II SA/Wr 670/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant referent Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. W. i B. W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o nałożeniu obowiązku usunięcia nieprawidłowości w utrzymaniu budynku oddala skargę w całości. Postanowieniem z [...].08.2017 r., nr [...], D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", stwierdził uchybienie przez B. W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...].05.2017 r., nr [...], o nałożeniu na Gminę W. oraz B. W. i M. W., jako właścicieli budynku przy al. [...] we W., obowiązku usunięcia w określonym terminie nieprawidłowości w utrzymaniu budynku, poprzez wykonanie wskazanych w sentencji decyzji robót budowlanych. DWINB wyjaśnił, że wzmiankowana decyzja została doręczona B. W. w dniu [...].05.2017 r., który to fakt potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. Powołując się na regulację dotyczącą czternastodniowego terminu do złożenia odwołania, który to termin jest liczony od dnia doręczenia decyzji, organ stwierdził, że termin na skuteczne zaskarżenie decyzji upływał B. W. w dniu [...].06.2017 r. Tymczasem odwołanie nadane zostało na poczcie w dniu [...].06.2017 r. Organ II instancji stwierdził, że z przedstawionych względów wniesione odwołanie jest prawnie nieskuteczne. Na ostateczne postanowienie skargę do sądu administracyjnego wnieśli B. W. i M. W., podnosząc, że takie rozstrzygnięcie nie ma żadnych przesłanek ani podstaw prawnych, które uzasadniałyby pozbawienie B. W. prawa wniesienia odwołania. Tym bardziej, że skierowane przez skarżących do DWINB za pośrednictwem PINB dla miasta W. i do wiadomości Wojewody D., pismo z [...].06.2017 r., które organ II instancji uznał za odwołanie od decyzji nr [...] z [...].05.2017 r. jest de facto w swojej treści pismem ponaglającym (zgodnie z art. 37 i art. 38 k.p.a.) na złożone przez skarżących zażalenie z [...].02.2017 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga z przyczyn oczywistych jest bezzasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Taka kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Stosownie do art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy ocenić, czy organ II instancji w sposób prawidłowy zakwalifikował pismo skarżących z [...].06.2017 r., jako odwołanie od decyzji PINB dla miasta W. z [...].05.2017r., nr [...], albowiem skarżący w skardze podnoszą argument, że pismo to ze względu na treść (meritum) jest ponagleniem dotyczącym braku rozpoznania złożonego przez nich zażalenia z [...].02.2017 r. Przyjdzie zatem zauważyć, że pismo opatrzone datą [...].06.2017 r. zostało skierowane za pośrednictwem PINB dla miasta W. do DWINB. W nagłówku tego pisma wskazuje się, że dotyczy ono "odwołania na orzeczenie nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., oraz od powtórnej decyzji pod nr [...]". W treści tego pisma, poza zwróceniem uwagi na brak odpowiedzi ze strony organu na zażalenia skierowanie w dniach [...].02.2017 r. i [...].03.2017 r., autorzy tego pisma wskazali na bezprawne pomijanie przez organ I instancji zarządcy budynku przy al. [...] we W. – spółki [...]. Biorąc pod uwagę treść tego pisma oraz uwzględniając, że zostało ono wniesione przez M. W. w terminie otwarty do złożenia odwołania od decyzji z [...].05.2017 r., nr [...], nie można czynić organowi II instancji zarzutu, że potraktował to pismo jako odwołanie. Przyjdzie przy tym zauważyć, że sami skarżący wnosząc skargę na decyzję organu II instancji wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania M. W., traktują pismo z dnia [...].06.2017 r. jako odwołanie. Treść zatem pisma, w którym skarżący wyraźnie kwestionują decyzję z dnia [...].05.2017 r. nr [...], jego zatytułowanie jako odwołanie ale również sposób jego zaadresowania, jednoznacznie przesądzają, że organ II instancji prawidłowo zakwalifikował pismo jako odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...].05.2017 r. Brak było podstaw do żądania od skarżących sprecyzowania tego pisma. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych to treść a nie forma przesądza o charakterze danego pisma. Odwołanie nie wymaga szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia. Powinno z niego wynikać, że strona je kwestionuje i jest z rozstrzygnięcia niezadowolona, co miało miejsce w rozstrzyganej sprawie. Należy również zauważyć, że organ II instancji otrzymał wraz z pismem przewodnim przekazującym odwołanie informację o tym, że przywołane przez odwołujących pisma z [...].02.2017 r. oraz [...].03.2017 r. są częścią akt związanych z postępowaniem egzekucyjnym. Skoro zatem te pisma złożono w ramach postępowania egzekucyjnego, kwestia braku udzielenia na nie odpowiedzi stanowi odrębna sprawę i skarżący powinni oczekiwać od organu w tym zakresie udzielania stosownej odpowiedzi. B. W. w skardze wskazuje na brak przesłanek i podstaw prawnych, które uzasadniałyby pozbawienie prawa do wniesienia odwołania. Odnosząc się do tego zarzut należy stwierdzić, że jak wskazuje analiza akt administracyjnych sprawy, decyzja PINB dla miasta W. z [...].05.2017 r., nr [...] została doręczona odrębnie B. W. w dniu [...].05.2017r. oraz M. W. w dniu [...].05.2017 r. Tym samym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał oddzielnie dla każdej z tych stron postępowania. Dla B. W. termin upływał z dniem [...].06.2017 r., natomiast w przypadku M. Wo. był to dzień [...].06.2017r. Skarżący sporządzili wspólne odwołanie i nadali je w placówce pocztowej w dniu [...].06.2017 r. W przypadku B. W. taka data nadania przesyłki pocztowej zawierającej odwołanie oznacza uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego. Wydane przez organ odwoławczy zaskarżone postanowienie z dnia [...].08.2017 r. znajduje oparcie w powołanym w jego sentencji przepisie art. 134 k.p.a. Z tych wszystkich względów, na podstawie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak sentencji.