II SA/Wr 676/13

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 293/07 postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca wraz ze skargą złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z 82 –letnią matką (inwalidką I grupy), którą się opiekuje; utrzymuje się z emerytury tejże matki w wysokości 2.200 zł, z czego ok. 300-400 zł wydatkowane jest na same lekarstwa, pampersy i dojazdy na wizyty lekarskie, a ok. 650 zł stanowią koszty utrzymania mieszkania. Poinformowała, że ich innymi niezbędnymi wydatkami są: rata za aparat tlenowy – 200 zł; koszty wyżywienia – 700 zł koszty opału (węgiel + drewno)- 1650 zł rocznie; wydatki na środki higieny- ok. 100 zł; opłata za telefon- 30 zł; inne wydatki, w tym koszty dojazdów- 100 zł Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności uznać należy, iż zachodzą przesłanki do zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Ustosunkowując się z kolej do wniosku o ustanowienie radcy prawnego podkreślić należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)). Wskazane uregulowanie gwarantuje, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącą zarzutów czy braku jej zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżąca nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) jej skarga zostanie wszechstronnie rozpoznana. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.