II SA/Wr 672/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Olga Białek Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Wojewody D. z dnia 6 września 2006r. Nr [...] w przedmiocie przekazania skargi do rozpatrzenia przez właściwy organ I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2006 r. Nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. skargę T. J. na postępowanie pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Na powyższe postanowienie T. J. wniósł zażalenie do Wojewody D. Postanowieniem z dnia 6 września 2006r. Nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż z treści pisma skarżącego wynika, że dotyczy ono sposobu postępowania pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzających wizję lokalną na terenie nieruchomości przy ul. R. [...] we W. Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 232 § 2 Kpa skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu, z obowiązkiem zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. J. podnosi, iż jest zaskoczony takim załatwieniem powyższej sprawy. Skarżący oczekuje od organu dokonania wizji lokalnej przy udziale zainteresowanych stron a następnie wydania stosownej decyzji rozstrzygającej kwestię przekroczenia granicy działki o 40 cm ( "wchodząc" na działkę skarżącego) przez Państwo D. przy poczynionej samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu werandy z tarasem. W konsekwencji skarżący oczekuje od Sądu "załatwienia sprawy i wydania wiążącej decyzji". W odpowiedzi na skargę Wojewoda d. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest zasadna, choć z zupełnie innych przyczyn niż te, na które wskazuje skarżący. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr153,poz.1269), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu, organy obu instancji ustaliły, iż skarżący T. J. pismem z dnia 13 czerwca 2006 r. wniósł skargę powszechną na działalność pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla miasta W. Szczególnie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewoda D. podkreśla, iż skargę na pracownika można przekazać – w trybie art. 232 §2 kpa – do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu. Według art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (...). Skarga w rozumieniu tego przepisu ( określana jako skarga powszechna albo inaczej popularna) jest prawnym środkiem ochrony i obrony różnych interesów jednostki, równocześnie traktowana jest jako odformalizowany środek społecznej kontroli działania administracji publicznej. Charakteryzując skargę J. Starościak stwierdził, że musi ona odpowiadać jednocześnie dwóm przesłankom: a) nie ma cech środka prawnego uregulowanego w kpa lub innych procedurach, b) "zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika" (J,. Borkowski Kpa. Komentarz, Warszawa 1996r. C.H. BECK s. 850). Postępowanie wdrażane przez właściwy organ na skutek opisanej wyżej skargi ma charakter uproszczonego postępowania administracyjnego. W takim przypadku nie będą miały zastosowania do rozpatrywania skargi przepisy ogólnego postępowania administracyjnego, a więc przepisy kpa odnoszące się do postępowania jurysdykcyjnego. Procedura skargowa unormowana w kpa i przepisach wykonawczych ma cechy jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia ( art. 228 kpa). Zgodnie z art. 231 kpa, jeśli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, przekazać ją organowi właściwemu, zawiadamiając o tym skarżącego, albo wskazać mu inny właściwy organ. Przepis art. 231 kpa nie przewiduje wydania przez organ administracyjny, który uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia skargi jakiegokolwiek orzeczenia w sprawie przekazania skargi powszechnej do organu właściwego. Jak już wyżej zaznaczone zostało, przepis art. 65 § 1 kpa nie ma zastosowania w postępowaniu uproszczonym, które uregulowane zostało odrębnie w Dziale VIII "Skargi i wnioski" od art. 221 kpa do art. 259 kpa. Odrębność tego postępowania, w tym uregulowanie zawarte w art. 231 kpa powoduje, iż wydane na podstawie art. 65 § 1 kpa postanowienie o przekazaniu skargi od organu właściwego do jego rozpoznania i pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia, a następnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – stanowi rażące naruszenie przepisu art. 65 § 1 kpa przez organy wydające zaskarżone postanowienia. Wobec stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zawierają wadę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa ( rażące naruszenia prawa), dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 152 tej ustawy.