez pełnomocnika M. C.. Następnie wyrokiem z dnia 2 października 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. C. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu wskazano, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Natomiast za uzasadniony uznał Sąd, zarzut naruszenia art. 28 w związku z art. 157 §2 i § 3 k.p.a. Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca we wniosku o wznowienie powołuje się na swój interes prawny wywodzony z prawa własności do nieruchomości, na której ma być prowadzona działalność gospodarcza polegająca na odzysku odpadów. Ponadto ustalenie czy faktycznie skarżąca posiada interes prawny wymaga przeprowadzenia złożonego procesu wykładni. Tym samym organ administracji zobowiązany był w sprawie do wszczęcia postępowania, dokonania oceny istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego i w razie stwierdzenia jego braku do umorzenia postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku gdy rozstrzygające w sprawie są przepisy postępowania, zarzut naruszenia prawa materialnego jest bezprzedmiotowy. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2010 r. wyznaczono termin rozprawy w tej sprawie na dzień 25 lutego 2010r. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. odczytano niepodpisane pismo skarżącej z dnia 16 lutego 2010 r. w którym skarżąca oświadcza m.in. że sprzedała gospodarstwo rolne oraz wnosi o odroczenie terminu rozprawy lub zawieszenie postępowania. Odczytano pismo B. C. z dnia 17 lutego 2010 r. informujące o śmierci M. C. będącego pełnomocnikiem skarżącej, a ponadto adresatem decyzji z dnia 14 marca 2007r. o odmowie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, będącej przedmiotem wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego Sąd postanowił rozprawę odroczyć bez terminu, jednocześnie zarządzając wzywanie skarżącej do uzupełnienia pisma z dnia 16 lutego 2010 r. poprzez jego podpisanie, oraz skierowanie osobnego pisma stosownie do treści art. 6 p.p.s.a. pouczającego skarżącą o okolicznościach prawnych sprawy. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 20 marca 2010 r. cofnęła skargę oświadczając, że sprzedaż gospodarstwa nastąpiła 9 lipca 2009r. W załączeniu przesyłając podpisane przez nią pismo z dnia 16 lutego 2010 r. wyjaśniające okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesową strony skarżącej polegającą na cofnięciu skargi – dokonaną w przedmiotowej sprawie w świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy tj. wyroku NSA uchylającego wyrok Sądu I instancji wydany w tej sprawie w dniu 16 maja 2008r. przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz wobec śmierci M. C. będącego adresatem decyzji, której stwierdzenia nieważności domagała się strona, jak i faktu, że skarżąca zbyła gospodarstwo rolne, należało uznać za dopuszczalną . W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a..