II SA/Wr 672/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. H., O. H., R.H. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V. H., O. H., R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - mieszkalnego - lecznica dla zwierząt postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. (Nr[...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – mieszkalnego - lecznica dla zwierząt złożyła V. H., O.H. i R. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując złożony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej wskazano, że jest on uzasadniony z tego względu, że realizacja przedmiotowej inwestycji na obecnym etapie postępowania mogłaby spowodować szkodę dla skarżących o nieodwracalnych skutkach, gdyż wykonanie utrzymanej w mocy przez Kolegium decyzji organu I instancji, dotkniętej poważnymi wadami i naruszającej w sposób istotny interes skarżących, pozwoliłaby wnioskodawcy na kontynuowanie procesu inwestycyjnego związanego z budową budynku usługowo – mieszkalnego lecznica dla zwierząt, zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy). Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13.09.2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Wypada nadto podkreślić, że nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zważyć należy, że zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J.G. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – mieszkalnego - lecznica dla zwierząt, nie kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe orzeczenie nie ma cech wykonalności, gdyż nie uprawnia inwestora do podjęcia realizacji projektu inwestycyjnego, a stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Decyzja lokalizacyjna jest więc dla inwestora wyłącznie rodzajem promesy co do możliwości realizacji inwestycji w przyszłości - pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt IISA/Kr 799/09). Prezentowane stanowisko znajduje nadto swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, a dla przykładu należy przywołać chociażby postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II OZ 688/09), w którym tenże Sąd wskazał wprost, że "decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę". Niezależnie od powyższego wypada również podkreślić, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wskazali w istocie okoliczności, uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Wyjaśnić przy tym należy, że podnoszone przez wnioskodawców argumenty dotyczące następstw związanych z procesem inwestycyjnym prowadzonym na podstawie ostatecznej decyzji lokalizacyjnej nie są objęte zakresem wskazanego na wstępie przepisu, gdyż nie powodują wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego tez względu podnoszone przez wnioskodawców twierdzenia, że realizacja planowanej inwestycji w postaci budowy budynku usługowo – mieszkalnego lecznica dla zwierząt narusza w obecnym kształcie w sposób istotny interes skarżących, nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.