II SA/Wr 670/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. A.G. i S. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w obrębie nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania M. A. G. i S. W. (dalej jako "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej jako "PINB") z [...] (nr [...]) nakładającą na stronę skarżącą jako właściciela nieruchomości przy ul. O. we W. (działka nr [...], obręb Ż., miasto W.) obowiązek wykonania w terminie 6 miesięcy określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt administracyjnych organy nadzoru prowadziły od 2010 r. postępowanie na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy z 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.) – dalej jako "PB" w przedmiocie legalności robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalno-biurowego z przylegającą częścią warsztatowo-garażowo- magazynową wraz z infrastrukturą techniczną uzbrojenia terenu przy ul. O. we W. Po przeprowadzeniu czynności dowodowych organy stwierdziły, że w dniu [...] Prezydent W. decyzją nr [...] udzielił inwestorom – E. I B. S. (których następcą prawnym od 2005 r. jest strona skarżąca) - pozwolenia na budowę chłodni składowej. Inwestycja obejmowała wykonanie trzech przylegających do siebie obiektów tworzących w rzucie kształt litery "L". Inwestycja przewidywała wykonanie dwukondygnacyjnej części biurowo-socjalnej (z pom. biurowymi, sanitarnymi szatniami i magazynami), parterowego łącznika (mieszczącego garaż, kotłownię i pom. sanitarne) oraz parterowej części produkcyjnej (z 6-cioma halami - w tym 5 chłodni magazynowych). Do budynków przewidziano doprowadzenie prądu z zewnętrznej sieci elektroenergetycznej oraz wody ze studni własnej, rozprowadzenie wód opadowych na teren własny. Odprowadzenie ścieków projektowano do bezodpływowego zbiornika na ścieki o pojemności 6 m3 i wymiarach w rzucie 2,4 m x 2,4 m, zlokalizowanego w południowo- zachodnim narożniku działki. Organy stwierdziły również, że po uzyskaniu pozwolenia budowlanego inwestorzy realizowali roboty budowlane w latach od 1991 do 1997 ale nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie. Roboty budowlane zostały zaś wykonane z odstępstwami od warunków przewidzianych w pozwoleniu, a mianowicie: - wykonano dodatkowe piętro użytkowe w budynku biurowo-socjalnym, co wiązało się ze zmianą geometrii dachu (zamiast dachu wielospadowego wykonano dach jednospadowy) oraz z podniesieniem poziomu kalenicy (zamiast projektowanej wysokości 10,19 m - zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją architektoniczną - kalenica znajduje się na wysokości 10,39 m); - zmieniono również układ i przeznaczenie pomieszczeń wewnątrz tego budynku; - parterowy łącznik wykonano w innych gabarytach zewnętrznych (zamiast projektowanej wysokości 4,27 m i dachu jednospadowego, wykonano budynek o dachu płaskim i maksymalnej wysokości 3,05 m). Ponadto w rzucie budynek miał mieć wymiary: 10,44 m x 6,64 m, a obecnie budynek w rzucie ma wymiary: 10 m x 6 m; - w łączniku nie wykonano wbudowanego garażu, w jego miejscu wykonano kotłownię z kotłem stałopalnym na paliwo stałe; - w budynku produkcyjnym nie wykonano pięciu chłodni składowych - obecnie budynek mieści 6 hal o przeznaczeniu warsztatowo-garażowo- magazynowym; - od strony północnej, bezpośrednio wzdłuż granicy z działką sąsiednią, dobudowano do budynku produkcyjnego parterową kotłownię (kocioł stałopalny na paliwa nieodnawialne) z dwoma pomieszczeniami socjalnym o wym. w rzucie: 5,0 m x 7,87 m, zaś od strony południowej, wzdłuż tej samej granicy, do budynku produkcyjnego dobudowano budynek garażowy z dwoma pomieszczeniami gospodarczymi o wym. w rzucie: 8,0 m x 7,86 m; - w południowo-wschodnim narożniku działki, przy granicy nieruchomości wybudowano wolnostojący parterowy budynek stróżówki; - zbiornik na nieczystości ciekłe (szambo) wykonano w innym miejscu oraz o innej pojemności (zamiast jednokomorowego zbiornika o pojemność 6 m3 wykonano dwukomorowy zbiornik o pojemności 16 m3); - projekt przewidywał odprowadzenie wód opadowych z dachów na teren własny nieruchomości, obecnie wykonano kanalizację deszczową, którą wpięto do sieci kanalizacji deszczowej w pasie drogowym ul. O.; - projektowano instalację wodociągową z własnej studni, zaś obecnie obiekt jest wpięty do sieci miejskiej zlokalizowanej w drodze S.; - zwiększono powierzchnię utwardzonego terenu w strefie wjazdowej na teren nieruchomości. Następnie organy stwierdziły, że strona skarżąca po nieudanych próbach uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wystąpiła w 2010 r. o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia budowlanego powołując się na przerwę w robotach budowlanych trwającą dłużej niż 3 lata, celem uzyskania nowego pozwolenia na budowę. Decyzją z [...] (nr [...]) Prezydent W. stwierdził wygaśnięcie pozwolenia budowlanego. Zdaniem organów nadzoru niektóre wykonane roboty budowlane naruszają aktualne przepisy techniczno-budowlane oraz ustalenia obowiązującej na omawianym terenie uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] (nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na południe od linii kolejowej, w rejonie ulic [...] w obrębie Ż. we W. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr 118, poz. 2095) – dalej jako "MPZP". Wykonane dwie parterowe przybudówki (kotłownia i budynek garażowy) do budynku produkcyjno-magazynowego, usytuowane bezpośrednio wzdłuż granicy z nieruchomością sąsiednią, naruszają przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 IV 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.) – dalej jako "RWT", bowiem usytuowane są na granicy. Ponadto wykonanie rzeczonych przybudówek zwiększyło powierzchnię zabudowy na tym terenie do 869,67 m2. Stanowi to ponad 50% powierzchni terenu, która w całości wynosi 1700 m2. Oznacza to, iż w obecnym stanie, obiekt narusza § 8 pkt 13 MPZP, zgodnie z którym przy budowie usługowej należy pozostawić co najmniej 50% niezabudowanej powierzchni. Organy uznały, iż po rozbiórce części dobudowanych obiektów powyższe nieprawidłowości zostaną usunięte, ponieważ zabudowa zostanie oddalona od granicy, zaś całkowita powierzchnia zabudowy inwestycji wyniesie 842,88 m2, co stanowi mniej niż 50% powierzchni przedmiotowej działki. Stwierdzono również, iż naruszono przepisy z § 36 ust. 3 RWT w przypadku wykonanego dwukomorowego zbiornika na nieczystości płynne (szambo) o poj. 16m3, którego pokrywa znajduje się w odległości ok. 4,5 m od najbliższych okien pomieszczeń biurowych (a zatem przeznaczonych na pobyt ludzi) budynku biurowo-socjalnego oraz ok. 2 m od granicy działki z pasem drogowym ul. O. Inwestorzy nie uzyskali zgody administracyjnej na wykonanie zbiornika na nieczystości ciekle w obecnej lokalizacji i o wykonanej pojemności. W ocenie organów nadzoru z uwagi na wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego, nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 PB, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 pkt 2 PB, w przypadku stwierdzenia wykonywania robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Mając na względzie powyższe organy nadzoru zdecydowały nałożyć na stronę skarżącą obowiązek przeprowadzenia następujących robót budowlanych: 1) rozbiórkę zbiornika na nieczystości ciekłe wykonanego na terenie ww. nieruchomości; 2) rozbiórkę dobudowanej części obiektu (zlokalizowanej przy południowo- wschodnim narożniku budynku produkcyjnego, o wym. w rzucie 8,0 m x 7,86 m, przylegającą od wschodu do granicy z nieruchomością sąsiednią, tj. działką nr [...], AM-[...], obręb Ż.) - mieszczącej pomieszczenie garażowe oraz dwa pomieszczenia socjalne - rozbiórki należy dokonać w pasie 1,5 m mierzonym od granicy z działką sąsiednią, na całej szerokości tej części obiektu tj. na szer. 763,5 m wraz z instalacjami, znajdującymi się w obrębie przeznaczonej do rozbiórki części obiektu, po uprzednim wykonaniu konstrukcji wsporczej stropodachu w odległości 3m od granicy z działką nr [...] - sąsiednią (równolegle do granicy); 3) rozbiórkę części przybudówki (mieszczącej kotłownię oraz łazienkę i pom. gospodarcze), przylegającej od strony północnej do budynku produkcyjnego, o wym. w rzucie: 5,0 m x 7,87 m, zlokalizowanej na granicy z nieruchomością sąsiednią (tj. działką nr [...], AM-[...], obręb Ż.) - w pasie 3 m, mierzonym od granicy z działką sąsiednią, na całej szerokości tej części obiektu tj. na szer. 5,0 m wraz z instalacjami i urządzeniami znajdującymi się w obrębie przeznaczonej do rozbiórki części obiektu oraz zamurowanie otworu drzwiowego znajdującego się w pozostałej ścianie równoległej do linii wschodniej granicy nieruchomości (która jako pozostała, będzie stanowić ścianę zewnętrzną tej części budynku), po uprzednim wykonaniu konstrukcji wsporczej stropodachu w odległości 3,0 m od granicy z działką nr [...] - sąsiednią (równolegle do granicy). W skardze na powyższe decyzje zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 75 i art. 77 kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 PB, § 12, § 36 RWT oraz § 8 pkt 6 i § 60 MPZP. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonalności decyzji. W ocenie strony skarżącej niewiarygodne są stwierdzenia DWINB i PINB co do odstępstw od warunków pozwolenia budowlanego. Właściwy projekt budowlany bowiem zaginął, zaś organy dysponują jedynie planem zagospodarowania (planem realizacyjnym) stanowiącym załącznik do decyzji. Zwrócono uwagę, że kontrolowany obiekt był analogiczny do obiektów realizowanych w tym samym czasie w sąsiedztwie (przy ul. O. nr [...] oraz nr [...]). Były to projekty tego samego autora i każdy z nich w części biurowo-socjalnej ma dodatkowe piętro. Nie zmienił się również układ pomieszczeń, parterowy łącznik pomiędzy częścią produkcyjną a biurowo-socjalną od samego początku miał mieć kotłownię a nie garaż. Co do parterowej kotłowni od strony północnej oraz budynku garażowego od strony południowej, to powstała ona jednocześnie z całą budową, a nie jako dobudówka. Strona skarżąca podkreśliła także, że nie można podzielić uwag organów nadzoru co do lokalizacji zbiornika na ścieki, skoro plan zagospodarowania akceptował lokalizację zbiornika według projektu typowego KB4-4.12.5/37/. Zbiornik znajduje się w południowo-zachodniej części działki, przez co zgodny jest z pozwoleniem na budowę. W skardze podniesiono, że nie wiadomo, na czym organy nadzoru oparły swoje ustalenia co do projektowanej wielkości zbiornika na ścieki. Strona skarżąca oświadczyła, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia budowlanego, oparta na zrealizowanej wprawdzie na zlecenie strony skarżącej ale niewiarygodnej opinii technicznej z 2006 r., wynikała z nietrafnych porad udzielonych przez ówczesnego pełnomocnika oraz urzędników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślono przy tym, że wszystkie roboty budowlane zgodne były z wiążącym w trakcie ich wykonania pozwoleniem budowlanym i obowiązującym wówczas planem miejscowym przyjętym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z [...] (nr [...]) - Dz.Urz. Woj. [...] z 1988 r. Nr 11, poz. 88. W skardze zakwestionowano też prawidłowość określenia obowiązków nałożonych w decyzji. Zwrócono uwagę, że objęty postępowaniem obiekt nie ma otworów okiennych i drzwiowych od strony sąsiednich działek (tj. działki nr [...] i [...]). Błędne są też obliczenia organów dotyczące powierzchni zabudowy, która według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynosi 856 m2, zaś bez uwzględnienia portierni – 835 m2. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z 5 X 2017 r. (II SA/Wr 613/17) tutejszy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 15 XII 2017 r. (II SA/Wr 613/17) oddalono skargę w całości. Wyrokiem z dnia 28 VI 2019 r. (II OSK 1664/18) Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą, uchylił wyrok tutejszego Sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wypowiedziano się jednoznacznie co do istotnych elementów stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonej decyzji. Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił, jakie przepisy prawa materialnego wyznaczały zakres okoliczności faktycznych podlegających wyjaśnieniu. Nie przedstawił analizy, z której wynikałoby, według jakiego stanu prawnego oceniano przedmiotowe roboty budowlane, a w szczególności w jakim okresie były one realizowane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnym zagadnieniem podniesionym w skardze była prawidłowość zastosowania przepisów według stanu obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy przez organ nadzoru budowlanego, podczas gdy według skarżących powinny być zastosowane przepisy prawa z czasu wykonywania robót budowlanych. Sąd II instancji zaznaczył przy tym, że w różnych sprawach prowadzonych w przedmiocie samowoli budowlanych ukształtowane zostało stanowisko, że w pierwszej kolejności badane jest to, czy realizacja robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia była zgodna z pozostałymi przepisami Prawa budowlanego, w tym normami techniczno-budowlanymi wówczas obowiązującymi, a także przepisami o planowaniu przestrzennym. Natomiast stosowanie przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w czasie legalizacji samowoli budowlanej jest uzasadniona w przypadku, gdy dany obiekt już w okresie realizacji naruszał wymogi techniczne (m.in. w zakresie odległości od granicy zabudowań sąsiedzkich) i zachodzi potrzeba doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Przedstawione uwarunkowania powinny być uwzględnione w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako "ppsa", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dokonując oceny zaskarżonych decyzji przy jednoczesnym uwzględnieniu wskazań sformułowanych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przede wszystkim zauważyć, że ocenę legalności robót budowlanych organy przeprowadziły wyłącznie w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili orzekania. Tymczasem, jak stwierdził Sąd II instancji, przy stosowaniu regulacji z art. 51 PB w pierwszej kolejności należy badać, czy realizacja robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia była zgodna z przepisami prawa budowlanego, w tym normami techniczno-budowlanymi, a także przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w okresie wykonania robót budowlanych. Dopiero w przypadku stwierdzenia niezgodności z normami wówczas obowiązującymi uzasadnione jest stosowanie norm obowiązujących w czasie legalizacji samowoli budowlanej. W okolicznościach sprawy powyższa konstatacja ma istotne znaczenie, bowiem w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie ma podstaw do uznania, że roboty budowlane zostały zrealizowane w okresie obowiązywania przepisów uznanych przez organy za miarodajne dla oceny prawidłowości przeprowadzonych robót. Motywy decyzji PINB jak i DWINB sugerują jednoznacznie, że w ocenie organów roboty budowlane zrealizowano w latach 1991 - 1997, co potwierdziła zresztą swoim oświadczeniem współwłaścicielka obiektu – S. W. (akta PINB, k. 59). W konsekwencji organy powinny w pierwszej kolejności przeprowadzić ustalenia i oceny w zakresie zgodności robót z przepisami obowiązującymi we wskazanym okresie, w szczególności z obowiązującymi wówczas przepisami techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami ówczesnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku dokonania negatywnej oceny zgodności przeprowadzonych robót z normami obowiązującymi w okresie realizacji robót, uprawniona będzie weryfikacja możliwości legalizacji obiektu w świetle przepisów aktualnie obowiązujących wymagań urbanistycznych i techniczno - budowlanych. Brak ustaleń i ocen zakresie zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z wymaganiami obowiązującymi przy realizacji obiektów w latach 1991 – 1997 stanowi istotne naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 PB w zw. z art. 77 § 1 kpa. W konsekwencji skargę należało uznać za zasadną w zakresie sugerującym konieczność zweryfikowania zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z przepisami obowiązującymi w dacie ich realizacji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mają istotnego znaczenia dla sprawy argumenty kwestionujące trafność ustaleń organów w zakresie: dodatkowego piętra, układu pomieszczeń, czy przeznaczenia łącznika pomiędzy częścią biurowo-socjalną a produkcyjną. Organy nadzoru nie stwierdziły w tym zakresie podstaw do nałożenia na stronę skarżącą jakichkolwiek obowiązków. Zgodzić się jednak należy ze stroną skarżącą, że w zasadzie nie wiadomo, na jakich dowodach organy oparły ustalenia w tej części. Nie sposób bowiem ustalić tych okoliczności na podstawie rysunku planu realizacyjnego stanowiącego załącznik do pozwolenia budowlanego (nie zachował się projekt budowlany). Nie wskazuje na to również pochodzący 2009 r. Projekt budowalny dokończenia budowy (akta PINB, k. 59.1). Zasadnie też strona skarżąca zauważa, że elementy budynku objęte nakazem częściowej rozbiórki nie posiadają otworów okiennych i drzwiowych. Dodać przy tym należy, że przylegają one do budynków istniejących na sąsiedniej działce, co w świetle § 12 ust. 3 RWT wymagałoby wyjaśnienia, z jakich przyczyn organy nadzoru wykluczyły możliwość uznania istniejącego stanu rzeczy za zgodny w warunkami techniczno – budowlanymi. Organy nie wyjaśniły również, w jaki sposób ustaliły przewidzianą w pozwoleniu budowlanym wielkość zbiornika na nieczystości ciekłe. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem skargi podważającym prawidłowość ustaleń co do planowanej lokalizacji zbiornika. Lokalizacja zbiornika ujawniona jest bowiem jednoznacznie na rysunku planu realizacyjnego i jest ona odmienna od rzeczywistej lokalizacji (akta PINB, k. 9.11, 15). Strona skarżąca powołuje się tu na adnotację zamieszczoną w części tabelarycznej rysunku wskazującą, że akceptuje się lokalizację zbiornika bezodpływowego na ścieki wg. projektu typowego KB4-4.12.5/37/. W skardze jednak nie wyjaśniono, z jakich powodów tego rodzaju adnotacja miałaby uprawniać do stosowania odstępstw od rozwiązań przyjętych jednoznacznie na rysunku planu realizacyjnego. Odnosząc się zaś do kwestii prawidłowości danych dotyczących powierzchni zabudowy, to w decyzji PINB wyjaśniono, że podstawę ustaleń w tym zakresie stanowił dowód przedłożony przez stronę skarżącą, tj. Projekt budowlany dokończenia budowy (akta PINB, k. 59.1). Jest to zresztą kolejny, obok orzeczenia technicznego z 2006 r., dowód, który przedłożony został przez stronę skarżącą, a następnie jest przez nią kwestionowany. Oczywiście w przypadku istotnych różnic pomiędzy danymi powierzchniowymi zawartymi w powołanym opracowaniu a danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budowników organy nadzoru budowlanego w ponownym postępowaniu powinny dokonać we własnym zakresie oceny wiarygodności dowodu z Projektu budowlanego dokończenia budowy. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c w zw. z art. 135 ppsa biorąc przy tym pod uwagę, że tożsamym naruszeniem prawa obciążona jest również decyzja organu pierwszej instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uzupełnić materiał dowodowy o dokumentację umożliwiającą ocenę zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z obowiązującymi wówczas wymaganiami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (w szczególności z ówczesnym planem miejscowym). Niezbędna będzie również weryfikacja istniejącego obiektu pod kątem zgodności z obowiązującymi w okresie jego wykonania przepisami, w tym warunkami techniczno – budowlanymi. Dopiero negatywny wynik tej weryfikacji obligował będzie organy do sprawdzenia możliwości legalizacji robót w świetle aktualnych przepisów. Wydając stosowne decyzje organy wezmą przy tym pod uwagę wynikającą z art. 107 § 3 w zw. z art. 80 kpa konieczność wyczerpującego umotywowania rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez wskazane konkretnych dowodów, na których organy opierają istotne w sprawie ustalenia oraz wyjaśnienie stosowanych przepisów prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składają się: wpis sądowy od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł).